Κυριακή, 12 Αυγούστου 2018

Για όσους είναι διακοπές και για όσους γυρίζουν από διακοπές, 
για όσους βλακωδώς νομίζουν ότι οι διακοπές είναι καπιταλιστική "συνήθεια" και όχι κατάκτηση των εργαζομένων κόντρα στις επιθυμίες των καπιταλιστών, 
αλλά και για μας που παλεύουμε για μια κοινωνία όπου οι διακοπές θα είναι ο κανόνας και η εργασία θα πάψει να είναι μισθωτή σκλαβιά, 
για μας που βαρυγκομάμε όχι γιατί θα μπει κάρτα, αλλά γιατί (και αυτή) η Διοίκηση το μόνο που γνωρίζει να κάνει είναι να ασχολείται με το ωράριο και όχι με το τι γίνεται πραγματικά στις μονάδες, 
για μας που δεν μας νοιάζει μόνο αν θα δώσει την ημέρα του 15Αύγουστου ο ΓΔ, αλλά αν θα καταλάβουν ποτέ οι Διοικούντες ποιος είναι ο στόχος του ΟΚΑΝΑ και για το πότε ποτέ θα σταματήσουν τους εμμονικούς αυτοσχεδιασμούς.

Για μας λοιπόν, αλλά και τους "άλλους", αναδημοσιεύουμε εν είδει αφιέρωσης, το άρθρο, που ακολουθεί για το σύνδρομο της επαγγελματικής εξουθένωσης. Το άρθρο δημοσιεύτηκε σε ένα από τα πιο έγκυρα ιατρικά περιοδικά, το The New England Journal of Medicine Impact Factor 72.406), και συγκεκριμένα στο τεύχος του Ιουνίου, γραμμένο από τον Leo Eisenstein, B.A, από το Harvard Medical School, στη Βοστώνη

Σημείωση 1: Ας το διαβάσουν παρακαλούμε και τα μέλη της Επιστημονικής Επιτροπής, ούτως ώστε από Σεπτέμβριο να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε.... 
Σημείωση 2: Ευχαριστούμε ιδιαίτερα τους μεταφραστές/στριες. Έκαναν μέσα στο κατακαλόκαιρο θαυμάσια δουλειά. Όπως πάντα άλλωστε....

Ακολουθεί το κείμενο:


The New England Journal of Medicine
June 20, 2018
To Fight Burnout, Organize, by Leo Eisenstein, B.A.

ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΕΙΣ ΤΗΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΘΕΝΩΣΗ, ΟΡΓΑΝΩΣΟΥ!
Leo Eisenstein, B.A.
Harvard Medical School, Boston.
Ο κλινικός γιατρός που εφηύρε τον όρο «επαγγελματική εξουθένωση» δεν ανήκε στους γιατρούς Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, τους θαμμένους κάτω από ένα χαρτοβασίλειο, ούτε στους γιατρούς των Επειγόντων Περιστατικών, που ταλανίζονται από ένα δύσχρηστο ηλεκτρονικό αρχείο συστήματος υγείας. Ήταν ο Herbert Freudenberger, Ψυχολόγος, ο οποίος εργαζόταν σε μία κλινική παροχής δωρεάν υπηρεσιών υγείας (free clinic) το 1974. Πραγματευόμενος τους παράγοντες κινδύνου για την επαγγελματική εξουθένωση, έγραψε για τα προσωπικά χαρακτηριστικά (π.χ., «αυτό το άτομο που αισθάνεται την ανάγκη να προσφέρει») και για τη μονοτονία της δουλειάς από τη στιγμή που αυτή γίνεται ρουτίνα. Επίσης, υπέδειξε εργαζόμενους συγκεκριμένων επαγγελματικών χώρων – «εμείς που εργαζόμαστε σε κλινικές παροχής δωρεάν υπηρεσιών υγείας, Θεραπευτικές Κοινότητες, Γραμμές SOS, Κέντρα Παρέμβασης σε περιπτώσεις κρίσεων, κλινικές Γυναικών, Κέντρα ομοφυλόφιλων, Εστίες Στέγασης-ξενώνες» - προβαίνοντας σε μία σύνδεση μεταξύ της επαγγελματικής εξουθένωσης και της εμπειρίας να φροντίζεις περιθωριοποιημένες  ομάδες ασθενών.
Τα τελευταία χρόνια, η επαγγελματική εξουθένωση έχει εξελιχθεί σε πρωταρχική ανησυχία ανάμεσα σε γιατρούς και σε άλλους επαγγελματίες που παρέχουν Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας. Αλλά, στην πορεία, η έννοια διαχωρίστηκε από το αρχικό πλαίσιο των κλινικών παροχής δωρεάν υπηρεσιών υγείας. Η σύνδεση μεταξύ περιθωριοποιημένων ασθενών και επαγγελματικής εξουθένωσης των κλινικών ιατρών φαίνεται να έχει χαθεί.
Ως τεταρτοετής Φοιτητής Ιατρικής, έλαβα άφθονες προειδοποιήσεις για τις πηγές της επαγγελματικής εξουθένωσης: υπέρμετρη απασχόληση σε διαδικασίες εισαγωγής δεδομένων σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές, πάρα πολλές ώρες στον εργασιακό χώρο, το συναίσθημα πως δεν είσαι παρά γρανάζι σε μία μηχανή, πολλά γραφειοκρατικά καθήκοντα. Ως νεοεισελθείς στην Ιατρική, αισθάνομαι φοβισμένος από όλα αυτά. Από όσα, όμως, έχω παρατηρήσει – τόσο κατά τη διάρκεια της φοίτησής μου στην Ιατρική Σχολή, όσο και πριν την εγγραφή μου, όταν εργαζόμουν για κάποια χρόνια σε κλινικές του δικτύου προστασίας (safety-net clinics)* – το πλαίσιο της Κλινικής παροχής δωρεάν υπηρεσιών υγείας, όπως το περιγράφει o Freudenberger, υποδεικνύει μία άλλη πηγή επαγγελματικής εξουθένωσης που δεν λαμβάνει την πρέπουσα προσοχή. Πρόκειται για την εμπειρία της φροντίδας ασθενών, όταν γνωρίζεις πως οι κοινωνικο-οικονομικές και δομικές συνθήκες, στις οποίες ζουν, προκαλούν ενεργά  τέτοιου είδους βλάβες, ώστε κανένα φάρμακο δεν μπορεί να τους βοηθήσει. Ως Φοιτητές Ιατρικής, επιμορφωνόμαστε ως προς τους κοινωνικούς παράγοντες που καθορίζουν την υγεία και δεχόμαστε όλο και περισσότερες προειδοποιήσεις σχετικά με την επαγγελματική εξουθένωση, όμως πολύ λίγα μαθαίνουμε σχετικά με τους τρόπους κατά τους οποίους οι πρώτοι ενδέχεται να επιδράσουν στην δεύτερη – παραδείγματος χάριν, πώς οι Κλινικοί γιατροί μπορεί να αισθανθούν καταβεβλημένοι λόγω της ένδειας και της καταπίεσης που αντιμετωπίζουν οι ασθενείς τους. Μπορεί ακόμη να αισθανθούν ανίσχυροι, όταν δεν είναι σε θέση να προσφέρουν κάτι περισσότερο από, ας πούμε, μία συστατική επιστολή σε έναν ιδιοκτήτη, εξηγώντας πως, αν αυτός σβήσει την παροχή θέρμανσης μίας ασθενούς-ενοικιάστριας, θα ήταν επιβλαβές για την υγεία της. Μπορεί να αισθάνονται αποθαρρυμένοι, όταν συνειδητοποιούν πως η οδηγία τους «Μη λάβετε τη συνταγογραφούμενο φάρμακο με άδειο στομάχι» καταλήγει στη σποραδική λήψη του φαρμάκου από τους ασθενείς, επειδή οι ασθενείς δεν έχουν πάντοτε κάτι για να φάνε.
Αυτοί οι παράγοντες που επιφέρουν επαγγελματική εξουθένωση δεν αφορούν αποκλειστικά τους γιατρούς. Στην Ιατρική Σχολή, ωστόσο, έχω δει ένα επιπρόσθετο πρόβλημα, που μπορεί να την κάνει ιδιαίτερα οδυνηρή για αυτούς: έχουμε οδηγηθεί (και επιτρέπουμε στους εαυτούς μας) να πιστεύουμε πως εμείς ως άτομα έχουμε περισσότερη δύναμη από όση διαθέτουμε στην πραγματικότητα. Παρά την στροφή προς την συλλογική φροντίδα από μία ομάδα, η εικόνα των γιατρών ως μοναδικών ηρώων, ως σωτήρων, παραμένει βαθιά ριζωμένη στην ιατρική κουλτούρα. Για πολλούς ανθρώπους, η άσπρη ποδιά και το συνταγολόγιο αντιπροσωπεύουν την ύψιστη μορφή ατομικής διαμεσολάβησης, την κατ' εξοχήν εικόνα κοινωνικής ισχύος.  Αλλά, στην πράξη, ένας γιατρός θα συναντήσει ασθενείς, στους οποίους τα προβλήματα υγείας απορρέουν από έναν φαύλο κύκλο φτώχειας και περιθωριοποίησης, εκτεινόμενο επί πολλές γενεές, που ενδέχεται να ξεπερνά τις ικανότητες ακόμη και του πιο οξυδερκή, εξαιρετικού γιατρού. Η αντιμετώπιση των δυσμενών κοινωνικών συνθηκών από κάθε κλινικό γιατρό ξεχωριστά δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε απογοήτευση: ο γιατρός, που πίστεψε ότι θα είχε την δυνατότητα να εκμεταλλευθεί στο έπακρο την ικανότητα του για ατομική διαμεσολάβηση, καταλήγει να αισθάνεται εντελώς αδύναμος. Δεν είναι πια ένας μοναχικός ήρωας – είναι απλά μόνος.
Στην σύνδεση αυτή μεταξύ των κοινωνικών παραγόντων που καθορίζουν την υγεία και της επαγγελματικής εξουθένωσης, διακρίνω ένα πρόβλημα, αλλά παράλληλα και έναν τρόπο να προχωρήσουμε προς κάποια λύση. Εάν αυτή η πηγή επαγγελματικής εξουθένωσης προέρχεται κατά κύριο λόγο από την αδυναμία του κάθε ατόμου ξεχωριστά, τότε η οργάνωση προς μια δράση συλλογική θα μπορούσε να αποτελέσει μέρος της λύσης. Καθένας από εμάς μπορεί να συνηγορεί υπέρ της εισαγωγής των άστεγων ασθενών του σε λίστες αναμονής για δημόσιες δομές στέγασης. Αλλά τι θα συνέβαινε, εάν όλοι οι γιατροί με άστεγους ασθενείς οργανώνονταν προκειμένου να απαιτήσουν πιο οικονομική στέγαση;
Η οργάνωση λειτουργεί τόσο στρατηγικά όσο και θεραπευτικά – στρατηγικά, επειδή η συλλογική εργασία και φωνή μας είναι μεγαλύτερα από το άθροισμα των μερών τους, θεραπευτικά κατά την έννοια που διατύπωσε η ακτιβίστρια Grace Lee Boggs: «Η δημιουργία και η ενδυνάμωση της κοινότητας είναι, για το συλλογικό πεδίο, ό,τι είναι η πνευματική άσκηση για το άτομο». Όταν αναγνωρίζουμε τους εαυτούς μας όχι ως ξεχωριστούς δρώντες, καθένας απομονωμένος σε ένα εξεταστικό δωμάτιο, αλλά ως μία συλλογικότητα ενωμένη για κοινό σκοπό, αρχίζουμε να αισθανόμαστε λιγότερο μόνοι.
Κάποιοι ερευνητές έχουν αναρωτηθεί εάν η προάσπιση των ασθενών από τους γιατρούς θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί ως επαγγελματική υποχρέωση ή ως ένας φιλόδοξος στόχος. Για εμένα, η σύνδεση μεταξύ επαγγελματικής εξουθένωσης  των γιατρών και περιθωριοποίησης των ασθενών αλλάζει τους όρους αυτής της δημόσιας συζήτησης. Πέρα από το αν οφείλουμε ή αν θα έπρεπε να το κάνουμε για τους ασθενείς μας, η συλλογική υπεράσπιση με σκοπό την αντιμετώπιση των επιβλαβών κοινωνικών παραγόντων που καθορίζουν την υγεία μπορεί να ενδυναμώσει το ηθικό των γιατρών και, επομένως, να αποτελέσει πράξη ατομικής φροντίδας. Η οργάνωση προς την κατεύθυνση ανάληψης συλλογικών δράσεων σημαίνει ότι φροντίζουμε τόσο τους ασθενείς, όσο και τους εαυτούς μας.
Πιθανότατα, έχετε ακούσει ξανά αυτήν την παραβολή: Μία ομάδα φίλων βρίσκεται σ’ ένα ορμητικό ποτάμι, όπου βρίσκουν ανθρώπους να πνίγονται. Οι φίλοι βουτάνε στα νερά για να σώσουν όσους περισσότερους ανθρώπους μπορούν. Αλλά οι άνθρωποι που πνίγονται πληθαίνουν. Μόλις οι φίλοι σώζουν έναν άνθρωπο, αμέσως βλέπουν κι άλλον. Κάποια στιγμή, ένας φίλος αρχίζει να πηγαίνει αντίθετα στο ρεύμα. Ένας άλλος, εξαντλημένος, του φωνάζει: «Πού πηγαίνεις;» Ο πρώτος λέει: «Πάω να ανακαλύψω τι σπρώχνει όλους αυτούς τους ανθρώπους στο ποτάμι».
Η κλασική ανάγνωση της παραβολής αυτής παραπέμπει στην πρόληψη, αλλά επίσης δείχνει πώς οι καθοριστικοί παράγοντες, οι οποίοι έχουν δημιουργηθεί νωρίτερα, συμβάλλουν στην επαγγελματική εξουθένωση. Να τι συνέβη, υποθέτω, στον φίλο που στράφηκε ενάντια στο ρεύμα: αντελήφθη την ασταμάτητη ροή των πνιγμένων ανθρώπων που έφταναν προς το μέρος τους.  Συμπέρανε πως θα πρέπει να υπάρχει κάποιου είδους δύναμη, κρυμμένη πίσω από κάποια καμπή του ποταμού, που έστελνε τους ανθρώπους στον πνιγμό. Αντελήφθη ότι ο ίδιος και οι φίλοι του εξαντλούνταν, βρίσκονταν στο χείλος της εξουθένωσης λόγω της επείγουσας, ατέρμονης εργασίας. Έτσι, παρακίνησε τους φίλους του να κινηθούν αντίθετα, όχι μόνο προς όφελος των ανθρώπων που πνιγόντουσαν, αλλά και προς δικό τους όφελος.
Προφανώς, δεν είναι κάτι νέο για τους κλινικούς πρώτης γραμμής να έχουν φτάσει στα όριά τους, να οργανώνονται και να ξεκινούν να κατευθύνονται αντίθετα στο ρεύμα. Αυτό συνέβη όταν γιατροί έφτιαξαν οργανώσεις συλλογικής δράσης, όπως τους Γιατρούς υπέρ της Κοινωνικής Ευθύνης και τους Γιατρούς υπέρ του Εθνικού Προγράμματος Υγείας. Αυτό συνέβη όταν κλινικοί γιατροί προσχώρησαν στις διαδηλώσεις της Ηθικής Δευτέρας στη Βόρεια Καρολίνα με σκοπό να παλέψουν για την επέκταση της Medicaid. Και αυτό συμβαίνει κάθε Κυριακή πρωί στη Βοστώνη, όταν ειδικευόμενοι και θεράποντες γιατροί, αντιμέτωποι με την επιδημία υπερδοσολογίας οπιοειδών, οργανώνονται στην ομάδα SIFMA NOW με σκοπό να προασπίσουν το δικαίωμα για εποπτευόμενες υπηρεσίες ενδοφλέβιας χρήσης ως μία στρατηγική μείωσης βλάβης.
Στο SIFMA NOW, (Supervised Injection FacilitiesMA) οι επαγγελματίες υγείας οργανώνονται από κοινού με υπερασπιστές των πρακτικών μείωσης βλάβης και με χρήστες ψυχοδραστικών ουσιών. Η ομάδα δίνει στους συμμετέχοντες τη δυνατότητα να χτίσουν γέφυρες αλληλεγγύης και να αναλάβουν δράση σε μία κατά τα άλλα σαρωτική κρίση. Η Dinah Applewhite, ειδικευόμενη γιατρός στο Γενικό Νοσοκομείο Μασαχουσέτης, προβληματίστηκε σε μία πρόσφατη συνάντηση σχετικά με το πώς η οργάνωση μπορεί να αποτελέσει βάλσαμο για εκείνη ως γιατρό: «Παρ' ότι καταβάλλω κάθε δυνατή προσπάθεια στην κλινική, είχα πάρα πολλούς ασθενείς που έπαιρναν υπερβολική δόση, που αποκτούσαν ενδοκαρδίτιδα ή μολύνονταν από Ηπατίτιδα C ή HIV από πρακτικές μη ασφαλούς ενδοφλέβιας χρήσης. Η συμμετοχή μου σε μία κοινότητα υπoστηρικτών, μου δίνει την δυνατότητα να παλέψω για να βρω λύσεις σε αυτή την κρίση. Αυτό σημαίνει ότι παίρνω ενέργεια και ότι έχω κάπου να βασιστώ, αντί να βρίσκομαι εξουθενωμένη από αυτές τις τραγωδίες που μπορούν να αποτραπούν».
Οι κοινωνικοί παράγοντες που καθορίζουν την Υγεία –και το αίσθημα των Γιατρών ότι είναι ανίσχυροι μπροστά σε αυτούς– φαίνεται πως απουσιάζουν από τη συζήτηση περί επαγγελματικής εξουθένωσης, παρ' ότι η παρουσία τους είναι αποφασιστικής σημασίας. Αυτό το είδος εξουθένωσης είναι το αίσθημα που σε κατακλύζει όταν προσπαθείς να σώσεις τους ανθρώπους που πνίγονται, αλλά αυτοί συνεχίζουν να έρχονται.  Και είσαι διχασμένος μεταξύ ανταγωνιστικών αναγκών: των πιο άμεσων επειγουσών αναγκών των ανθρώπων που πνίγονται και των πιο μακροπρόθεσμων αναγκών να κατονομάσεις τις αρχικές εκείνες δυνάμεις που προκαλούν τη βλάβη, να τις αντιπαλέψεις και να απαιτήσεις να αποδοθούν ευθύνες για αυτές. Οι φοιτητές Ιατρικής εκπαιδεύονται να σκέπτονται από την σκοπιά της ατομικής διαμεσολάβησης και παραμένουν εγκλωβισμένοι σε αυτήν: Η ερώτηση «Τι μπορώ να κάνω εγώ;» ξεκινάει σοβαρά και φιλόδοξα, αλλά καταλήγει συχνά κυνική. Εάν οι Ιατρικές σχολές και τα Προγράμματα ειδίκευσης ιατρών κοιτάξουν σοβαρά την εξουθένωση, θα πρέπει να μας διδάξουν τη συλλογική δράση – να μας μάθουν να ρωτάμε «Τι μπορούμε να κάνουμε μαζί;». Για να καταπολεμήσουμε την επαγγελματική εξουθένωση δεν θα πρέπει ποτέ να ανησυχούμε ο καθένας μόνος του για τους κοινωνικούς παράγοντες που καθορίζουν την Υγεία, τους οποίους αντιμετωπίζουν οι ασθενείς μας. Για να καταπολεμήσεις την επαγγελματική εξουθένωση, οργανώσου!

*Για περισσότερες πληροφορίες για τις Safety-net clinics:
https://en.wikipedia.org/wiki/Safety_net_hospital


Κυριακή, 8 Ιουλίου 2018

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΟΚΑΝΑ (με μια μικρή αλλά κατά τη γνώμη μας ιδιαίτερα σημαντική διαφοροποίηση)


Αναδημοσιεύουμε την ανακοίνωση του ΔΣ του Συλλόγου με την σημείωση ότι δεν πρόκειται για ομόφωνη απόφαση στο σύνολό της. Η δική μας διαφοροποίηση είναι η ακόλουθη (μήνυμα που στάλθηκε και ηλεκτρονικά στα υπόλοιπα μέλη του ΔΣ):  

«Η ΑΡΣΥ συμφωνεί ότι πρόκειται για μια Διοίκηση που κινείται με εμπάθεια και εκδικητικότητα, κυρίως απέναντι σε όσους δρουν συλλογικά και υπερασπίζονται τα συλλογικά μας δικαιώματα. 
Παρόλα αυτά το κείμενο αυτό δεν μπορεί να βγει ομόφωνα γιατί η θέση η δική μας είναι ότι η αξιοκρατία τους είναι μια απάτη και για το λόγο αυτό είμαστε ενάντια στις αξιολογήσεις γενικώς και όχι μόνο στη συγκεκριμένη ΚΥΑ. 
Φυσικά η ΑΡΣΥ ψηφίζει τις κινητοποιήσεις που θα αποφασίσουμε και συμφωνεί με την προσφυγή στη δικαιοσύνη, αλλά με τη σημείωση ότι αυτά τα παιχνίδια εξουσίας το μόνο που κάνουν είναι να βολεύουν τους τωρινούς ημέτερους σε βάρος των παλιών, πολλοί από τους οποίους τώρα φαίνονται ως διωκόμενοι ενώ στην πραγματικότητα ήταν οι ημέτεροι των προηγούμενων διοικήσεων ή οι προηγούμενοι ημέτεροι αυτής της Διοίκησης.
Στο τέλος την πληρώνουν οι ασθενείς, οι εργαζόμενοι που δεν είναι ημέτεροι κανενός και η κοινωνία ολόκληρη.
Αυτά για να είμαστε καθαροί όπως το γάργαρο νερό». 

Σημείωση: Για τα θέματα αξιοκρατίας, τις αξιολογήσεις κλπ θα επανέλθουμε σύντομα….

Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΉ ΜΑΣ ΣΤΗ ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΕΧΕΙ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΝΑ ΜΑΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ ΚΑΤΑ ΒΟΥΛΗΣΗ.

ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΚΑΜΙΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑΝ ΠΡΩΗΝ Ή ΝΥΝ "ΚΟΛΛΗΤΟ" ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΟΥΝ ΓΙΑ ΜΑΣ. 
ΜΕ ΚΑΜΙΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗ, ΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΚΑΡΡΙΕΡΙΣΤΑ.


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΟΚΑΝΑ

Όταν η εμπάθεια και η παραβίαση του Εσωτερικού Κανονισμού Λειτουργίας του Οργανισμού γίνεται ο μοναδικός τρόπος Διοίκησης ενός Οργανισμού

Το νέο κατόρθωμα της Διοίκησης του ΟΚΑΝΑ είναι οι διώξεις εργαζομένων, οι οποίοι ακολουθώντας την ΟΜΟΦΩΝΗ απόφαση της Γενικής Συνέλευσης στου Συλλόγου για μη υποβολή υποψηφιοτήτων, δεν συμμετείχαν στην σκανδαλώδη και φωτογραφική (όπως εκ του αποτελέσματος αποδεικνύεται) προκήρυξη θέσεων των προϊσταμένων Τμημάτων του Οργανισμού. 

Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2018

ΔΕΛΤΙΟ ΘΥΕΛΛΗΣ (μέσα στο καλοκαίρι που αρνείται να έρθει)

ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΠΡΩΤΟ: Ο Αδέκαστος, οι Απαράμιλλοι υπερασπιστές του Αδέκαστου, οι Ανυπέρβλητα πρόθυμοι  και το "Αι σιχτίρ" (διότι και αυτό από άλφα αρχίζει…)

Τι μάθαμε από το πρόσφατο δακρύβρεχτο επεισόδιο στην αντιπαράθεση Διοίκησης –Συλλόγου;
  • Μάθαμε ότι ο Διευθυντής Εφαρμογών (όπως και ο αναπληρωτής του…) ανήκουν στη Διοίκηση και, ως εκ τούτου, ακόμα κι αν τυπικά δεν τίθενται αυτομάτως εκτός του  Σωματείου, θα έπρεπε να παραιτούνται απ’ αυτόν. Σε μια άλλη κοινωνία, όπου οι διοικήσεις θα υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον και το συμφέρον των εργαζομένων, το ξανασυζητάμε.
  • Μάθαμε ότι η Διοίκηση, είναι ικανή να αντιδράσει με αξιοζήλευτη ταχύτητα και αποτελεσματικότητα. Όταν θεωρεί ότι βάλλεται. Καμία σχέση με την ταχύτητα και την αποτελεσματικότητα που επιδεικνύει σε ελάσσονα (κατά τη γνώμη της) θέματαΌπως, για παράδειγμα, τα προβλήματα των γιατρών με ΔΠΥ. Ή η λειτουργία των μονάδων χωρίς γιατρούς. Ή το ότι οι συναδέλφισσες από το συνεργείο καθαρισμού συνήθως δουλεύουν απλήρωτες. Ή τόσα άλλα.

Τρίτη, 26 Ιουνίου 2018

Το ΕΚΑ καταγγέλλει την αντιδημοκρατική στάση της Διοίκησης του ΟΚΑΝΑ

Δελτίο Τύπου 2018-06-25

Το Εργατικό Κέντρο Αθήνας καταγγέλλει την απαράδεκτη και αντιδημοκρατική στάση της Διοίκησης του ΟΚΑΝΑ.
Αλγεινή εντύπωση προκαλεί η ωμή παρέμβαση της Διοίκησης του ΟΚΑΝΑ στις εσωτερικές διαδικασίες του νόμιμα εκλεγμένου σωματείου προσπαθώντας να επηρεάσει με τακτικές άλλων εποχών τους εργαζόμενους ώστε να αποδυναμώσει τις δίκαιες διεκδικήσεις τους.
Καλούμε τη Διοίκηση του ΟΚΑΝΑ να σταματήσει άμεσα τέτοιου είδους τακτικές και να δείξει σεβασμό στη λειτουργία του σωματείου και τις αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων.
Η συνέχιση του αυταρχισμού και της εργοδοτικής παρέμβασης από τη Διοίκηση θα μας βρει απέναντί τους. Στεκόμαστε στο πλευρό των συναδέλφων και του σωματείου.

Για του λόγου το αληθές....: http://www.eka.org.gr/

Σάββατο, 5 Μαΐου 2018

Επειδή αναφέρθηκε ο Καρυωτάκης


«Η υπαλληλική τάξις φρονεί ακόμη ότι το δικαίωμα της απεργίας δεν είναι αναγκαστική συνέπεια του δικαιώματος του συνεταιρίζεσθαι, καθ’ όσον η διεθνής και η ημετέρα υπαλληλική κίνησις έχει να μας παρουσιάση απειρίαν κατά μέρος δημοσιοϋπαλληλικών απεργιών, καίτοι οι απεργήσαντες υπάλληλοι εις ουδεμίαν υπαλληλικήν οργάνωσιν ανήκον, ουδ’ ίχνος υπαλληλικής οργανώσεως κατά την έκρηξιν της απεργίας υφίστατο. Η απεργία είναι, καθ’ ημάς, εν γεγονός, εν είδος φυσικού φαινομένου, το οποίον λαμβάνει χώραν και εκρήγνυται όπως ο κεραυνός ή η καταιγίς. Είναι μια συσσώρευσις και συμπύκνωσις δυσαρεσκειών και απογοητεύσεων του μισθωτού, ο οποίος εις μιαν δεδομένην στιγμήν αγανακτήσεως και παραφοράς δεν έχει την ανάγκην να έχη υπαλληλικήν οργάνωσιν όπως απεργήση· συνεννοείται σχεδόν αυτομάτως μετά των άλλων καταδυναστευομένων μισθωτών και η έκρηξις επέρχεται αυτόματος.
Επομένως, καθ’ ημάς,  το ζήτημα της απεργίας δεν τίθεται, εάν ο υπάλληλος έχη δικαίωμα ή μη απεργίας από απόψεως δημοσίου δικαίου ή της κειμένης σωματειακής νομοθεσίας. Η απεργία είναι έν γεγονός, το οποίον δεν εξετάζεται από απόψεως νομιμότητος, όπως δεν εξετάζη κανείς εάν βρέχη ή δεν βρέχη κατά Σύνταγμα και τον Νόμον, πεινά κανείς νομίμως ή δεν πεινά, έχομεν κυκλώνα ή θαλασσοταραχήν ή εκρήγνυται κεραυνός σύμφωνα με το Σύνταγμα ή με τους κειμένους νόμους και το υπαλληλο-σωματειακόν ισχύον δίκαιον. Περιττόν λοιπόν ευρίσκομεν τον κόπον του κ. αρχηγού των Προοδευτικών Φιλελευθέρων να ζητή παραδείγματα εκ της Σοβιετικής Ρωσίας, διότι αν δεν βρέχη εις την Μόσχαν, βρέχει εις το Λονδίνον.»

Διαβάστε περισσότερα: http://www.alfavita.gr/arthron/ekpaideysi/kostas-g-karyotakis-apergos#ixzz5EcKcwNN2





Τετάρτη, 2 Μαΐου 2018

Ενημέρωση από το ΔΣ του Συλλόγου

Στο ΔΣ που έγινε την προηγούμενη Τετάρτη παραβρέθηκαν οι: Ιωαννίδης, Κουτσούκης, Παπαδόπουλος, Σταυρόπουλος, Λαζαρής και Αναγνώστου.

Ο συνάδελφος Παπαδόπουλος ενημέρωσε ότι έγινε η προσφυγή του Συλλόγου στην Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων για την επεξεργασία χωρίς προηγούμενη ενημέρωση των ατομικών φακέλλων των εργαζομένων. Μάλιστα η Διοίκηση του ΟΚΑΝΑ είναι υπότροπη, λόγω του ιστορικού της έκθεσης προσωπικών δεδομένων ασθενών κατά την μετακόμιση από την Καποδιστρίου. Η υποτροπή μετρά επιβαρυντικά για την ποινή, ενώ η πιθανή εκδίκαση προστίμου μπορεί να σημάνει και ποινικές ευθύνες των υπαιτίων.

Ο συνάδελφος Κουτσούκης ενημέρωσε ότι μέσα σε μια νύκτα μετακινήθηκε συνάδελφος στη Θεσσαλονίκη χωρίς καμία προειδοποίηση. Προσθέσαμε ότι αυτό έχει γίνει πολλές φορές δυστυχώς μάλιστα ακόμη και σε θεραπευτές ή γιατρούς, που δεν μπορούν να αφήνουν τους θεραπευόμενους από την μια μέρα στην άλλη. Οπότε δεν μιλάμε μόνο για έλλειψη σεβασμού στα εργασιακά δικαιώματα αλλά και στα δικαιώματα των ασθενών.

Ενημερώσαμε ότι η συλλογή υπογραφών για το κείμενο των γιατρών προχωράει πολύ καλά και μέσα στην επόμενη εβδομάδα θα έχουμε επικοινωνήσει με όλους τους συναδέλφους, εντός και εκτός Αθηνών. Ο συνάδελφος Λαζαρής κατέθεσε τον προβληματισμό του για το αν το κείμενο διακινείται από τον Σύλλογο, διαβεβαιώθηκε ότι δεν αποτελεί πρωτοβουλία εκτός Συλλόγου (πολύ περισσότερο σε αντίθεση με το Σύλλογο) και ότι όταν συγκεντρωθούν οι υπογραφές θα κυκλοφορήσει και θα κατατεθεί από το Σύλλογο, όπου χρειαστεί ως επιστολή ιατρών του ΟΚΑΝΑ μελών του Συλλόγου Εργαζομένων.

Αποφασίστηκαν τα ακόλουθα:
Να αρχίσει κύκλος Συνελεύσεων στην επαρχία και όταν ολοκληρωθεί να γίνει ΓΣ στην Αθήνα, ώστε να ληφθούν αποφάσεις. 
Να διερευνηθεί η δυνατότητα να ανοίξει εκ νέου η συζήτηση στον ΟΜΕΔ για τη ΣΣΕ. Υπενθυμίζουμε ότι ο ΟΜΕΔ στην τελευταία μας προσφυγή είχε καταθέσει προτάσεις που δικαίωναν κατά ένα μεγάλο μέρος τους εργαζόμενους. Η Διοίκηση του ΟΚΑΝΑ αρνήθηκε την υπογραφή ΣΣΕ και δυστυχώς το ΔΣ του Συλλόγου αποδέχτηκε αυτή την άρνηση χωρίς μεγάλη αντίσταση. Από τη μεριά μας επιμείναμε ότι όχι μόνο δεν είναι αργά, αλλά είναι ακριβώς ο καιρός για να ζητήσουμε πίσω όσα μας πήραν εδώ και 8 χρόνια και να μην περιμένουμε τα ψίχουλα που μας πετάνε χωρίς αντίσταση και διεκδίκηση. Η πλειοψηφία συμφώνησε στην έναρξη εκ νέου των προσπαθειών (να δούμε τι θα κάνει στην πράξη), ενώ ο Λαζαρής είπε ότι δεν έχει ιδιαίτερο νόημα αυτή η διεκδίκηση, γιατί το Υπουργείο είναι σίγουρο ότι δεν θα επιτρέψει την υπογραφή ΣΣΕ.
Από τη Θεσσαλονίκη ήρθε ένα αίτημα για ισότιμη μεταχείριση: να χτυπάνε κάρτα όλοι χωρίς καμία εξαίρεση. Είπαμε ότι το αίτημα μας φαίνεται περίεργο: να μην χτυπάει κανένας, το καταλαβαίνουμε καλύτερα. 
Ζητήσαμε το ΔΣ να στηρίξει το έργο της ΕΠΕΣΥ και προτείναμε να γίνει κοινή συνεδρίαση,ώστε να ληφθούν αποφάσεις σχετικά με τις ελλείψεις σε προσωπικό, την υποχρέωση των μονάδων να προμηθευτούν το 25% της βουπρενορφίνης σε δισκία των 16 mg (που δεν διχοτομούνται) ανεξάρτητα  από το τι πραγματικές δοσολογίες ισχύουν σε κάθε μονάδα και άλλα θέματα που εκκρεμούν. Να σημειωθεί ότι μετά την παραίτηση της συναδέλφου Δημητρακά από τον ΟΚΑΝΑ, τη θέση της στην ΕΠΕΣΥ καταλαμβάνει ο αμέσως επόμενος ιατρός συνάδελφος Αιμίλιος Κατσουλάκος.
Επίσης επιμείναμε στην πρόταση μας να πάμε στο Υπουργείο και με τη φυσική μας παρουσία να πιέσουμε για συνάντηση με τον Υπουργό. Αντ΄αυτού θα σταλεί εκ νέου επιστολή και μπλα μπλα....

Αυτά τα φοβερά συνέβησαν στο ΔΣ. 
Συνάδελφοι/ισσες μην τρελαίνεστε. Το ΔΣ δεν είναι κανένα θαυματουργό όργανο, στο οποίο γίνονται φοβερά πράγματα. Τα φοβερά πράγματα μπορούν να γίνουν και να έχουν αποτέλεσμα μόνο όταν κινούνται (και) όλοι οι άλλοι εργαζόμενοι εκτός των μελών του ΔΣ. Και αυτό είναι στο χέρι μας. Έτσι ήταν πάντα.....

Τρίτη, 1 Μαΐου 2018

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2018

                                                                                                                                                   


   

   
Και λίγη (ακόμα) ιστορία
http://tvxs.gr/news/%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CF%83%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B1/%CE%B7-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-%CF%80%CF%81%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CF%82 

https://www.imerodromos.gr/apo-to-sikago-ews-tin-kesariani-ke-mechri-to-mellon-tou-gerasimou-choleva/

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018

Ένα μικρό σχόλιο για την προσφυγή στην Αρχή Προστασίας







Να δεχτούμε ότι τα έκαναν όλα όπως προβλέπεται από τον νόμο και ότι η προσφυγή του Συλλόγου στην Αρχή Προστασίας είναι αβάσιμη, συκοφαντική κλπ. 
Τότε γιατί αυτή η προσπάθεια πλαστογραφίας; 
Από υπερβάλλοντα ζήλο ή επειδή ο φόβος φυλάει τα έρημα; 

Βρίσκονται σε πανικό και αυτό δεν είναι καλό για κανέναν.  Ίσως βοηθούσαν κάποιες τεχνικές χαλάρωσης.


Παρασκευή, 13 Απριλίου 2018


ΜΑΘΗΜΑΤΑ YOGA ΣΕ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥ ΟΚΑΝΑ 
(πρωτοποριακό) 
ή 
«Τι του λείπει του ψωριάρη, φούντα με μαργαριτάρι» 
(παλιά Ελληνική παροιμία)

Με μεγάλη χαρά πληροφορηθήκαμε την έναρξη μαθημάτων yoga στους συναδέλφους των Κεντρικών Υπηρεσιών στη διάρκεια του διαλείμματος. Διάλλειμα το οποίο επίσης για ανεξήγητους λόγους μέχρι στιγμής απαγορεύεται στις μονάδες υποκατάστασης, όπου και περισσότερο χρειάζεται λόγω της φύσης της εργασίας. 

Εξ αιτίας της άρνησης της Διοίκησης να συναντηθεί με τους εκπροσώπους του Συλλόγου δεν υπάρχουν πληροφορίες σχετικά με το σκεπτικό της έναρξης των μαθημάτων αυτών. Υποθέτουμε όμως ότι αποτελούν το πρώτο έμπρακτο βήμα αναγνώρισης της ανάγκης για στήριξη των εργαζομένων στον Οργανισμό.