Για την Γάζα: Σαν να μη πέρασε μια μέρα…

Κείμενο του Εδουάρδο Γκαλεάνο. 

Γραμμένο πριν 15 χρόνια.

"Για να δικαιολογήσει τον εαυτό της η τρομοκρατία του Κράτους, κατασκευάζει τρομοκράτες:  σπέρνει μίσος για να θερίσει άλλοθι. Όλα δείχνουν ότι το μακελειό στη Γάζα, το οποίο οι δράστες του ισχυρίζονται ότι αποσκοπεί να βάλει τέλος στους τρομοκράτες, θα καταφέρει να τους πολλαπλασιάσει.

Από το 1984, οι παλαιστίνιοι ζουν καταδικασμένοι σε συνεχή ταπείνωση. Δεν μπορούν ούτε να αναπνεύσουν χωρίς άδεια. Έχουν χάσει την πατρίδα τους, τη γη τους, τα νερά τους, την ελευθερία τους, τα πάντα. Ούτε καν να επιλέξουν τους κυβερνήτες τους δεν έχουν δικαίωμα. Όταν ψηφίζουν εκείνον που δεν πρέπει, τιμωρούνται. Η Γάζα τιμωρείται. Έχει μετατραπεί σε μια παγίδα χωρίς διέξοδο, από τότε που η Χαμάς κέρδισε καθαρά τις εκλογές το 2006. Κάτι παρόμοιο είχε συμβεί το 1932, όταν το Κομμουνιστικό Κόμμα θριάμβευσε στις εκλογές του Ελ Σαλβαδόρ. Για να εξιλεωθούν ο σαλβαδορένιοι για το παράπτωμά τους, ζουν από τότε βουτηγμένοι στο αίμα κάτω  από στρατιωτικές δικτατορίες. Η δημοκρατία είναι μια πολυτέλεια που δεν την αξίζουν όλοι.

Είναι παιδιά της ανημποριάς οι αυτοσχέδιες ρουκέτες που εκτοξεύουν οι πολιορκημένοι της Γάζας μαχητές της Χαμάς στα εδάφη που κάποτε ήταν παλαιστινιακά και που η ισραηλινή κατοχή τα σφετερίστηκε. Και η απόγνωση, στα όρια της αυτοκτονικής τρέλας, είναι η μητέρα των παράτολμων πράξεων που αρνείται το δικαίωμα της ύπαρξης του Ισραήλ. Κραυγές χωρίς αποτελεσματικότητα, ενώ ο εξαιρετικά αποτελεσματικός πόλεμος εξόντωσης που διεξάγει το Ισραήλ, αρνείται εδώ και χρόνια το δικαίωμα της Παλαιστίνης να υπάρχει. Πια μόνο  λίγη Παλαιστίνη απομένει. Λίγο λίγο το Ισραήλ τη σβήνει από το χάρτη.

Οι έποικοι εισβάλλουν και πίσω από αυτούς οι στρατιώτες διορθώνουν τα σύνορα. Οι σφαίρες μετονομάζουν την υφαρπαγή, σε νόμιμη αυτοάμυνα. Δεν υπάρχει επιθετικός πόλεμος που να μην αυτοαποκαλείται αμυντικός πόλεμος. Ο Χίτλερ εισέβαλε στην Πολωνία για να αποφύγει να εισβάλλει η Πολωνία στη Γερμανία. Ο Μπους εισέβαλλε στο Ιράκ για να αποτρέψει το Ιράκ να εισβάλλει στον κόσμο. Σε κάθε έναν από τους αμυντικούς του πολέμους, το Ισραήλ καταβροχθίζει κι άλλο κομμάτι της Παλαιστίνης και τα γεύματα συνεχίζονται. Η καταβρόχθιση δικαιολογείται με τίτλους ιδιοκτησίας, παραχωρημένους από τη Βίβλο και από τα δύο χιλιάδες χρόνια διωγμών που υπέφερε ο εβραϊκός λαός…

Το Ισραήλ είναι η χώρα που δε συμμορφώνεται ποτέ με τις συστάσεις και τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών και τις αποφάσεις των διεθνών δικαστηρίων, είναι η χώρα που περιφρονεί το διεθνές δίκαιο και είναι επίσης η μοναδική χώρα που έχει νομιμοποιήσει τα βασανιστήρια. Ποιος της έδωσε το δικαίωμα να αρνείται όλα τα δικαιώματα; Από που έρχεται η ατιμωρησία με την  οποία το Ισραήλ εκτελεί τη σφαγή στη Γάζα; Η ισπανική κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να βομβαρδίσει ατιμώρητα τη Χώρα των Βάσκων για να εξαλείψει την ΕΤΑ, κι ούτε η βρετανική κυβέρνηση θα μπορούσε να ισοπεδώσει την Ιρλανδία για να εξαφανίσει τον ΙΡΑ. Μήπως και η τραγωδία του Ολοκαυτώματος συνεπάγεται μια πολιτική αιώνιας ατιμωρησίας; Ή μήπως αυτό το πράσινο φως πηγάζει από την άνευ όρων εξουσία που παραχωρούν στο Ισραήλ οι υπήκοοί του;

Ο ισραηλινός στρατός, ο πιο σύγχρονος και περισσότερο εξοπλισμένος στον κόσμο γνωρίζει καλά ποιον σφαγιάζει. Δε σκοτώνει από λάθος. Σκοτώνει από φρίκη. Τα θύματα άμαχοι ονοματίζονται παράπλευρες απώλειες, σύμφωνα με το λεξιλόγιο άλλων ιμπεριαλιστικών πολέμων. Στη Γάζα, στις δέκα παράπλευρες απώλειες οι τρεις είναι παιδιά. Και έπειτα υπάρχουν χιλιάδες ακρωτηριασμένοι, θύματα μιας τεχνολογίας του ανθρώπινου διαμελισμού, που η στρατιωτική βιομηχανία δοκιμάζει με επιτυχία σε αυτήν την επιχείρηση εθνοκάθαρσης.  Κι όπως πάντα, πάντα το ίδιο: στη Γάζα εκατό προς ένα. Για κάθε εκατό νεκρούς παλαιστίνιους ένας ισραηλινός.

«Επικίνδυνοι άνθρωποι», προειδοποιεί ο άλλος βομβαρδισμός, υπό την ευθύνη των μαζικών μέσων χειραγώγησης, που μας προσκαλούν να πιστέψουμε ότι μια ζωή ισραηλινή αξίζει όσο εκατό παλαιστινιακές ζωές. Και αυτά τα ίδια μέσα μας προσκαλούν επίσης να πιστέψουμε ότι είναι ανθρωπιστικές οι διακόσιες ατομικές βόμβες του Ισραήλ, και ότι μία πυρηνική δύναμη που ονομάζεται Ιράν είναι αυτή που εξαφάνισε από το χάρτη τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. Η επονομαζόμενη διεθνής κοινότητα υπάρχει; Είναι κάτι περισσότερο από ένα κλαμπ εμπόρων, τραπεζιτών και πολεμοχαρών; Είναι κάτι παραπάνω από το καλλιτεχνικό όνομα που δίνουν οι ΗΠΑ στον εαυτό τους όταν παίζουν θέατρο?

Μπροστά στην τραγωδία της Γάζας η διεθνής υποκρισία λάμπει μια ακόμα φορά. , Όπως πάντα, η αδιαφορία, οι κούφιες δηλώσεις, οι κενοί περιεχομένου λόγοι, οι υπερφίαλες διακηρύξεις, οι διφορούμενες θέσεις αποδίδουν φόρο τιμής στην ιερή ατιμωρησία. Μπροστά στην τραγωδία της Γάζας οι αραβικές χώρες νίπτουν τας χείρας. Όπως πάντα. Και όπως πάντα, οι ευρωπαϊκές χώρες τρίβουν τα χέρια τους. Η παλιά Ευρώπη, τόσο ικανή για ομορφιά και διαστροφή, χύνει ένα δυο δάκρυα ενώ κρυφά γιορτάζει αυτό το αριστουργηματικό παιχνίδι. Γιατί το κυνήγι των εβραίων ήταν πάντα  μια ευρωπαϊκή συνήθεια. Αλλά εδώ και μισό αιώνα αυτό το ιστορικό χρέος το πληρώνουν οι παλαιστίνιοι, που είναι κι αυτοί σημίτες και που ποτέ δεν ήταν και δεν είναι αντισημίτες. Αυτοί πληρώνουν, με διαρκές και ηχηρό αίμα, ένα ξένο χρέος."

ΔΕΛΤΙΟ ΘΥΕΛΛΗΣ

ΤΩΝ ΟΙΚΙΩΝ ΥΜΩΝ ΕΜΠΙΠΡΑΜΕΝΩΝ, ΑΥΤΟΙ ΑΔΕΤΕ (;)

(ΕΝΩ ΚΑΙΓΟΝΤΑΙ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΣΑΣ, ΕΣΕΙΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑΤΕ; )

Μεγάλο και πένθιμο πολύ αυτό το καλοκαίρι. Μας κόστισε η απουσία μας από το blog – ακόμα κι αν  δε λείψαμε σε όλους....Θα προσπαθήσουμε λοιπόν να κάνουμε κάποια σχόλια, κάποιες επισημάνσεις και να ξαναπιάσουμε το νήμα – κάνοντας μια προσπάθεια να δούμε πρώτα τη μεγάλη εικόνα, όσο κι αν μας πονάει.

Ανατρέχοντας στην ειδησεογραφία του καλοκαιριού : η επιτομή του αδιανόητου – ή η κανονικοποίηση του παράλογου.

Εξακόσιοι ενενήντα έξι νεκροί. Μακάρι να ξέραμε τα ονόματά τους και τα πρόσωπά όλων για να μπορέσουμε να τους πενθήσουμε

14/06/23: 650 μετανάστες – πνιγμένοι στην Πύλο

08/07/23: Σύριος πρόσφυγας – από τη σφαίρα μπάτσου

10/07/23: Άννα Ιβάνκοβα – τρανς-γυναικοκτονία, από το χέρι άντρα

07/08/23: Μιχάλης Κατσουρής – από εγχώριους ή ξένους χουλιγκάνους

20/08/23: Γιώργος Φλώρος – παρασυρμένος από αμάξι, ενώ κυκλοφορούσε με αμαξίδιο

19/08/23-05/09/23: 20 μετανάστες – απανθρακωμένοι στη Δαδιά

01/09/23: Κώστας Μανιουδάκης – κατά τη διάρκεια ξυλοδαρμού από αστυνομικούς

05/09/23: Αντώνης Καρυώτης – πνίγηκε επειδή τον έριξαν στη θάλασσα μέλη του πληρώματος της Blue Horizon

05/09/23-σήμερα: 17 άτομα– πνίγηκαν στις πλημμύρες (τον τελικό αριθμό θα τον ξέρουμε όταν αποτραβηχτούν τα νερά)

12/09/23: 42χρονη γυναίκα – γυναικοκτονία, από το χέρι του μπάτσου πρώην άντρα της.

(Η λίστα από τον Χάρη Καλαϊτζίδη στη lifo (https://www.lifo.gr/stiles/optiki-gonia/kalokairi-me-toys-696-nekroys)

Η Ρόδος, ο Έβρος, ό,τι είχε απομείνει στην Εύβοια, ό,τι άντεχε στην Αττική γίνονται στάχτη. (η Αττική τα τελευταία λίγα χρόνια έχει χάσει το 30% των δασών της)

Ο Θεσσαλικός κάμπος, ο Βόλος, η Καρδίτσα, τα Τρίκαλα γίνονται λίμνη. Δύο φορές, Μέσα σε είκοσι μέρες.

Το αυγό του φιδιού έσκασε: Το Λιμενικό ελέγχεται και καταγγέλλεται (από το διεθνή τύπο και τη Frontex, όχι από μας) για το ναυάγιο στην Πύλο. Με απλά λόγια: το ελληνικό Λιμενικό καταγγέλλεται ότι ΕΠΝΙΞΕ 650 ανθρώπους έξω από την Πύλο. 

Κονβόι Κροατών ναζί διασχίζει τα Βαλκάνια, φτάνει ανενόχλητο μέχρι το ΟΑΚΑ, παίρνει το μετρό και φτάνει στη Νέα Φιλαδέλφεια για να δείρει, να σπάσει, να κάψει – και να σκοτώσει. 

"Άνθρωποι" ρίχνουν άλλο άνθρωπο στη θάλασσα να πνιγεί ώστε το πλοίο να φύγει. 

Κυνηγοί κεφαλών στον Έβρο επικηρύσσουν άλλους ανθρώπους και αναρτούν υπερήφανοι video με τρομοκρατημένα “θηράματα”. Πολίτες φέρονται να έχουν πειστεί ότι τις φωτιές έβαλαν άνθρωποι για να αυτοπυρποληθούν(!) και ότι οι φωτιές δε σβήνουν διότι άνθρωποι πετάνε πέτρες στα πυροσβεστικά αεροπλάνα και τα εμποδίζουν να πλησιάσουν.

Και, εν τω μεταξύ, τα εβδομαδιαία ψώνια στο Super Market αντιστοιχούν σε όλο και μεγαλύτερο μέρος του μισθού – ευτυχώς (!) που επιτρέπεται πια να δουλεύει κανείς μέχρι 16 ώρες στις 24 οπότε «Έχει ο Θεός!»

Αν περίμενε κανείς όλα αυτά να συζητούνται στις αυτοδιοικητικές εκλογές, πλανάται. Τα θέματα της ειδησεογραφίας είναι: ο Μπέος που τραμπουκίζει πολίτες, ο Χαρδαλιάς που δήλωσε ότι έκανε μπάνιο γυμνός στο Μαραθώνα, ο Μπακογιάννης που καλύπτει με τσιμεντάκι το μεγάλο περίδρομο και ο Κασελάκης που κάνει επίδειξη παρκούρ δείχνοντας πως εκτός από πιο νέος, πιο ωραίος και πιο αγγλομαθής είναι και πιο γυμνασμένος από το Μητσοτάκη.

Οπότε; Έχει πραγματικά νόημα να προσπαθούμε;

Πάντα έχει. Και όχι από κεκτημένη ταχύτητα.

Κατ’ αρχήν, είναι βαθιά πολιτικό να εμπεδώσουμε πως δεν είμαστε εμείς οι τρελοί που εξακολουθούμε να βρίσκουμε όλα τα παραπάνω αδιανόητα. 

Όχι, δεν είμαστε. Αυτοί μας «πουλάνε τρέλα». Όχι, μια χαρά καταλαβαίνουμε. Όχι, δε ζούμε σε άλλη χώρα απ’ αυτή που δείχνει η τηλεόραση. Και είτε έχουμε επιλέξει να μείνουμε σ' αυτή τη χώρα, είτε δε μπορούμε να φύγουμε (μια που για κάποιους από μας, ακόμη, η μετανάστευση είναι επιλογή κι όχι μονόδρομος). 

Άρα; άρα, κάτι πρέπει να κάνουμε.

Κατ΄ αρχάς, οφείλουμε να κατανοήσουμε την πραγματικότητα. Να καταλάβουμε ότι ο κοινός παρονομαστής που συνδέει τις καταστροφές σε όλα τα επίπεδα δεν είναι η ανικανότητα ή ανυπαρξία του κράτους. Το κράτος μια χαρά υπάρχει και λειτουργεί. Όμως, δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα της τάξης μας αλλά του κεφαλαίου. Το κράτος είναι που διαλύει τις δημόσιες υπηρεσίες πρόληψης και πολιτικής προστασίας (τα νοσοκομεία, τα δασαρχεία, την πυροσβεστική – εσχάτως ακόμα και τη μετεωρολογική υπηρεσία). Το κράτος που ενώ απαξιώνει τις δημόσιες υπηρεσίες, εκχωρεί όλο και περισσότερες αρμοδιότητες στους ιδιώτες και διευκολύνει με κάθε τρόπο το κεφάλαιο να κερδοσκοπεί. 

Όλα αυτά δεν είναι “υψηλή θεωρία κομμουνιστικού τύπου”. 

Είναι η απάντηση στο γιατί ενώ καίγονται κάθε χρόνο τόσα δάση εξακολουθούν να μην προσλαμβάνουν πυροσβέστες, γιατί έχασαν τις αρμοδιότητές τους τα δασαρχεία, πώς γίνεται μετά η διαχείριση των καμένων εκτάσεων, ποια έργα επιλέγονται και με τι κριτήρια, πού πήγαν τα λεφτά που δόθηκαν μετά τις προηγούμενες πλημμύρες και πού θα πάνε αυτά που θα δοθούν τώρα.

Είναι η απάντηση στο γιατί η παρουσία του κράτους που βλέπουν οι πολίτες εξαντλείται στην ατομική ευθύνη του 112 (“Εκκενώστε!”, “Αποφύγετε τις μετακινήσεις!”, “ξανα-εκκενώστε!” - όπως πάει το επόμενο μήνυμα θα είναι του τύπου “Πού πας βρε Καραμήτρο;”) και στα ΜΑΤ που ψεκάζουν και δέρνουν ανηλεώς πυρόπληκτους, πλημμυροπαθείς, αλληλέγγυους – ό,τι κινείται εκτός από ακροδεξιούς κυνηγούς κεφαλών στον Έβρο, ναζί εκδρομείς στη Νέα Φιλαδέλφεια, Τούρκους μαφιόζους στη Λούτσα, επίορκους αστυνομικούς-μαστροπούς, άντρες που δολοφονούν γυναίκες κοκ

Και μπορούμε ν' αντιδράσουμε, και πρέπει, και έχει νόημα. Μπορούμε ν' αλλάξουμε αυτή την πραγματικότητα. Γιατί ο δρόμος της ανάπτυξής ΤΟΥΣ οδηγεί στη ΔΙΚΗ ΜΑΣ καταστροφή.

Δεν αρκεί η απογοήτευση, ο θυμός, η αγανάκτηση. Ούτε μόνη η φαντασία αρκεί. Χρειαζόμαστε μαζικούς, μακρούς, ανατρεπτικούς αγώνες και όραμα. Το όραμα μιας άλλης κοινωνίας και μιας ζωής δίκαιης και “γεμάτης” που μπορούμε να κατακτήσουμε!

Και σ' αυτό το μακρύ δρόμο υπάρχουν και τα ενδιάμεσα βήματα, πριν φτάσουμε στο τέλος. Η βελτίωση των όρων ζωής, η ισότητα, η δικαιοσύνη, η υγεία για όλα τα έμβια όντα και για το φυσικό περιβάλλον, η ομορφιά...Φτάνει στο επίκεντρο να είναι ο άνθρωπος – η ζωή “των πολλών” κι όχι το κέρδος των λίγων.

Κι ο αγώνας, όχι μόνο το κέρδος, είναι “των πολλών”, είναι η μαζική διεκδίκηση. Δεν υπάρχει “ατομική διέξοδος” σε μια κοινωνία – ακόμα λιγότερο κι από την “ατομική ευθύνη”. Όταν το σπίτι σου καίγεται μαζί με τον αέρα που αναπνέεις, όταν όλος σου ο κόσμος πνίγεται, όταν η ζωή του ενός από τους γείτονές σου δε θεωρείται εξίσου σημαντική με τη ζωή του άλλου – ε, τότε δεν υπάρχει προς πουθενά η δυνατότητα να “εκκενώσεις”. Πουθενά.

Κι είναι οι πολλές μικρές και μεγάλες λάμψεις της αλληλεγγύης, της διεκδίκησης, των ονείρων που ανάβουν παντού τους τελευταίους μήνες και διώχνουν το σκοτάδι. 

Οι αλυσίδες αλληλεγγύης στις φωτιές, στη βοήθεια στους πλημμυροπαθείς, στην καταγγελία και στις αλληλέγγυες προσφορές για την απελευθέρωση των βασανισμένων μεταναστών στον Έβρο. 

Η τεράστια συμμετοχή στον αντιφασιστικό Σεπτέμβρη στο Κερατσίνι. 

Η μαζική απεργία πριν από δυο βδομάδες. 

Η συμμετοχή τόσο πολλών νέων στις εκλογές τώρα – όχι αυτών που φτιάχνουν CV , των άλλων που θέλουν ν' αλλάξουν τη γειτονιά τους.

Κι αν ξεχωρίζαμε ένα πράγμα απ' όσα μάθαμε τόσα χρόνια είναι πως η οργάνωση, η αντίσταση, η αλληλεγγύη

• είναι χρέος μας (απέναντι στον εαυτό και την αξιοπρέπειά μας, στους ανθρώπους που αγαπάμε, στη σημερινή κοινωνία και στις γενιές “που μέλλονται για να' ρθουν”
• στο ατομικό επίπεδο είναι σωτήριο για την ψυχή μας – να πάψουμε να είμαστε θεατές της ζωής μας και ν' απαιτήσουμε το ρόλο του πρωταγωνιστή
• ενώ στη μεγάλη εικόνα είναι και αποτελεσματικές. Μπορούμε να κερδίσουμε. Άμεσα τα “μικρά”, μακροπρόθεσμα τα “μεγάλα”

Έχοντας ξεκαθαρίσει κατά το δυνατόν τα παραπάνω, ας ξαναπιάσουμε το νήμα της καθημερινότητας στον ΟΚΑΝΑ

Ι. Εργασιακά (ήτοι ασφάλεια, ικανοποίηση από την εργασία, επιβράβευση σε υλικό και άυλο επίπεδο)

Για θέματα περιεχόμενου της εργασίας και ασφάλειας πήγαινε στο ΙΙ

Για τα μισθολογικά: Ουδέν νεότερο για κανονικές προσλήψεις, συλλογική σύμβαση, μισθολόγιο γιατρών, επέκταση του ανθυγιεινού σε όλους. Περιμέναμε(;) τις εκλογές, την τοποθέτηση των παραγόντων στο Υπουργείο, την ενημέρωσή τους, τις δημοτικές εκλογές. Μετά, άγνωστο τι θα περιμένουμε (ίσως το μετρό της Θεσσαλονίκης). Εδώ και μήνες. πάντως, έχουμε αποφασίσει (;) ότι θα προχωρήσουμε σε κινητοποιήσεις. Η πλειοψηφία του Συλλόγου Εργαζομένων έχει πλέον τελειοποιήσει την μέθοδο «στρίβειν δια του αρραβώνος». Αποφασίζει ότι θα κάνει κινητοποιήσεις (για να βουλώσουν τα στόματα) αλλά δεν τις κάνει…

ΙΙ. Περιεχόμενο της εργασίας (προσανατολισμός του Οργανισμού, θέματα ασφάλειας, ικανοποίηση από την εργασία, “άυλη” επιβράβευση των εργαζομένων ) άλλως πως “Μείωση της βλάβης”

Μεγάλη κουβέντα η Μείωση της Βλάβης. Μια κουβέντα που τα προηγούμενα χρόνια γινόταν πολλές φορές σε λάθος βάση, ενώ τώρα δε γίνεται καθόλου. Μια κουβέντα που δεν θα έπρεπε να είναι τόσο δύσκολη – στο κάτω κάτω δε μιλάμε για την ανακάλυψη του τροχού αλλά για δέσμη στρατηγικών και μέτρων που ξεκινούν από τη δεκαετία του '80. Από τότε υπάρχουν αλλαγές και στην κοινωνία και στα χαρακτηριστικά του πληθυσμού των χρηστών και της χρήσης, και υπάρχει και εμπειρία. Άρα η συζήτηση θα έπρεπε να είναι πώς το κάνουμε καλύτερα, τι κάνουμε λάθος κοκ. Αντ' αυτού γενικά εξαντλείται στο αν τη θέλουμε ή δεν τη θέλουμε και στο ποιος ξέρει καλύτερα τι είναι.

Έστω ότι δεν ξέρουμε. Δεν προλαβαίνουμε, δα, να παρακολουθούμε όλα τα συνέδρια. Έχουμε όμως κάποια ιδέα για το τι ΔΕΝ είναι μείωση της βλάβης.

Σίγουρα δεν είναι μείωση της βλάβης:

• Το να αποδεχόμαστε ότι το μέλος του ΟΚΑΝΑ είναι de facto ο “καμένος”, ανίκανος να συμπεριφέρεται σαν κανονικός άνθρωπος και ικανός μόνον να πίνει, να απειλεί, να κλαίγεται και να ζητιανεύει γιατί “είναι στη φύση του”. Το να θεωρούμε πως οι εξαρτημένοι είναι ούτως ή άλλως καμένα χαρτιά οπότε δεν πρέπει να τους ζητάμε να συμπεριφέρονται με σεβασμό στους άλλους ανθρώπους και στη δομή που τους εξυπηρετεί επειδή δεν μπορούν να το κάνουν (και επειδή τείνει να χαθεί η κοινή λογική, εμείς δε θεωρούμε ένδειξη σεβασμού να μας μιλάει κάποιος στον πληθυντικό ή να έχει πλούσιο λεξιλόγιο. Όμως, το να βρίζει, να απειλεί ή να χειροδικεί κάποιος δεν μπορεί να επιτρέπεται). Οι περισσότεροι άνθρωποι που έρχονται στον ΟΚΑΝΑ δίνουν αγώνα για να σταθούν στα πόδια τους και να επανενταχθούν. Δε γίνεται να μην απαιτούμε από τους λίγους υπόλοιπους να μη μετατρέπουν την είσοδο των μονάδων σε πιάτσα – να μη δυσκολεύουν τη ζωή όχι τόσο των εργαζομένων αλλά -κυρίως- των υπολοίπων μελών.
• Αλλά βολεύει να θεωρούνται οι εξαρτημένοι “καμένοι”, και γιατί δε χρειάζεται να ζητήσουμε τη γνώμη τους. Αν τη ζητούσαμε, η μονάδα της Νίκαιας δεν θα άνοιγε και έκλεινε τακτικά (τρίτη αλλαγή μέσα σε 12 χρόνια), η μόνη μονάδα μεθαδόνης που εξυπηρετεί τον Πειραιά, τα νησιά και το Νότιο Τομέα της Αττικής. Ούτε θα έκλειναν άρον άρον οι μονάδες που φιλοξενούσαν 500 ανθρώπους μέσα στο καλοκαίρι (και αν αληθεύουν τα δημοσιεύματα που δεν διαψεύστηκαν, η «φασαρία» έγινε για μερικές χιλιάδες ευρώ – δηλαδή για πολύ λιγότερο απ' αυτά που κοστίζει κάθε χρόνο το νταβατζιλίκι στην εταιρεία καθαριότητας – ή σ' αυτή της φύλαξης – ή στη συντήρηση των μηχανημάτων για τις ουροληψίες).

Αυτό που είναι ίσως το πιο τρομακτικό από όλα είναι η απροσμέτρητη ασχετοσύνη της διοίκησης και των «βοηθητικών» της, όπως καταγράφεται από 

- την προχειρότητα των δομών που οι ίδιοι ονομάζουν «μείωση της βλάβης» και οι οποίες έχουν ανοίξει χωρίς όρια και πλαίσιο,

- τη συνέχιση της επιδημίας του HIV σε Βόλο και Θεσσαλονίκη χωρίς καμία κίνηση από τη μεριά της Διοίκησης με αποτέλεσμα να αφήνονται οι εξαρτημένοι στην τύχη τους, 

- την αυξημένη θνητότητα των εξαρτημένων της Αθήνας όπως έχει καταγραφεί από ερευνητές εκτός ΟΚΑΝΑ, 

- τη μείωση των ατόμων που λαμβάνουν θεραπεία υποκατάστασης, γεγονός το οποίο αντί να απασχολήσει τη Διοίκηση ώστε να δούμε που πήγαν αυτοί οι άνθρωποι, οδήγησε σε κλείσιμο μονάδων και μείωση των δομών υποκατάστασης. Προσφιλής τακτική των ανίδεων και αδιάφορων ανά τους αιώνες: «Πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι».

Αλλά ποιος αλήθεια θα μιλήσει για όλα αυτά; 

- Οι δήθεν «υπηρεσιακοί παράγοντες»; Δεν υπάρχουν Διευθυντές αλλά μόνο αναπληρωτές οι οποίοι καθώς είναι τοποθετημένοι με αδιαφανείς «διαδικασίες» είναι ευάλωτοι στον εκφοβισμό και την δουλικότητα. 

-  Η «Επιστημονική Επιτροπή»; Δεν υπάρχει με ευθύνη του ΔΣ του Συλλόγου. 

- Ο «Σύλλογος Εργαζομένων»; Δεν ασχολείται με οτιδήποτε πέραν των μικροεκδουλεύσεων προς συγκεκριμένους εργαζόμενους και μεγαλοεκδουλεύσεων στη διοίκηση (πχ, πως θα περάσει ο Εσωτερικός Κανονισμός Λειτουργία και το κλείσιμο των μονάδων χωρίς να ανοίξει μύτη και άλλα παρόμοια).

Η δουλειά σε δομές μείωσης της βλάβης είναι δύσκολη – κι αυτό αναγνωρίζεται διεθνώς. Όχι γιατί οι εργαζόμενοι πρέπει κάνουν τους δαμαστές σε θηριοτροφεία, αλλά γιατί, πέραν της επικινδυνότητας, υπάρχει διαρκής ματαίωση.

• Απαιτείται, λοιπόν, για να τα βγάζουμε πέρα, καλή εκπαίδευση και εποπτεία. Συνεχής εκπαίδευση και συνεχής εποπτεία από εξωτερικούς επόπτες. Και ένα ασφαλές πλαίσιο, όπου ο καθένας να μπορεί να καταθέσει τους προβληματισμούς, τους φόβους και τις ιδέες του κι αυτό να γίνεται αντιληπτό ως συμβολή στην καλύτερη οργάνωση της δουλειάς και στη θεραπεία και όχι ως κακόβουλη κριτική και αμφισβήτηση του υπευθύνου/του Τμήματος Εφαρμογής/του Προέδρου και των όποιων μελλοντικών επιδιώξεων του..
• Ασφαλές εργασιακό περιβάλλον είναι το μέρος εκείνο όπου πας και μπορείς να δουλέψεις, όχι το μέρος εκείνο όπου σε χρησιμοποιούν ως σάκο του μποξ (μεταφορικά και ενίοτε στην κυριολεξία, μιας και τα περιστατικά βίας πληθαίνουν). Απαιτείται επαρκές, καλά εκπαιδευμένο προσωπικό, λειτουργία της ομάδας και πρωτόκολλα ασφαλείας ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να εργάζονται χωρίς το φόβο ότι θα τους απειλήσουν, να τους φτύσουν, να τους σπρώξουν, να τους γρονθοκοπήσουν (συνέβη και πρόσφατα, στο Κέντρο Ημέρας της Αθήνας), να τους σημαδέψουν με όπλο (συνέβη και πρόσφατα, στο ΧΕΧ). Γιατί, καθρεφτίζοντας τη βία και την απόγνωση “εκεί έξω”, όταν δεν υπάρχουν παρεμβάσεις, η βία κλιμακώνεται. Όσοι το ξέχασαν, να θυμηθούν – και να ενημερώσουν και τους νεώτερους – για την υπόθεση ομηρείας στα Χανιά πριν από λίγα χρόνια
• Και φυσικά σίγουρα δεν βοηθά η στελέχωση των δομών άμεσης πρόσβασης με τη μέθοδο των δυσμενών μεταθέσεων 

Στη σχέση με την κοινωνία

Σχέση και συνεργασία με την κοινωνία των πολιτών δεν είναι η χρήση 2 -3 μελών προγραμμάτων ως “μαϊντανών” σε επιστημονικά συνέδρια. Είναι η καταγραφή των πραγματικών αναγκών, η συζήτηση με τους εκπαιδευτικούς και τους φορείς, οι κοινές δράσεις στις γειτονιές.

Η δημιουργία δομών μέσα στην κοινότητα δε γίνεται με “τσαμπουκά”, χωρίς συνεννόηση και στοιχειώδη συναίνεση της τοπικής κοινωνίας. Δε φταίνε μόνον οι “αγανακτισμένοι κάτοικοι” στα Μανιάτικα, ούτε μόνον η τωρινή διοίκηση του ΟΚΑΝΑ. Η κακή φήμη των προγραμμάτων στον Πειραιά ξεκίνησε από το Λοβέρδο, τον υπερήφανο υπουργό που έκλεισε τη μονάδα υποκατάστασης στον Πειραιά για να “καθαρίσει” (!) την πόλη. 

Αυτοί που σίγουρα δε φταίνε είναι οι εργαζόμενοι και οι ωφελούμενοι της δομής που είναι αναγκασμένοι να δουλεύουν μέσα στην “αντάρα” της συνεχιζόμενης διαμάχης του Δήμου με τον ΟΚΑΝΑ και τις συχνές παραστάσεις διαμαρτυρίας έξω από τη δομή. Τουλάχιστον η κοινωνία έχει προοδεύσει – να το αναγνωρίσουμε αυτό: οι διαμαρτυρίες είναι εξαιρετικά πολιτισμένες συγκρινόμενες με τις προ δωδεκαετίας – όταν αγανακτισμένοι πολίτες μας τραβούσαν φωτογραφίες «για να μη μπορούμε να βγούμε ποτέ βόλτα στην περιοχή» και μας πετούσαν πέτρες στο Νοσοκομείο της Νίκαιας. Και για να γίνει εντελώς κατανοητό ότι οι εργαζόμενοι είναι οι μόνοι που δεν ευθύνονται για όλα αυτά, να θυμίσουμε ότι τους ίδιους εργαζόμενους τους οποίους η τότε διοίκηση έστειλε ως σάκους του μποξ στην περιοχή της Νίκαιας, μια επόμενη διοίκηση τους κάλεσε σε απολογία (με τελευταίο ερώτημα “Θέλετε να συνεχίσετε να εργάζεστε στον Οργανισμό;”) επειδή τόλμησαν, με εσωτερικό έγγραφο, να διαφωνήσουν με το κλείσιμο της μονάδας μεθαδόνης που λειτουργούσε εκεί. Τώρα μια άλλη διοίκηση αποφασίζει να ξανανοίξει τη μονάδα μεθαδόνης στη Νίκαια, παίζοντας για άλλη μια φορά τις "κυρίες κουμπάρες" με τους θεραπευόμενους.

Ναι, θέλουμε να συνεχίσουμε να εργαζόμαστε στον ΟΚΑΝΑ. Όχι γιατί είμαστε απελπισμένοι αλλά γιατί θέλουμε να δουλεύουμε σε ένα δημόσιο οργανισμό που παρέχει υψηλής ποιότητας υπηρεσίες, σε ένα πληθυσμό που κανείς άλλος δε θέλει να ασχολείται μαζί του. Γι' αυτό οφείλουμε να προστατεύσουμε τους εαυτούς μας, τη δουλειά μας και τους ασθενείς μας. Να έχουμε άποψη, να κρίνουμε και να συμμετέχουμε στη λήψη και στην αξιολόγηση των αποφάσεων.

Και αυτό είναι μέρος της δουλειάς του Συλλόγου Εργαζομένων: όχι να βγάζει δελτία τύπου όπου υπερασπίζεται τη νομιμότητα της λειτουργίας του Κέντρου Ημέρας. Δουλειά του Συλλόγου είναι 

- να ελέγχει τις αποφάσεις της Διοίκησης, 

- να προστατεύει τους εργαζόμενους, 

- να διασφαλίζει στα μέλη των δομών ότι ο ΟΚΑΝΑ θα τους φέρεται όπως σε «κανονικούς» ανθρώπους (με τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους) και 

- να αποτελεί εγγύηση για την κοινωνία ότι όλες οι δομές του ΟΚΑΝΑ θα λειτουργούν όπως πρέπει ώστε να βοηθάνε τους ασθενείς και τη γειτονιά.

Από τη μεριά μας έχουμε πολλάκις καταθέσει τις αμφιβολίες μας για τη θέληση της πλειοψηφίας του Συλλόγου να υπηρετήσει αυτό τον ρόλο. 

Δεν έχουμε όμως ποτέ καταθέσει τα όπλα και συνεχίζουμε τον αγώνα. Και για να μην επιβεβαιωθεί η γνωστή ρήση «Ο καθένας έχει το σύλλογο και τη συνδικαλιστική εκπροσώπηση που του ταιριάζει» είναι σίγουρο ότι δεν (πρέπει να) είμαστε μόνοι και μόνες σε αυτό τον αγώνα.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

 Συναδέλφισσες και συνάδελφοι 

Δεν έχουμε αυταπάτες ότι σε μια κοινωνία η οποία γίνεται όλο και πιο συντηρητική σε συνθήκες οικονομικής κρίσης και αβεβαιότητας, σε ένα κράτος που όσο πιο πολύ μιλάει για "δικαιώματα" τόσο πιο αυταρχικό και ανηλεές γίνεται, σε έναν Οργανισμό του οποίου οι Διοικήσεις δεν επιλέγονται με βάση τα προσόντα αλλά διορίζονται εντελώς αυθαίρετα, δεν αξιολογούνται ποτέ και δεν λογοδοτούν παρά μόνο στα αφεντικά που τους διόρισαν…

θα υπήρχε χώρος για ένα Εσωτερικό Κανονισμό Λειτουργίας δημοκρατικό, που θα προφυλάσσει και θα υπερασπίζεται τα δικαιώματα των εργαζομένων, των ωφελούμενων και της κοινωνίας γενικότερα.

Επειδή μάλιστα οι καλοί λογαριασμοί πρέπει να γίνονται νωρίς: Είμαστε από θέση αρχής ενάντια στη συνδιοίκηση: οι εργαζόμενοι σε αυτή την άδικη και αντεργατική κοινωνία δεν είναι δυνατόν να "συμμετέχουν" και μάλιστα "δημοκρατικά" στην επιλογή των τρόπων που θα τους εκμεταλλευτούν, θα τους «αξιολογήσουν» και τελικά θα τους «τιμωρήσουν». 

Τέλος μακριά από εμάς οποιαδήποτε συντεχνιακή λογική, που αντί να στηρίζει τους αγώνες των ίδιων των εργαζόμενων, συνδιαλέγεται με τις Διοικήσεις με εκατέρωθεν φανερούς χαριεντισμούς και σκοτεινά ανταλλάγματα.

Μην περιμένετε από εμάς να κάνουμε «διορθωτικές προτάσεις» σε ένα έκτρωμα αυταρχισμού και αυθαιρεσίας που δημιούργησαν σε αγαστή συνεργασία: διορισμένοι Πρόεδροι, ξεπουλημένοι συνδικαλιστές και «υπηρεσιακοί» παράγοντες που νομίζουν ότι τόσο πιο πολύ πετυχαίνει η «καριέρα» τους, όσο περισσότερο υποτάσσονται στις άνωθεν εντολές.

Παρόλα αυτά μπήκαμε στον κόπο: το διαβάσαμε, το συγκρίναμε και ασχοληθήκαμε. Για να μην νομίζουν ότι έχουν να κάνουν με χαχόλους. Για να μην περάσει «αβρόχοις ποσί» ο αρχικός σχεδιασμός της πλειοψηφίας του ΔΣ του Συλλόγου και της Διοίκησης: «όπως όλα τα κακά - περιμένετε το καλοκαίρι που θα λείπουν όλοι και θα είναι πιο εύκολο να περάσει, γιατί κανείς δεν θα το διαβάσει και θα πούμε ότι δεν μπορεί να γίνει Συνέλευση λόγω αδειών κλπ». (Δεν τα βγάζουμε από το μυαλό μας: έτσι ακριβώς έγινε κι ας μας διαψεύσουν με τις πράξεις τους, όχι με λόγια).   

Συναδέλφισσες και Συνάδελφοι, 

Εμείς θέλουμε ένα σύλλογο που να σέβεται τους εργαζόμενους και να μην λειτουργεί προσχηματικά και μόνο ως φορέας συνδιαλλαγής με τις εκάστοτε Διοικήσεις

Εμείς θέλουμε ένα σύλλογο που να μην διώχνει τους εργαζόμενους που θέλουν να αγωνιστούν, που να μην προκαλεί αηδία καλλιεργώντας την ανάθεση και την εξαγορά συνειδήσεων. 

Επί του πιεστηρίου:

Και για να καταλάβουν ακόμη και οι πιο δύσπιστοι για το πόσο φροντισμένα και μεθοδικά επιχειρείται η υφαρπαγή της σύμφωνης γνώμης των εργαζομένων στον νέο ΕΚΛ, μοιραζόμαστε μαζί σας την εξής εντελώς πραγματική και "φρέσκια" συνομιλία: 

Έστειλαν μέσω viber την διαδικτυακή σύνδεση για την αυριανή συνάντηση των Τοπικών Συμβούλων (την οποία και αναγκάστηκαν να συγκαλέσουν επειδή αρνήθηκαν να κάνουν ΓΣ). Να σημειωθεί ότι όλες οι προηγούμενες συναντήσεις Τοπικών Συμβούλων ήταν ανοικτές (Βέβαια δεν έγιναν και πολλές μέχρι τώρα, λόγω της απέχθειας προς τις δημοκρατικές διαδικασίες που παρουσιάζουν όλοι οι γραφειοκράτες-συνδικαλιστές σαν και του λόγου τους. Ούτε καν όσες προβλέπονται από το Καταστατικό του Συλλόγου).

Ρωτήσαμε λοιπόν, αν η διαδικασία είναι ανοιχτή και για άλλους συναδέλφους… Δηλαδή για όσους θέλουν να παρακολουθήσουν και να σχολιάσουν. Ο Πρόεδρος του Συλλόγου Παπαδόπουλος Παναγιώτης (όπως υπογράφει τελευταία) μας απάντησε ότι είναι μόνο για τους τοπικούς συμβούλους, όπως έχει ανακοινωθεί και στο blog του συλλόγου εδώ και μια εβδομάδα. Στην επιμονή μας διευκρίνισε ότι αυτό αποφασίσανε μετά την συνάντηση με τον Πρόεδρο του ΟΚΑΝΑ.  Επειδή είμαστε λίγο αργόστροφοι/ες επιμείναμε και ξαναρωτήσαμε συγκεκριμένα αν όντως αποφασίσανε ότι η διαδικασία είναι κλειστή και από πότε οι συνεδριάσεις των τοπικών συμβούλων είναι κλειστές αφού όσες είχαν γίνει μέχρι τώρα ήταν ανοιχτές. Ο Πρόεδρος Παπαδόπουλος Παναγιώτης επιβεβαίωσε ότι αυτή είναι η απάντηση του με ένα στυλ "κι άμα μας αρέσει" δηλαδή…). Στο κλείσιμο αυτής της τόσο ενδεικτικής για την περί δημοκρατίας αντίληψη συνομιλίας, εμείς συμπεράναμε ότι για πρώτη φορά στην ιστορία του Συλλόγου αποφασίσανε να κάνουν κλειστή συνεδρίαση τοπικών συμβούλων. Και ρωτήσαμε αν οι υπόλοιπες παρατάξεις συμφωνούν. Ο μεν Σταυρόπουλος από τη Θεσσαλονίκη απαξίωσε οποιαδήποτε απάντηση αν και δευτερόλεπτα μετά απάντησε για ένα διεκπεραιωτικό θέμα (ήταν δηλαδή ενήμερος αλλά δεν θέλησε να πάρει θέση , προφανώς επειδή συμφωνεί με την κλειστή αντιδημοκρατική διαδικασία), η δε συναδέλφισσα Σταθακοπούλου κατά τον προσφιλή της (βολικό για τις διοικήσεις ΟΚΑΝΑ και Συλλόγου) τρόπο σιώπησε. 

Τόσο πολύ τρέμουν τη γνώμη των συναδέλφων οι συνδικαλιστές μας!!! Τόσο πολύ σέβονται τη γνώμη τους ώστε να τους αποκλείουν από τη συζήτηση. 

Κάτι θα ξέρουν για να φοβούνται: προφανώς εμείς έχουμε τη δύναμη και όχι αυτοί! Εμείς οι εργαζόμενοι κι όχι τα τσιράκια των εκάστοτε Διοικήσεων!  Αλλά «καιρός φέρνει τα λάχανα, καιρός τα παραπούλια».

Συναδέλφισσες και Συνάδελφοι, 

μόνο ένας δρόμος υπάρχει:

1.   Άμεσα Γενική Συνέλευση διαδικτυακά, υβριδικά ή όπως αλλιώς γίνεται στην οποία να παρευρίσκεται ο Νομικός Σύμβουλος του Συλλόγου

2. Συνάντηση όλων των ιατρών του Οργανισμού ανεξάρτητα από σχέση εργασίας, όχι επειδή ως «συντεχνία» δέχονται τη μεγαλύτερη επίθεση από τον νέο Εσωτερικό Κανονισμό, αλλά επειδή σε ένα σύστημα που καταρρέει προστίθεται ακόμη ένας παράγοντας αστάθειας όπως αυτός της δημιουργίας ψευδοαντιθέσεων μεταξύ των ειδικοτήτων και των ρόλων εντός των μονάδων υποκατάστασης

3.  Διαβούλευση του Συλλόγου Εργαζομένων με τους σχετικούς επιστημονικούς συλλόγους (πχ. ΠΙΣ, ΕΝΕ, ΣΚΛΕ…) πριν την οποιαδήποτε κατάθεση «συμφωνίας»

4.  Ενημέρωση των πολιτικών κομμάτων για την προσπάθεια που εμπερικλείεται στον νέο Εσωτερικό Κανονισμό για αλλαγή των ρόλων και του προσανατολισμού του ΟΚΑΝΑ

Ακολουθούν σχόλια και παρατηρήσεις 

επί του κειμένου του Εσωτερικού Κανονισμού Λειτουργίας.

Εισαγωγική παρατήρηση

Ο Εσωτερικός Κανονισμός Λειτουργίας αποτελεί κείμενο κεφαλαιώδους σημασίας για τη λειτουργία του Οργανισμού, τους σκοπούς, τη διοίκηση και τη σχέση της με τους εργαζόμενους. Γι' αυτό είχε αποφασισθεί από το ΔΣ του Συλλόγου Εργαζομένων ήδη εδώ και δύο χρόνια ότι θα γίνει η καλύτερη δυνατή προετοιμασία, ο όποιος εκπρόσωπος του Συλλόγου θα παρουσιάζει αναλυτικά  κάθε στάδιο της συζήτησης (στο ΔΣ και στα μέλη του Συλλόγου), και -αν όχι σε πολλά στάδια ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ στο τέλος της συζήτησης - το τελικό κείμενο θα δωθεί σε όλους, θα υπάρξει χρόνος για παρατηρήσεις και στη συνέχεια θα συζητηθεί σε Γενική Συνέλευση. Από τις 19.05.22 οπότε ξεκίνησαν οι εργασίες της επιτροπής μέχρι τις 10.07.23 (δεκατέσσαρες μήνες και πολλές συνεδριάσεις μετά)  ΠΟΤΕ δεν παρουσιάστηκε η συζήτηση σε επίσημη ανοιχτή διαδικασία, παρά τις συχνές προφορικές και γραπτές ερωτήσεις μας. Ούτε καν δόθηκαν στη δημοσιότητα οι πολυθρυλούμενες «προτάσεις συναδέλφων» τις οποίες μετέφερε ο Πρόεδρος του Συλλόγου στην Επιτροπή.

Αντί όλων αυτών, το κείμενο 100 σελίδων (που περιλαμβάνει αλλαγές αρμοδιοτήτων, αξιολόγηση και πειθαρχικά – σειρά σοβαρότατων θεμάτων που ουδέποτε έχουν συζητηθεί σε επίπεδο γενικών συνελεύσεων ή έστω Διοικητικού Συμβουλίου) δόθηκε στους εργαζόμενους και μία εβδομάδα μετά (κατακαλόκαιρο, με πολλούς να λείπουν σε άδεια) θα εγκριθεί από το ΔΣ – χωρίς συνέλευση ούτε καν στο τοπικό επίπεδο της Αθήνας. Δεν μπορούμε να θεωρήσουμε ότι πρόκειται για άστοχο χειρισμό λόγω απειρίας ή βλακείας. Είναι μια σαφέστατη προσπάθεια υφαρπαγής της συναίνεσης του Συλλόγου Εργαζομένων – με ανταλλάγματα ή χωρίς (ε, δε μπορούμε να τα ξέρουμε κι όλα!)

Θεωρούμε πως αποτελεί μονόδρομο για το κύρος του Σωματείου η ανάληψη της ευθύνης αυτών που ευθύνονται για την πλημμελή ενημέρωση και συμμετοχή στη διαδικασία συζήτησης και η προκήρυξη Γενικών Συνελεύσεων με αποκλειστικό θέμα τον Εσωτερικό Κανονισμό Λειτουργίας. Μέχρι τότε, κανείς δεν δικαιούται να μεταφέρει τη θέση των εργαζομένων – πολύ περισσότερο τη σύμφωνη γνώμη τους.

Παρά τη διαφωνία μας με την όλη διαδικασία, καταθέτουμε κάποιες ενστάσεις για να συμβάλλουμε στην έναρξη της συζήτησης. Προφανώς, ο περιορισμένος χρόνος δε μας επέτρεψε να εμβαθύνουμε σε πολλές επί μέρους διατάξεις.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α' – ΓΕΝΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ

Άρθρο 3 Σκοπός- Αποστολή

Δεν αναφέρεται πουθενά ο δημόσιος και δωρεάν χαρακτήρας των προγραμμάτων – σε αντίθεση με την σαφή αναφορά στην “ενθάρρυνση κάθε ιδιωτικής πρωτοβουλίας”

Επίσης, πουθενά σε 100 σελίδες δεν αναφέρεται ότι λαμβάνονται υπόψη οι απόψεις, οι επιθυμίες ή τα ιδιαίτερα θέματα που θέτουν οι ωφελούμενοι από τις υπηρεσίες του Οργανισμού, ούτε ορίζεται σε ποια θέματα  και με ποιο τρόπο μπορεί αυτό να γίνει. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχουν κανένα λόγο ή ότι η εκάστοτε διοίκηση θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί  τόσο τις ενώσεις ασθενών όσο και γενικά την κοινωνία των πολιτών “à la carte” όταν είναι  να υποστηρίξουν θέσεις της διοίκησης ενάντια στους εργαζόμενους;

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β΄- ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΟΚΑΝΑ  - ΟΡΓΑΝΑ  ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΚΑΙ ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΕΣ ΑΥΤΩΝ

Διαφωνία επί της αρχής: Πάγια θέση του Συλλόγου ήταν πως ο Πρόεδρος και τα μέλη του ΔΣ του ΟΚΑΝΑ θα πρέπει να επιλέγονται με μια διαδικασία στην οποία θα είχαν λόγο οι εργαζόμενοι στον Οργανισμό και οι ωφελούμενοι. Ο νέος Εσωτερικός Κανονισμός, χωρίς να αμφισβητεί στο ελάχιστο τη διαδικασία απευθείας τοποθέτησης του Προέδρου και του ΔΣ από την εκάστοτε ηγεσία του Υπουργείου Υγείας (άρα και την πιθανή αλλαγή πολιτικής αντίληψης του ΟΚΑΝΑ κάθε φορά που αυτή αλλάζει) ενισχύει περαιτέρω τις αρμοδιότητές τους

Επίσης πάγια θέση του Συλλόγου Εργαζομένων ήταν η συμμετοχή εκπροσώπου των εργαζομένων στο ΔΣ του ΟΚΑΝΑ. Μάλιστα η παράταξη της πλειοψηφίας υποστήριζε τη συμμετοχή με δικαίωμα ψήφου, ενώ αντίθετα εμείς υποστηρίζαμε την συμμετοχή μόνο με δικαίωμα λόγου καθώς η συμμετοχή σε ένα διορισμένο ΔΣ με δικαίωμα ψήφου ευνοεί τη συναλλαγή και μόνο. Καθώς φαίνεται όλα αυτά ξεχάστηκαν και το μόνο που έμεινε είναι η συναλλαγή. Και προς επίρρωση της αλλαγής προς το αντιδημοκρατικότερο, δεν ορίζεται καμία απολύτως διαδικασία ελέγχου του ίδιου του προέδρου του ΔΣ (σε αντίθεση με τις δεκάδες σελίδες που αφιερώνονται στον έλεγχο των εργαζόμενων)

Ειδικότερα θέματα

Άρθρο 6 Κάνει εντύπωση που το Διοικητικό Συμβούλιο «καταρτίζει ή εγκρίνει κώδικες δεοντολογίας». Κατανοητό το ‘εγκρίνει’, αλλά ο κώδικας δεοντολογίας δεν είναι επιστημονικό ζήτημα; Δεν έχουν το λόγο εκείνοι που τον εφαρμόζουν ή εκείνοι που τους αφορά;

Άρθρο 7 Αρμοδιότητες Προέδρου Ο Πρόεδρος του Δ.Σ. αποφασίζει για όλα τα ζητήματα που αφορούν στο πάσης φύσεως προσωπικό του ΟΚΑΝΑ και το προσωπικό αυτού . – ενώ η περιγραφή των αρμοδιοτήτων του Προέδρου στο παλιό Κανονισμό ήταν πολύ περιορισμένη και δεν αναφερόταν πουθενά στα ζητήματα του προσωπικού.

Άρθρο 9 Ακόμα και για να τεθεί θέμα εκτός ημερήσιας διάταξης (την οποία καταρτίζει ο πρόεδρος) απαιτείται να είναι όλοι παρόντες και να συμφωνούν

Άρθρο 10 Αφαιρούνται αρμοδιότητες από το Γενικό Διευθυντή (ο οποίος επιλέγεται για τα προσόντα του και ελέγχεται – άρα  ο ρόλος του κατά τεκμήριο είναι ελεγκτικός των διαδικασιών), Συγκεκριμένα, στις αρμοδιότητες του Γενικού Διευθυντή δεν υπάρχουν πλέον : α. «Η εποπτεία του έργου των μονάδων και του προσωπικού του ΟΚΑΝΑ, σύμφωνα με τον παρόντα κανονισμό και τις αποφάσεις του ΔΣ». Και β «Η εισήγηση προς το ΔΣ, σχετικά με την τοποθέτηση προσωπικού στις επί μέρους διευθύνσεις του Οργανισμού, καθώς και με ζητήματα προσωπικού εν γένει. Επίσης ο έλεγχος νομιμότητας και η εφαρμογή αποφάσεων, σχετικών με την υπηρεσιακή κατάσταση του προσωπικού (θέματα αποδοχών, αδειών, μετακινήσεων, διοικητικών και πειθαρχικών μέτρων».

Άρθρο 12 Επιστημονικό Συμβούλιο. Ορίζεται η δημιουργία γνωμοδοτικού οργάνου, όπου ο πρόεδρος και τα έξι μέλη του ορίζονται με απόφαση του ΔΣ, ύστερα από την εισήγηση του Προέδρου- ενώ   δύο μέλη ορίζονται από το ΔΣ του Συλλόγου. Δηλαδή ο Σύλλογος απεμπολεί οριστικά τη δυνατότητα να έχει μια επιστημονική επιτροπή εκλεγμένη μέσα από τις τάξεις του και ενεργά συνδεδεμένη με τους εργαζόμενους, την επιστημονική γνώση αλλά και την καθημερινότητα των δομών που θα διεκδικήσουμε να έχει γνωμοδοτικό χαρακτήρα; Αντ' αυτού αρκούμαστε στο ρόλο των μειοψηφούντων συνομιλητών “ατόμων εγνωσμένου κύρους” που διορίζονται από τη διοίκηση;

(Σημείωση: Το ότι η ΕΠΕΣΥ δεν λειτουργεί σήμερα δεν οφείλεται ούτε στη διοίκηση ούτε στην ανυπαρξία θεμάτων. Είναι πολιτική επιλογή συγκεκριμένων παρατάξεων.)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γ' – ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΔΙΑΡΘΡΩΣΗ

Γενικά μιλώντας, η αύξηση των Διευθύνσεων, Διευθυντών και Προϊσταμένων δεν θεωρείται η πλέον σύγχρονη αντίληψη διοίκησης. Ακόμα περισσότερο, όταν συνδυάζεται με τον έλεγχο όλων από έναν μόνο Διοικητή...

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Δ΄- ΑΥΤΟΤΕΛΕΙΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ

Άρθρο 15 Γιατί στις αρμοδιότητες του Γραφείου Προέδρου εντάσσεται και η διεξαγωγή ερευνών και η προετοιμασία παρουσιάσεων, εκθέσεων και αναφορών, όπως ανατίθενται; Η διάκριση έρευνας και δημοσίων σχέσεων απασχόλησε άραγε τις εργασίες της επιτροπής;

Άρθρο 17 σε αντιστοιχία με τα παραπάνω, η γραμματεία της Γενικής Διεύθυνσης έχει 2 διοικητικούς ενώ αυτή του προέδρου έξι οργανικές θέσεις διαφόρων ειδικοτήτων και τρεις ακόμα ειδικούς συμβούλους.

Γιατί σε όλα σχεδόν τα τμήματα τόσο η σύνθεση όσο και ο αριθμός των εργαζομένων μπορεί να αλλάζει, ανάλογα με τις αποφάσεις του Προέδρου;

Άρθρο 19 Νομική Υπηρεσία Γιατί ο προϊστάμενος των έμμισθων Νομικών Συμβούλων  δεν υπάγεται στη διαδικασία της επιλογής, ύστερα από προκήρυξη;

Γιατί ο  προϊστάμενος και οι νομικοί σύμβουλοι δεν υπάγονται και δεν υπόκεινται σε κανενός είδος αξιολόγηση  και δεν υπάγονται και δεν υπόκεινται στην πειθαρχική δικαιοδοσία και στον πειθαρχικό έλεγχο του ΟΚΑΝΑ, παρά, αποκλειστικά και μόνον, στην πειθαρχική δικαιοδοσία και έλεγχο του ΔΣΑ; Θα μπορούσαν και οι γιατροί πχ να υπάγονται μόνον στον πειθαρχικό έλεγχο του οικείου Ιατρικού Συλλόγου;

Άρθρο 20 – Μονάδα Εσωτερικού Ελέγχου. Η μονάδα που “θα αξιολογεί τα προγράμματα, τις λειτουργίες και τις δραστηριότητες του ΟΚΑΝΑ βάσει των αρχών χρηστής δημοσιονομικής διαχείρισης” υπάγεται απευθείας στον Πρόεδρο, έχει δύο μόνον μέλη χωρίς να ορίζεται η ειδικότητα του προϊσταμένου (το δεύτερο είναι γραμματέας) – ενώ πχ η γραμματεία του προέδρου έχει εννέα., ενώ  ο σκοπός, η δικαιοδοσία, η στελέχωση και οι αρμοδιότητες καθορίζονται και εξειδικεύονται από τον Κανονισμό λειτουργίας της που εγκρίνεται από τον Πρόεδρο. Ποιες είναι οι δικλείδες ασφαλείας για τη “χρηστή δημοσιονομική διαχείριση”;

ΚΕΦΑΛΑΙΑ  Ε', ΣΤ', Ζ –  ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ – ΑΜΕΣΗ ΠΡΟΣΒΑΣΗ – ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΕΝΤΑΞΗ

Μείζονα προβλήματα επί της αρχής:

1.Τα υποκατάστατα είναι, πέραν της χρησιμότητάς τους στη μείωση της βλάβης, ουσίες εξαιρετικά επικίνδυνες και δυνητικά θανατηφόρες. Οι χρονίως εξαρτημένοι από οπιοειδή (που παραμένουν μεγάλο κομμάτι των ωφελούμενων στον ΟΚΑΝΑ) έχουν σε μεγάλο βαθμό (πάνω από 50%) ψυχιατρική συννοσηρότητα, ενώ ουσιαστικά στο σύνολό τους έχουν και οργανικά προβλήματα ποικίλης βαρύτητας. Ως εκ τούτου δεν γίνεται ούτε δεοντολογικά, αλλά ούτε και νομικά, την ευθύνη για τη χορήγηση ναρκωτικών να μην την έχει γιατρός αλλά εργαζόμενος άλλης ειδικότητας. Θεωρούμε αυτονόητο για την ασφάλεια των χορηγούμενων και της κοινότητας ότι σε όλες τις δομές που χορηγούν υποκατάστατα ο προϊστάμενος πρέπει να έχει πτυχίο Ιατρικής Σχολής (το οποίο, προφανώς, δεν υποκαθίσταται από κανένα μεταπτυχιακό τίτλο, όσο σημαντικός κι αν είναι αυτός). Αντίθετα, στο βαθμό που (κακώς, αλλά αυτό δεν είναι(;)  θέμα της παρούσης) υπάρχουν γιατροί με άλλες σχέσεις εργασίας πλην ΙΔΑΧ, αυτό δεν θα έπρεπε να είναι κώλυμα για την ανάληψη θέσης ευθύνης.

2. Αντίστοιχα με τα παραπάνω, η ασφαλής και καλή λειτουργία του ΟΚΑΝΑ είναι σημαντικότερη από την -με όποια έκπτωση στην ποιότητα- λειτουργία μονάδων: Οι μονάδες που χορηγούν υποκατάστατα δεν επιτρέπεται να το κάνουν ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ με “γιατρό οποιασδήποτε κλινικής ειδικότητας” (πχ παιδίατρο; οφθαλμίατρο; δερματολόγο;) ούτε με “επισκέπτη Υγείας η ΔΕ βοηθό νοσηλευτή” αντί για νοσηλευτή.

3. Για το σύνολο των Υπηρεσιών Θεραπείας, Άμεσης Πρόσβασης και Επανένταξης. Φαίνεται ως η μείωση του αριθμού των χορηγούμενων τα τελευταία χρόνια να οδηγεί νομοτελειακά στην ανάπτυξη νέων υπηρεσιών, Ωστόσο αποστολή του ΟΚΑΝΑ είναι η προστασία της κοινωνίας και των εξαρτημένων και όχι το “φαίνεσθαι” - οπότε και ξενίζει η απαρίθμηση σειράς νέων υπηρεσιών για το αλκοόλ, το τζόγο, το διαδίκτυο κοκ χωρίς μια δημοσιευμένη προηγούμενη μελέτη για τις πραγματικές ανάγκες, τη μειωμένη συγκράτηση των χρηστών στα προγράμματα, τις νέες επιδημίες,  τις δυνατότητες συνεργασίες με άλλους φορείς για προγράμματα ώστε να μη γίνεται σπατάλη ανθρώπινων και υλικών πόρων.

Επί μέρους προβλήματα

Μονάδες Εφήβων Γιατί αλλάζει η λειτουργία των μονάδων εφήβων; Οι Μονάδες Εφήβων πλέον θα “Παρέχουν υπηρεσίες δευτερογενούς πρόληψης και βραχεία  ψυχολογική υποστήριξη” δηλαδή   φαίνεται να περιορίζονται στην αξιολόγηση των ωφελούμενων και όχι στη θεραπεία.

Τι είναι η ειδικότητα ΠΕ Συμβουλευτικής;

Για τις μονάδες Κοινωνικής Επανένταξης. Τι σημαίνει  «Παράλληλα απευθύνονται και σε άτομα που δεν είναι ενταγμένα σε κάποιο θεραπευτικό πλαίσιο, έχουν όμως διακόψει ή κάνουν περιστασιακή χρήση»; Ενώ οι ΜΕΨΥ απαιτούν πλήρη αποχή; Δηλαδή καταργούνται οι ΜΕΨΥ; Εκτιμήθηκε ότι τελικά δεν προσφέρουν κάτι; Από ποιους έγινε η εκτίμηση και με ποια διαδικασία; (το αν όντως χρειάζονται ή όχι είναι μεγάλη συζήτηση, η οποία όμως δεν έγινε)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Θ' – ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ

Άρθρο 48. Στις αρμοδιότητες της γραφείου Διοικητικής Μέριμνας είναι “ο συντονισμός και επίβλεψη των υπηρεσιών φύλαξης και καθαριότητας”. Ωστόσο για την προστασία των εργαζομένων σε εργολάβους πρέπει τουλάχιστον να προστεθεί και «ο έλεγχος ως προς την πιστή τήρηση της εργατικής νομοθεσίας και της ασφάλειας των εργαζομένων». Από θέση αρχής, θεωρούμε πως ο Σύλλογος Εργαζομένων δεν πρέπει να εγκαταλείψει την πάγια θέση του ότι για τη φύλαξη και την καθαριότητα πρέπει να προσλαμβάνεται προσωπικό ΙΔΑΧ και να σταματήσει το ληστρικό για το δημόσιο χρήμα καθεστώς των εργολάβων.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΑ'- ΘΕΜΑΤΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ

Άρθρο 63. Αναφέρει ότι εργαζόμενοι “μπορούν να αναμιγνύονται σε επιχειρήσεις με σκοπό ή παρεμφερές αντικείμενο με τους σκοπούς του ΟΚΑΝΑ”, όπως αυτό “ορίζεται από τον  Κώδικα Δεοντολογίας του ΟΚΑΝΑ”. Όμως η πάγια (και επαρκώς τεκμηριωμένη από την εμπειρία) θέση του Συλλόγου είναι ότι αυτό δεν πρέπει να επιτρέπεται με κανέναν τρόπο. Αυτό υποτίθεται ότι αποτελεί και κύριο άρθρο στον Κώδικα Δεοντολογίας που ζητάμε εδώ και χρόνια και οι διοικήσεις με διάφορα προσχήματα καθυστερούν.

Άρθρο 66. Άδειες απουσίας προσωπικού

Παράγραφος 9.8. Για το Burn Out.

Η διοίκηση “δύναται να χορηγεί, με απόφαση ΔΣ” - Όχι. Η διοίκηση υποχρεούται να χορηγεί, με βάση ευρωπαϊκές οδηγίες. Και, προφανώς, έτσι πρέπει να μπει στη Συλλογική Σύμβαση.

“άδεια μίας ημέρας ανά μήνα” - όχι. Η έννοια αυτής της άδειας είναι η υποχρεωτική απομάκρυνση για λίγο από την εργασία, κι αυτό φάνηκε από την εμπειρία ότι πολύ καλύτερα επιτυγχάνεται με την τριήμερη άδεια ανά τρίμηνο.

“σε όλους τους εργαζόμενους” - όχι. Δεν είναι προς το συμφέρον των εργαζομένων να εμφανίζεται η ειδική άδεια ως extra bonus και όχι σαν μια πραγματική αναγνώριση της ιδιαιτερότητας και της βαρύτητας της δουλειάς με εξαρτημένους. Θα μπορούσε να δοθεί μια άλλη ειδική άδεια (πχ οθόνης;) ώστε και οι εργαζόμενοι σε διοικητικές δομές να έχουν τις ίδιες ημέρες άδειας

Άρθρο 71 ΣΥΣΤΗΜΑ  ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ

Όπου “ο χρόνος, η περιοδικότητα, η μεθοδολογία, τα κριτήρια και εν γένει η διαδικασία καθορίζονται και μεταβάλλονται από τη διοίκηση”;

Όχι. Από θέσεως αρχής αρνούμαστε η συζήτηση για την αξιολόγηση να περιοριστεί σε γραπτές παρατηρήσεις εντός λίγων ημερών. Θεωρούμε ότι η όποια αξιολόγηση θα μπορούσε  να γίνει αποδεκτή από ένα σωματείο εργαζομένων μόνον όταν στοχεύει στην προστασία των σκοπών του Οργανισμού (δηλαδή στη Δημόσια Υγεία), ελέγχει και τις διαδικασίες και τα αποτελέσματα και ελέγχεται σε όλα τα στάδια από τους εργαζόμενους. Επιπρόσθετα η όποια διαδικασία αξιολόγησης πρέπει να έχει διπλή κατεύθυνση, την αξιολόγηση δηλαδή των προϊσταμένων και των διευθυντών από τους εργαζόμενους και τους ωφελούμενους. Και σίγουρα αυτή η συζήτηση δεν μπορεί να γίνει παρά σε Γενικές Συνελεύσεις μετά από κατάλληλη προεργασία.

Στην ΕΠΙΛΟΓΗ ΔΙΕΥΘΥΝΤΩΝ και ΠΡΟΙΣΤΑΜΕΝΩΝ υπάρχουν και επιμέρους θέματα – όπως ότι οι προϊστάμενοι είναι μόνον ΙΔΑΧ, ότι η Ιατρική Ειδικότητα δεν καθορίζεται πώς μοριοδοτείται (θυμίζουμε ότι είναι μεταπτυχιακό τεσσάρων ως έξι ετών), ότι με μόνο κριτήριο τη συνέντευξη μπορεί κάποιος να αποκλειστεί από τη διαδικασία επιλογής, Αντίθετα, θεωρείται σαφές από τους συντάκτες  και απαιτείται (;)   ο “σφυγμός της ομάδας”

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΒ΄- ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΑ ΠΑΡΑΠΤΩΜΑΤΑ

Υπάρχει αυστηροποίηση, ωστόσο ορίζεται με σαφήνεια η διαδικασία (κάτι που προηγουμένως δεν υπήρχε).

Η λίστα των πειθαρχικών παραπτωμάτων (άρθρο 76, παράγραφος 1) περιέχει από προφανή ως εντελώς ακατανόητα παραπτώματα. Τι σημαίνει λχ “η αδικαιολόγητη προτίμηση νεότερων υποθέσεων με παραμέληση παλαιοτέρων”; Ή πώς υπολογίζεται η “κακόβουλη άσκηση κριτικής προφορικώς ή γραπτώς των πράξεων της προϊσταμένης αρχής”; Και ¨”η εγκατάλειψη πράγματος το οποίο ανήκει στον Οργανισμό”;  «η αναξιοπρεπής ή ανάρμοστη ή ανάξια για εργαζόμενο συμπεριφορά εντός ή ΕΚΤΟΣ υπηρεσίας;” και «η αδικαιολόγητη άρνηση προσέλευσης για ιατρική εξέταση»;

Πάλι καλά που “Σε καμία περίπτωση δεν συνιστά ανάρμοστη συμπεριφορά ή αναξιοπρεπή ή ανάξια για τον εργαζόμενο διαγωγή κατά την έννοια του παρόντος άρθρου η άσκηση συνδικαλιστικής, πολιτικής ή κοινωνικής δράσης”.

 

 

Ενημέρωση για τη συνάντηση ΔΣ Συλλόγου με Διοίκηση ΟΚΑΝΑ

Για τη συνάντηση του ΔΣ με τον Πρόεδρο ΟΚΑΝΑ την Δευτέρα 10 Ιουλίου 2023 – παρουσία των αν. Διευθυντών  (αυτό πάλι;)

Πολύ «φιλική» ατμόσφαιρα και πολλές υποσχέσεις. Καμία διεκδίκηση, καμία κριτική πλήρης αποδοχή όσων ειπώθηκαν από τη μεριά της Διοίκησης: Εν περιλήψει “Θα τα δούμε και θα τα προχωρήσουμε όλα: τον εσωτερικό κανονισμό, την επέκταση του ανθυγιεινού, τις νέες προσλήψεις, το ειδικό μισθολόγιο των γιατρών, τον κώδικα δεοντολογίας, τη Συλλογική Σύμβαση. Όλα θα τα δούμε, συμφωνούμε – αλλά δεν εξαρτάται από μας.”

Για τον Εσωτερικό Κανονισμό Λειτουργίας.

Στάλθηκε σήμερα, έχουμε καιρό μια βδομάδα για να πούμε τη γνώμη μας (!!!!). “Ούτως ή άλλως”, είπε ο πρόεδρος του ΟΚΑΝΑ, “τον γνωρίζουμε – μια που στην επιτροπή ήταν εκπρόσωπός  σας”. Στο σχεδιασμό στη συνέχεια, εμείς επιμείναμε στη διαδικασία που προτείναμε στο ΔΣ και πως, οι τοπικοί σύμβουλοι, θα πρέπει να συζητήσουν στις μονάδες τους πριν έρθουν στην καταληκτική συνάντηση με το ΔΣ, δηλ να γίνουν τοπικές συνελεύσεις (έστω μέσω zoom). Η πλειοψηφία του ΔΣ μας κρίνει πως “έτσι κι αλλιώς είναι 190 σελίδες – κανείς δεν θα τις διαβάσει” και ότι “όλοι λείπουν με άδειες, και συνέλευση να κάναμε δεν θα ερχόταν κανένας”. Να ρωτήσουμε τότε γιατί δεν ενημερώθηκαν οι εργαζόμενοι νωρίτερα για τη διαδικασία ή θα φανούμε και πάλι μίζεροι;

Η διαδικασία συζήτησης του εσωτερικού κανονισμού αλλά και το περιεχόμενο του, καταδεικνύει την διαρκή «συνδιαλλαγή» που υπάρχει ανάμεσα στη Διοίκηση του οργανισμού και την πλειοψηφία του ΔΣ του Συλλόγου. Με δέλεαρ μικροεξυπηρετήσεις του τύπου δικαίωμα υπευθυνότητας εκτός ιατρών, η διοίκηση του ΟΚΑΝΑ κατόρθωσε να φτιάξει έναν μονομερή κανονισμό σε απόλυτη συνεργασία με τον Πρόεδρο του Συλλόγου που δήθεν εκπροσωπούσε τους εργαζόμενους χωρίς καν να έχει συζητήσει με κανέναν από αυτούς. Τώρα προσπαθεί να λάβει με συνοπτικές και αδιαφανείς διαδικασίες την δήθεν έγκριση των εργαζομένων. 

Όπως ο πολύ δικός τους τωρινός υπουργός Υγείας είχε πει στην αρχή της ψήφισης των μνημονιακών νόμων «ψηφίσαμε χωρίς καν να διαβάσουμε τους νόμους γιατί ήταν εκατοντάδες σελίδες και δεν προλαβαίναμε». Αν αυτοί ψήφισαν για την καταστροφή των ζωών μας «αδιάβαστοι», εμείς γιατί να μην περάσουμε αδιάβαστα τον Εσωτερικό Κανονισμό; Αυτό ελπίζουν. Για αυτό περίμεναν το καλοκαίρι. Για αυτό δεν κάνουν συνελεύσεις. Για αυτό βάζουν προθεσμία μια εβδομάδα.

Ακόμη κι αν το πετύχουν προσωρινά, είναι σίγουρο ότι η δήθεν παντοδυναμία τους θα καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος στην πρώτη φουρτούνα: η απογύμνωση των δομών από προσωπικό σε συνδυασμό με τη φούσκα των δήθεν νέων και καινοτόμων μονάδων θα δείξει ότι σε έναν οργανισμό υγείας όπως ο ΟΚΑΝΑ οι ιατροί είναι πολύτιμοι, οι επιδημίες πρέπει να αντιμετωπίζονται έγκαιρα και αποτελεσματικά και όχι με βάση συμπάθειες και αντιπάθειες, η εισαγωγή ασθενών δεν γίνεται ανεξάρτητα από ην επάρκεια προσωπικού, οι άνθρωποι δεν είναι νούμερα χρειάζονται πραγματική φροντίδα και προσοχή, οι απευθείας αναθέσεις δεν είναι στραγάλια και οι εργαζόμενοι δεν τσιμπάνε σε φύκια και καθρεπτάκια.

Από τη μεριά μας για τη διαδικασία συζήτησης του Εσωτερικού κανονσιμού έχουμε προτείνει και επιμένουμε:

Γενική Συνέλευση, Αθήνα Θεσσαλονίκη συζήτηση με όλους τους εργαζόμενους, γραπτή τοποθέτηση των παρατάξεων για να ξέρουμε τι λέει ο καθένας για ένα τόσο σοβαρό θέμα. Απαίτηση να δοθεί ο απαραίτητος χρόνος.

Αυτά για τον Εσωτερικό Κανονισμό.

Μετά, έγιναν οι ανακοινώσεις από τον Πρόεδρο του ΟΚΑΝΑ

1. Βγήκε η απόφαση του δικαστηρίου και δικαιώθηκε ο ΟΚΑΝΑ  (δηλαδή έχασαν οι εργαζόμενοι).
2. Ο ΟΚΑΝΑ  προσαρμόζεται στη νέα εποχή. Νέες εξαρτήσεις, νέες δομές, νέα φάρμακα, νέα πρωτόκολλα, έμφαση στην Άμεση Πρόσβαση. Δύο νέες δομές Μεθαδόνης (ΜΟΘΕ στη Νίκαια με μεταφορά των ασθενών της βουπρενορφίνης, ιατρείο συνταγογράφησης στην Πάτρα), Διευρυμένο ωράριο για τους εργαζόμενους ασθενείς, ως τις 6μμ σε κάποιες μονάδες. Πολλές συγχωνεύσεις μονάδων, λόγω “ανωτέρας βίας” (κλείνουν Βαρύτη, 424, Ευαγγελισμός, Φλέμιγκ, Άγιος Σάββας, Ειδικών Παθήσεων ΟΚΑΝΑ) 

Για το γενικότερο κλίμα θα κάνουμε μια μόνον γενική “υφολογική” παρατήρηση. Μια που αποφασίστηκε να ανοίξει μονάδα μεθαδόνης στη Νίκαια, θα θυμίσουμε στους παλαιότερους, για να μαθαίνουν και οι νεώτεροι,  ότι αυτή υπήρχε και η προηγούμενη διοίκηση όχι μόνον την έκλεισε  αλλά προηγουμένως  κάλεσε ΟΛΟΥΣ τους εργαζόμενους σε απολογία  απέναντι στο σύνολο του ΔΣ προσπαθώντας να τους τρομοκρατήσει. Προηγουμένως είχε κλείσει, από άλλη διοίκηση, η μονάδα μεθαδόνης που υπήρχε στο κέντρο του Πειραιά – σε θέση που όντως εξυπηρετούσε όλη την ευρύτερη περιοχή. Και τις δύο φορές, οι εργαζόμενοι λοιδωρήθηκαν πως δεν κατανοούν τις σύγχρονες ανάγκες και μένουν “κολλημένοι” σ' αυτά που ξέρουν.

Είναι συχνό, όντως, οι υπουργοί και οι διοικήσεις να θέλουν να εμφανίζονται ως οι «φορείς της αλλαγής, της παραγωγής έργου, της καινοτομίας και της υπεράσπισης των εξυπηρετούμενων και του δημόσιου χρήματος». Συχνά στην προσπάθεια τους αυτή εμφανίζουν τους εργαζόμενους  ως τεμπέληδες, βολεμένους, που φοβούνται την αλλαγή, και που μπροστά στο βόλεμά τους δε νοιάζονται για την ταλαιπωρία που υφίστανται οι ασθενείς ούτε για το δημόσιο χρήμα που σπαταλιέται.

Θα ήταν ευχής έργο η τωρινή διοίκηση να μην επαναλάβει τα λάθη των προηγούμενων και να αντιληφθεί έγκαιρα ότι ο ΟΚΑΝΑ  υπάρχει χάρις στους εργαζόμενους του, οι οποίοι εργάζονται σε μια θέση εργασίας που πολύ απέχει από το να θεωρείται “βόλεμα” - αντίθετα, διαχρονικά, πολλοί δεν αντέχουν τη συνεχή ματαίωση σε όλα τα επίπεδα και παραιτούνται ανεξάρτητα από το μισθό. Η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων δουλεύει πολύ, σε (για ποικίλους λόγους)  κακές συνθήκες, ανθυγιεινά και επικίνδυνα, υβριζόμενη πανταχόθεν και διαρκώς, προσπαθώντας να καλύψει τα όλο και περισσότερα κενά του συστήματος, πολλοί με ελαστικές σχέσεις εργασίας, όλοι αμειβόμενοι λιγότερο (μερικοί πολύ λιγότερο) απ' αυτό που  αντιστοιχεί στις σπουδές και στη δουλειά τους. Όλα αυτά απασχολούν τους εργαζόμενους – κι όχι η αντίσταση στην αλλαγή ...Και δεν τους αξίζει να πρέπει σε δυο μέρες (τόσο είναι συνήθως) ν' αλλάξουν πχ χώρο δουλειάς και ωράριο εργασίας. Ή να κλείσουν φακέλους χωρίς να προλάβουν να αποχαιρετήσουν τους ασθενείς τους.

Προφανώς σε όλους τους χώρους υπάρχουν περιπτώσεις ιδιόρρυθμων, αντισυναδελφικών και αντιπαραγωγικών συμπεριφορών, τεμπέληδων εργαζόμενων. Μακριά από μας η υπεράσπισή τους – και δικαίωμα (έως και υποχρέωση) της κάθε διοίκησης να τους αντιμετωπίσει. Όχι να τους συντηρεί και να τους κανακεύει για να κουνάει το δάχτυλο στους υπόλοιπους εργαζόμενους.

Σε αυτό το «φιλικό» κλίμα αλληλοκατανόησης μεταξύ Διοίκησης και Συλλόγου, ο Πρόεδρος του ΟΚΑΝΑ δεσμεύθηκε πως οι αναγκαίες αλλαγές θα γίνουν σταδιακά, με τη μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση, όχι μέσα στο κατακαλόκαιρο και όχι με αποφάσεις της Παρασκευής το απόγευμα για τη Δευτέρα το πρωί. Τώρα με ποιο τρόπο ακριβώς εξασφαλίζεται η συναίνεση όταν οι υπεύθυνοι και το προσωπικό των μονάδων δεν έχουν ενημερωθεί υπηρεσιακά και αρμοδίως για το τι πρόκειται να συμβεί και τι τους επιφυλάσσει η μοίρα , αυτό είναι μυστήριο που μόνο η Διοίκηση του Συλλόγου μπορεί να εξηγήσει.

Από τη μεριά μας, χαιρόμαστε που ο σύλλογός μας έκανε τόσες επικοδομητικές προτάσεις (είναι ξεκάθαρο από την ενημέρωση) ώστε να μη χρειάζεται να «ανακατευτούμε» οι υπόλοιποι και περιμένουμε πότε θα αποφασίσει η Επιστημονική Επιτροπή του Συλλόγου ότι χρειάζεται να συνεδριάσει (Όχι, δεν επιχαίρουμε. Καθόλου. Λυπούμαστε βαθιά).

Συνάδελφοι,ισσες ας αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του. Εμείς θα είμαστε πάντα εδώ, με καθαρό μυαλό και ανοικτή καρδιά, για να στεκόμαστε απέναντί σε όσους το μόνο που έμαθαν να κάνουν καλά είναι οι συνεννοήσεις κάτω από το τραπέζι. 

Ψηλά το κεφάλι και τα μάτια ανοιχτά. Το νου σας συνάδελφοι/ισσες έρχονται χειρότερες μέρες...αν δεν αντισταθούμε!

Ενημέρωση από το τελευταίο ΔΣ του Συλλόγου

Στις 30 Ιουνίου καταθέσαμε στα μέλη του ΔΣ του Συλλόγου πρόταση για σύγκλιση ΔΣ στέλνοντας το παρακάτω κείμενο:

"Συνάδελφοι και συναδέλφισσες υπάρχουν πάρα πολλά ζητήματα για τα οποία πρέπει να μιλήσουμε πριν  φύγουμε όλοι για διακοπές. Συγκεκριμένα αναφέρουμε δύο τα οποία θεωρούμε πολύ σημαντικά και επείγοντα

Πρώτον: υπάρχουν καταγγελίες από συναδέλφους ότι η διοίκηση στέλνει εξώδικα για απολογίες μία πρακτική που είναι πρωτοφανής για τον οργανισμό σε τέτοια μαζική απεύθυνση 

Δεύτερον: υπάρχουν σημαντικές επιστημονικές ανακοινώσεις εδώ και έξι μήνες και παραπάνω για αύξηση των περιστατικών hiv στη Θεσσαλονίκη καθώς και για αυξημένη θνητότητα των εξαρτημένων ατόμων στην Αθήνα Επίσης υπάρχουν αναφορές από μονάδες της επαρχίας όπως ο Βόλος ότι παρουσιάζονται αυξημένα περιστατικά hiv. Το Σωματείο, το Διοικητικό Συμβούλιο και τα αρμόδια όργανα του, πρέπει να συζητήσουν άμεσα τα συγκεκριμένα προβλήματα και να καταθέσουν προτάσεις. Η ευθύνη είναι μεγάλη. 

Τρίτον: υπάρχει μια επαίσχυντη ανακοίνωση του δημάρχου Πειραιά, για αποκλεισμό των εξαρτημένων ατόμων από ξενώνες αστέγων, η οποία πρέπει να απαντηθεί άμεσα και ξεκάθαρα. Γιάννης Μώραλης-Δήμαρχος Πειραιά: Ξεκαθάρισε για ακόμη μια φορά στο δημοτικό συμβούλιο το θέμα του ΟΚΑΝΑ στην Ε’ δημοτική Κοινότητα: «Εκεί ΔΕΝ θα μπουν χρήστες ουσιών, ΜΟΝΟ άστεγοι!» -Ο Δήμος θα ελέγξει ΤΑ ΠΑΝΤΑ! | Εφημερίδα Κοινωνική | Νέα Πειραιάς (koinoniki.gr)

Καλούμε τον πρόεδρο να συγκαλέσει το Διοικητικό Συμβούλιο για να συζητήσουμε αυτά τα θέματα και όποιο άλλο κρίνετε απαραίτητο"

Την Τρίτη 4/7/2023 λάβαμε πρόσκληση για διαδικτυακό ΔΣ από τον Πρόεδρο του ΔΣ του Συλλόγου στις 6/7/2023. 

Το ΔΣ πραγματοποιήθηκε με την παρουσία όλων των παρατάξεων εκτός από την εκπρόσωπο της ΕΣΥ, η οποία για άλλη μια φορά δεν παραβρέθηκε. 

• Στο ΔΣ ενημερώσαμε αναλυτικά για τα ανησυχητικά επιδημιολογικά δεδομένα, τα οποία ήδη έχουν δημοσιευτεί σε επιστημονικά περιοδικά ή/και έχουν κοινοποιηθεί στη Διοίκηση, χωρίς μέχρι στιγμής να έχουν τύχει της δέουσας προσοχής. 

Δείτε: A new outbreak of HIV infection among people who inject drugs during the COVID-19 pandemic in Greece - PMC (nih.gov)

High levels of all-cause mortality among people who inject drugs in Greece in 2018–2022 | medRxiv

Ανησυχητικά είναι και τα ευρήματα από τα rapid tests που έγιναν στο πλαίσιο ενός προγράμματος έγκαιρου εντοπισμού επιδημικών εκρήξεων που γίνεται στον οργανισμό, τα οποία έδειξαν σημαντικό ποσοστό θετικοποίησης της ηπατίτιδας C  μετά την είσοδο στα προγράμματα υποκατάστασης (δηλαδή μπαίνουν αρνητικοί στα προγράμματα και θετικοποιούνται μετά). (Anti-HCV testing acceptance and seroconversion rates among people who use drugs and are under opiate substitution treatment (Hippocrates Epidemic Detection System) http://www.populationmedicine.eu/Anti-HCV-testing-acceptance-and-seroconversion-rates-among-people-who-use-drugs-and,165459,0,2.html https://doi.org/10.18332/popmed/165459

Ζητήσαμε την άμεση σύγκλιση της Επιστημονικής Επιτροπής του Συλλόγου και την εξάσκηση πίεσης στη Διοίκηση για να ασχοληθεί με το θέμα με τη σοβαρότητα που του αντιστοιχεί και με τη χρήση όλων των δυνατοτήτων που υπάρχουν στον Οργανισμό τόσο σε ανθρώπινο δυναμικό όσο και σε κονδύλια. 

Ενημερωθήκαμε από τον Πρόεδρο του ΔΣ ότι η πρόταση για τον Εσωτερικό Κανονισμό από την Επιτροπή (στην οποία συμμετέχει και ο ίδιος) είναι έτοιμη και θα σταλεί πολύ σύντομα για συζήτηση στο Σύλλογο. 

Διακρίναμε μια προσπάθεια να συζητηθεί "εν τάχει" και δηλώσαμε ότι δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να συμφωνήσουμε ή να αποδεχτούμε μια fast track εκμαίευση "σύμφωνης γνώμης" των εργαζομένων. Για αυτό προτείναμε να γίνει ΓΣ αφού συζητηθεί στις μονάδες ή τουλάχιστον να γίνει Συνέλευση σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και συνάντηση των Τοπικών Συμβούλων. Συμφώνησαν μόνο με τη διαδικτυακή συζήτηση σε επίπεδο Τοπικών Συμβούλων. 

Εφιστούμε τηn προσοχή σε όλους τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες: Ο εσωτερικός κανονισμός είναι πολύ σοβαρή υπόθεση. Εκτός από την κατάργηση θέσεων και δομών, εκτός από τον καθορισμό των ειδικοτήτων που δικαιούνται να λαμβάνουν θέσεις ευθύνης και την κατάργηση του "μονοπωλίου" των γιατρών που προαναγγέλθηκε, αφορά ζητήματα που άπτονται των διαδικασιών αξιολόγησης και πειθαρχικών ποινών, οι οποίες ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό φαίνεται να έχουν την τιμητική τους στον ΟΚΑΝΑ. 

Ειδικά ως προς αυτό το θέμα, τα μέλη της πλειοψηφούσας παράταξης μας διαβεβαίωσαν ότι όλα έχουν γίνει "σύννομα" όσο αφορά την επίδοση με δικαστικό επιμελητή των κλήσεων σε απολογία για παραβίαση του ωραρίου σε αρκετούς συναδέλφους την τελευταία περίοδο. Από τη μεριά μας, για άλλη μια φορά ξεκαθαρίσαμε, ότι δεν έχουμε σκοπό να υπερασπιστούμε "τεμπέληδες", πρέπει όμως να είμαστε εξαιρετικά προσεκτικοί για το ενδεχόμενοι οι "έλεγχοι" να λειτουργούν στοχοποιημένα και άρα να λειτουργούν ως εκφοβιστικό ή εκδικητικό μέσο.

Δυστυχώς δεν συζητήθηκε καθόλου η ανεπίτρεπτη δήλωση του δημάρχου Πειραιώς. 

Τέλος όπως σε κάθε θητεία η ΑΡΣΥ εφαρμόζει το rotation στα μέλη του ΔΣ που την εκπροσωπούν: Η συνάδελφος Όλγα Αναγνώστου παραιτήθηκε από μέλος του ΔΣ του Συλλόγου και τη θέση της καταλαμβάνει η συνάδελφος Έμμυ Κουτσοπούλου. 

ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΚΑΤΟΨΥΧΟΥΣ

 ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ PRESS PROJECT. 

https://thepressproject.gr/exo-apo-tin-apothiki-gia-to-navagio-tis-pylou/

Νεκταρία Ψαράκη, Κωνσταντίνος Πουλής

Έξω από την αποθήκη: για το ναυάγιο της Πύλου
Το TPP βρέθηκε στην Καλαμάτα, έξω από την αποθήκη όπου είχαν στοιβαχτεί οι άνθρωποι που επιβίωσαν από το ναυάγιο, τον χώρο κράτησης των διασωθέντων του ναυαγίου της Πύλου. Απαγορευόταν στους δημοσιογράφους η συνομιλία με πρόσφυγες, απαγορευόταν η είσοδος στην αποθήκη. Το γιατί είναι σαφές. Όταν μιλούν οι επιζήσαντες, οι πράξεις του λιμενικού ξαφνικά ελέγχονται. Μόλις τους δόθηκε ο λόγος, το αφήγημα των αιτιών του ναυαγίου άλλαξε: «το Ελληνικό Λιμενικό μας ρυμούλκησε με ένα σχοινί και αμέσως μετά βυθιστήκαμε». Τώρα θα χρειαστεί τουλάχιστον να δοθούν απαντήσεις για αυτούς τους ισχυρισμούς. Πρόσφυγες και Αρχές - έστω άτυπα - μιλούν για 750 επιβαίνοντες, με τον αριθμό των νεκρών να εκτοξεύεται στους 650. Πόσοι θάνατοι είναι πολλοί; Τόσοι που να μας αλλάζουν; Μέχρι αυτή την ώρα, έχουν συλληφθεί εννιά άνθρωποι ως διακινητές, για να πειστούμε ότι οι ένοχοι βρέθηκαν, ότι η δικαιοσύνη αποδόθηκε, αλλά και για να σταλεί ξανά το μήνυμα στους επόμενους: Μην πατήσεις ελληνικό χώμα, γιατί θα σαπίσεις. Προορισμός «ΙΤΑLY, ITALY!», ακόμη κι αν αυτό σημαίνει πνιγμός.

Credit: Menelaos Myrillas / SOOC

Κωνσταντίνος Πουλής & Νεκταρία Ψαράκη

Ανταπόκριση από την Καλαμάτα

Την Πέμπτη το πρωί πήγαμε στην Καλαμάτα, έξω από την αποθήκη όπου βρίσκονταν όσοι διασώθηκαν από το ναυάγιο ανοιχτά της Πύλου.

Η μεταφορική φράση για τις “αποθήκες ψυχών” ξαφνικά έγινε εντελώς κυριολεκτική, αφού οι άνθρωποι αυτοί στοιβάχτηκαν μέσα σε μία αποθήκη, σαν να μην είναι επιζώντες ενός ναυαγίου, άλλα πράγματα.Credit: Menelaos Myrillas / SOOC

Σε κάθε τέτοια περίπτωση πριν να μιλήσουμε ζυγίζουμε πάντα τι ξέρουμε και τι δεν ξέρουμε. Δεν έχουμε πλήρεις και ακριβείς πληροφορίες ούτε για το πώς έγινε το ναυάγιο ούτε και για τον ακριβή αριθμό των ατόμων που επέβαιναν. Έχουμε όμως κάποιες μαρτυρίες που μετέφεραν οι δύο πολιτικοί που επισκέφθηκαν την αποθήκη όσο ήμασταν εκεί, και κυρίως έχουμε το δεδομένο ότι απαγορεύεται η πρόσβαση των δημοσιογράφων στους επιζώντες.
Ομερτά

Οι μετανάστες βρίσκονταν μέσα σε μία παλιά αποθήκη του λιμανιού της Καλαμάτας της οποίας ο προαύλιος χώρος είχε περιφραχθεί με κάγκελα και στο εσωτερικό του είχαν στηθεί οι υπηρεσίες μετανάστευσης και ασύλου, οργανώσεις διασωστών, το ΕΚΑΒ, ο Ερυθρός Σταυρός, ομάδες ψυχολόγων, κοινωνικών λειτουργών κ.α. Η αποθήκη και ο προαύλιος χώρος της φρουρούνταν από αστυνομία, στρατό και λιμενικό. Σε κάθε σημείο περιφέρονταν αστυνομικοί Ο.Π.Κ.Ε., ενώ την είσοδο απαγόρευαν άνδρες και γυναίκες του Λιμενικού Σώματος. Στο εσωτερικό της αποθήκης, γινόταν η προανάκριση των προσφύγων από αστυνομικούς.Credit: Menelaos Myrillas / SOOC

Οι ίδιοι οι πρόσφυγες βρίσκονταν στο εσωτερικό της αποθήκης και έβγαιναν είτε για να προαυλιστούν είτε για να χρησιμοποιήσουν τις χημικές τουαλέτες που είχαν στηθεί στο πλάι του προαύλιου χώρου. Ένα περιβάλλον αρκετά αποκρουστικό, παράγοντας ο οποίος βοηθά ώστε η παραμονή των μεταναστών στην Καλαμάτα να μην είναι διαρκείας. Φαίνεται ότι προτιμήθηκε ένας χώρος με άθλιες συνθήκες, διότι θα λειτουργεί αποτρεπτικά στο να παραμένουν.Credit: Menelaos Myrillas / SOOC

Η επικοινωνία μαζί τους, ανέφικτη. Συνθήκες πλήρους ομερτά. «Είναι ρητή εντολή του λιμενάρχη να μη συνομιλήσει κανένας δημοσιογράφος μαζί τους», μας έλεγαν. Όταν επιμέναμε επαναλάμβαναν «δεν μιλάει κανένας μαζί τους. Είναι άνθρωποι άρρωστοι. Φαντάζεστε τι θα γινόταν αν επιτρέπαμε την είσοδο; Μόνο αν πάρετε άδεια…», χωρίς να υπάρχει τρόπος για άδεια.Credit: Menelaos Myrillas / SOOC

Γιατί άραγε να απαγορεύεται; Είναι πιθανό να ανησυχούν για την ηρεμία των επιζώντων οι αρχές που τους στοιβάζουν σε αυτές τις αποθήκες;

Δεν είναι πιο πιθανό ότι, όπως σε κάθε περίπτωση που σχετίζεται με τραγωδίες μεταναστών και την υπηρεσιακή συμπεριφορά των οργάνων, οι μετανάστες υποχρεώνονται να κρατήσουν κλειστό το στόμα τους;
«Έπεσαν γιατί μετακινήθηκαν όλοι στη μία πλευρά του σκάφους»… στην αρχή

Η συνομιλία με τους μετανάστες θα αποκάλυπτε σημεία και τέρατα. Το αρχικό αφήγημα ήταν ότι για άγνωστο λόγο υπήρξε μετακίνηση του βάρους από το ένα σημείο του αλιευτικού σκάφους στο άλλο, με αποτέλεσμα να τουμπάρει. Την ίδια ιστορία είπε και ο δήμαρχος Καλαμάτας στην κάμερα του TPP: «σε ένα σκάφος 30 μέτρων, ψαροκαϊκο, που επιβαίνει τόσος κόσμος, είναι πολύ εύκολο με μία απλή μετακίνηση του πληθυσμού, για οποιονδήποτε λόγο, για μία ανησυχία, έναν τσακωμό, οτιδήποτε, να συμβεί το μοιραίο. Όπως έχει ειπωθεί, ναι, υπήρξε μετατόπιση βάρους και αυτό είναι κάτι πολύ επικίνδυνο, γιατί μπορεί να τουμπάρει η βάρκα».


«Την ώρα που τους τραβούσε το λιμενικό, αναποδογύρισε το πλοίο»

Το αφήγημα για το πώς οι πρόσφυγες κατέληξαν στη θάλασσα άρχισε να παίρνει άλλη τροπή όταν ο υποψήφιος βουλευτής με το ΜέΡΑ25, Κρίτων Αρσένης, επισκέφθηκε το σημείο και συνομίλησε με τους πρόσφυγες οι οποίοι βρίσκονταν στο εσωτερικό της αποθήκης. Σε ερώτηση του TPP, αν έχει γίνει ξεκάθαρο το πως να ναυάγησε το πλοίο, ο ίδιος απάντησε πως «οι άνθρωποι μας είπαν ότι ενώ τους τραβούσε το λιμενικό, ξαφνικά χωρίς να καταλάβουν και οι ίδιοι, ενώ η θάλασσα ήταν ίσια, αναποδογύρισε το πλοίο». Ο ίδιος εξήγησε ότι σύμφωνα με τις μαρτυρίες «την ώρα που τους τραβούσε το λιμενικό, τους είχε δέσει με ένα σκοινί, μετά από λίγο ξαφνικά αναποδογύρισε το πλοίο, χωρίς να καταλαβαίνουν και οι ίδιοι πως. Δεν φαίνεται να έχει γίνει μετακίνηση γιατί οι άνθρωποι δεν χωρούσαν να μετακινηθούν. Δεν γνωρίζουμε άλλες λεπτομέρειες».

Σε διευκρινιστική ερώτηση του TPP, αν το λιμενικό ήταν παρόν όταν οι άνθρωποι έπεφταν στη θάλασσα, ο Κ. Αρσένης επιβεβαίωσε πως αυτό λένε οι πρόσφυγες. «Μας είπαν ότι πρώτα τους έδεσε το λιμενικό και μετά -δεν ξέρω αν ήταν λεπτά ή δευτερόλεπτα- έγινε το αναποδογύρισμα τους σκάφους και σώθηκαν αυτοί που ήταν στην κορυφή».

Και ο Αλέξης Τσίπρας το άκουσε, αλλά σημασία έχει η προστασία των συνόρων και να μην ρίξουμε ευθύνες στο Λιμενικό

Αργότερα, και ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ, Αλέξης Τσίπρας σε ερώτηση του TPP για το αν ισχύει ότι οι πρόσφυγες ρυμουλκύθηκαν και στη συνέχεια βυθίστηκαν, ανέφερε ότι όντως υπήρξε αυτή η αναφορά, «αλλά δεν είμαι εγώ εμπειρογνώμονας για να γνωρίζω αν είναι αληθές». Ο Αλέξης Τσίπρας στη συνέχεια, έκανε λόγο για προστασία των συνόρων μεν, αλλά σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα δε. Κατάσταση που στην πράξη είναι ανέφικτη, έως και εγκληματική.

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, ξεκίνησε τις δηλώσεις του κάνοντας λόγο για μία Ευρώπη με χαμένες αξίες, χωρίς σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή. Ακόμη, ενώ ο ίδιος διερωτήθηκε «γιατί όταν βλέπουν οι Αρχές ένα υπέρφορτο πλοίο με 700 μετανάστες έτοιμο να βυθιστεί το αφήνουν να συνεχίσει την πορεία του, και αν αρκεί η διαβεβαίωση του καπετάνιου ο οποίος γνώριζε ότι θα συλληφθεί» και ενώ ο ίδιος επιβεβαίωσε ότι υπήρξε καταγγελία ότι το σκάφος ρυμουλκύθηκε από το Ελληνικό Λιμενικό και έτσι οδηγήθηκαν εκατοντάδες άνθρωποι στον πάτο της θάλασσας, επέλεξε να δηλώσει: «Δεν θέλω να επιρρίψω καμία ευθύνη στους άνδρες και τις γυναίκες του Λιμενικού Σώματος. Ίσα ίσα είναι αυτοί που σώσανε ανθρώπους, κάνανε υπεράνθρωπες προσπάθειες, είναι εδώ νύχτα – μέρα».

Επομένως, τι λέει ο κ. Τσίπρας; Και προστασία των συνόρων, με ανέγερση φραχτών και μάχιμη συνοριοφυλακή, και σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα. Στην ίδια λογική κινείται και στην επίρριψη ευθυνών. Ναι μεν να αναρωτηθούμε γιατί οι Αρχές άφησαν ένα πλοίο με 700 μετανάστες στη μοίρα του, και να ακούσουμε με προσοχή τις καταγγελίες ότι το Ελληνικό Λιμενικό έβαλε το χέρι του για να βυθιστεί, αλλά σε καμία περίπτωση να μην επιρρίψουμε ευθύνη στους άνδρες και τις γυναίκες του Λιμενικού που, «ίσα ίσα, είναι αυτοί που τους έσωσαν με υπεράνθρωπες προσπάθειες, νύχτα – μέρα». Άρα; Τους άφησαν στη μοίρα τους, ή τους έσωσαν;
Ντόμινο αντιφάσεων από την Ελληνική Ακτοφυλακή – «Επουδενί ρυμούλκηση»

Λίγες ώρες μετά την επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα, διέρρευσε βίντεο ντοκουμέντο στο οποίο οι μετανάστες περιέγραφαν μπροστά στον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ τη φρίκη. Ακούσαμε ότι το ελληνικό λιμενικό επιχείρησε να ρυμουλκήσει το πλοίο που τους μετέφερε. Έδεσαν το αλιευτικό πλοιάριο με ένα σχοινί ώστε να το τραβήξουν, και τότε άρχισε να ταλαντεύεται αριστερά δεξιά με αποτέλεσμα να αναποδογυρίσει και να οδηγηθούν εκατοντάδες ψυχές που βρίσκονταν στο εσωτερικό του στον πάτο της Μεσογείου μαζί με το κουφάρι του πλοίου. Όσοι βρίσκονταν στο ανώτερο εξωτερικό κατάστρωμα βρέθηκαν στην επιφάνεια της θάλασσας. «Όταν αναποδογυρίσαμε ήρθαν και μας έβγαζαν φωτογραφίες αντί να μας βοηθήσουν», ακούσαμε από τον εκπρόσωπο των διασωθέντων, μαρτυρώντας ουσιαστικά ότι το Ελληνικό Λιμενικό είδε όλο το σκηνικό θανάτου. Ακόμη και από αυτούς που βρέθηκαν στη θάλασσα, το Ελληνικό Λιμενικό, κατάφερε να σώσει τους μισούς. Ποσοστό τραγικά χαμηλό. Το αποτέλεσμα 78 θάνατοι, ανυπολόγιστοι αγνοούμενοι, 104 διασωθέντες.

Μετά την αλλαγή του αφηγήματος για τα αίτια του ναυαγίου, το ελληνικό λιμενικό υποχρεώθηκε να ανασκευάσει και ακολούθησε μία σειρά αντιφάσεων. Αρχικά, ο εκπρόσωπος Τύπου του Λιμενικού Σώματος, Ηλίας Σιακαντάρης, είπε ότι δεν έγινε καμία προσπάθεια πρόσδεσης, αλλά χρησιμοποιήθηκε σχοινί για να μεταφέρουν στους επιβαίνοντες τρόφιμα. Αργότερα, διαβάσαμε σε ρεπορτάζ της «Καθημερινής» μαρτυρία στελέχους; του Λιμενικού το οποίο διέψευσε τον εκπρόσωπο Τύπου λέγοντας: «Οι άνδρες του Λιμενικού μάλιστα χρησιμοποίησαν ένα σχοινί προκειμένου, όπως αναφέρουν, να προσδέσουν στο αλιευτικό και να ελέγξουν τις συνθήκες που επικρατούσαν στο εσωτερικό του».

Το TPP επικοινώνησε με το γραφείο Τύπου του Λιμενικού Σώματος θέτοντας δύο ερωτήματα. Αφενός, σε ποιο manual είναι γραμμένο ότι αν προσφυγικό σκάφος με 750 μετανάστες χωρίς σωσίβια και με σαφή τον κίνδυνο βύθισης του σκάφους αρνηθούν βοήθεια τότε γίνεται σεβαστό το αίτημα των επιβαινόντων και δε γίνεται η διάσωση, και αφετέρου, ποια είναι η απάντησή τους σχετικά με τις καταγγελίες που θέλουν τους λιμενικούς να εμπλέκονται στο ναυάγιο ρυμουλκώντας το σκάφος και προκαλώντας τη βύθισή του. Αρχικά, μας παρέπεμψαν στην ανακοίνωση της 14ης Ιουνίου σχετικά με τις κινήσεις στις οποίες προχώρησε το Λιμενικό. Όταν επιμείναμε, ρωτώντας εύλογα πώς γίνεται η απάντησή τους να είναι μία ανακοίνωση της 14ης Ιουνίου ενώ η καταγγελία για ρυμούλκηση της προσφυγικής λέμβου πραγματοποιήθηκε την 15η Ιουνίου, λάβαμε αρχικά ειρωνική απάντηση: «άρα εσείς είστε σίγουροι ότι ρυμουλκήσαμε», και στη συνέχεια μας ενημέρωσαν ότι θα μας καλέσουν για απαντήσεις.

«Η ρίψη σχοινιού δε συνδέεται με την ανατροπή του σκάφους»

Οι απαντήσεις που πήραμε ήταν οι εξής:

«Θέμα ρυμούλκησης δεν υπήρξε επουδενί. Δεν έγινε ποτέ από σκάφος δικό μας. Υπήρξε μία ρίψη σχοινιού από πλευράς μας. Αυτό έγινε νυχτερινές ώρες και αρκετές ώρες πριν την ανατροπή της βάρκας. Όπως γνωρίζετε, το σκάφος ανετράπη τις πρώτες πρωινές. Η ρίψη σχοινιού είχε στόχο – όπως έκριναν τα στελέχη που επιχειρούσαν – το να μην απομακρυνθεί το αλιευτικό σκάφος με αυτό του λιμενικού. Ερρίφθη σχοινί από πλευράς μας το οποίο μετά από πέντε λεπτά οι επιβάτες του αλιευτικού το έλυσαν». Σχολιάσαμε την αξιοθαύμαστη ταχύτητα με την οποία δόθηκαν οι απαντήσεις για μία καταγγελία η οποία κανονικά θα σήκωνε χρονοβόρα διερεύνηση. «Πώς γνωρίζετε ότι δεν έγινε προσπάθεια ρυμούλκησης; Έγινε ή θα γίνει κάποια εσωτερική έρευνα η οποία κατέληξε σε αυτό το συμπέρασμα;», ρωτήσαμε. «Προφανώς αυτές τις πληροφορίες μας τις έδωσαν οι συνάδελφοι που βρίσκονταν στο πεδίο. Το προανακριτικό υλικό λογικά θα περιλαμβάνει το τι συνέβη. Δεν έχει γίνει κάποια παράκαμψη του manual. Η καταγγελία που λέμε είναι απλά μία μαρτυρία η οποία θα αξιολογηθεί από τον εισαγγελέα. Εμείς από πλευράς του Λιμενικού λέμε ότι δεν έγινε επουδενί ρυμούλκηση. Τι σημαίνει αυτό; Ότι δένω το σκάφος και ξεκινάω την πορεία μου έχοντας το σκάφος ως ρυμούλκο. Αυτή η διαδικασία δεν έγινε ποτέ. Η ανατροπή του σκάφους δε συνδέεται με τη ρίψη του σχοινιού που έγινε στο πλαίσιο της επιχείρησης αυτής. Απλώς δε θέλαμε να ξεμακρύνουν τα σκάφη το ένα με το άλλο. Όπως δηλώσαμε το δικό μας περιπολικό δεν έφυγε από το σημείο του αλιευτικού», ανέφερε. Ακόμη ρωτήσαμε αν το σκάφος του Ελληνικού Λιμενικού ήταν εκεί όταν το αλιευτικό ναυάγησε: «Ήταν πλησίον. Καθ’ όλη τη διάρκεια το συνόδευε».

«Οι δημοσιογράφοι αποκλείονται επειδή η προανάκριση είναι μυστική»

Σχετικά με τον αποκλεισμό των δημοσιογράφων από τις συνομιλίες με πρόσφυγες απάντησαν: «Επειδή ήταν η προανάκριση σε εξέλιξη, κάποια πράγματα τα ρυθμίζει η τοπική λιμενική αρχή κατ’ εντολή του κυρίου εισαγγελέα. Ίσως σε δεύτερο χρόνο να μπορέσετε να τους μιλήσετε, ωστόσο η προανάκριση είναι μυστική, εμπιστευτική».

«Δεν προχωρήσαμε σε διάσωση διότι έτσι εκτίμησαν τα πληρώματα του Λιμενικού για να μη θέσουν σε κίνδυνο τους ανθρώπους»

Σχετικά με το τι προβλέπεται σε περίπτωση που κληθεί η ελληνική ακτοφυλακή από λιμενικό σώμα γείτονος χώρας να προχωρήσει σε επιχείρηση έρευνας και διάσωσης προσφυγικού σκάφους στο οποίο επιβαίνουν εκατοντάδες μετανάστες χωρίς σωσίβια σε διεθνή ύδατα και αν προβλέπεται κάπου το να μην προχωρήσουν σε διάσωση σε περίπτωση που οι επιβαίνοντες την αρνηθούν, ενώ μάλιστα έχουν την πληροφορία ότι η μηχανή έχει βλάβη, το γραφείο τύπου απάντησε: «Αυτά συνεκτιμούνται στο πεδίο. Για την όποια κίνηση κάνουμε, αξιολογούμε αν θα επιφέρει κάποιο επιβλαβές αποτέλεσμα. Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα γιατί τα έχει εξηγήσει και ο εκπρόσωπος πολλές φορές στα μέσα ενημέρωσης. Η ερώτησή σας είναι εύλογη και έχει τεθεί πολλές φορές. Η κατάσταση εκτιμάται από τα πληρώματα για να μη θέσουν σε κίνδυνο τους ανθρώπους. Υπάρχει ο κίνδυνος κάποιες δικές μας κινήσεις να θέσουν τους ανθρώπους σε κίνδυνο».
Ο λόγος των Αρχών, απέναντι στο λόγο των προσφύγων

Όπως έχει ειπωθεί πολλές φορές για την αστυνομία, οι ανακοινώσεις της αστυνομίας θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ως η υπερασπιστική γραμμή υπόπτου. Ακριβώς το ίδιο ισχύει στην προκειμένη περίπτωση και για το λιμενικό. Δεν είναι «η αλήθεια», είναι αυτό που λέει μία πλευρά για την αλήθεια και μάλιστα με αντικειμενικό συμφέρον να προστατευτεί από τις έννομες συνέπειες των πράξεών της. Είμαστε ακόμα στην αρχή μιας διερεύνησης αλλά έχουμε πίσω μας το Φαρμακονήσι, οπότε τα συγχαρητήρια του Αλέξη Τσίπρα προς το λιμενικό ή πολύ περισσότερο του διοικητή της Frontex, ας πούμε ότι είναι πολύ βιαστικά.
Αν τύχει και πάει κάποιος τουαλέτα, θα βρουν τους συγγενείς τους

Γίναμε μάρτυρες ακόμη μιας ντροπιαστικής εικόνας. Οι συγγενείς αυτών που επιβίωσαν από το ναυάγιο ήρθαν από διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, στο άκουσμα της είδησης του τραγικού νέου. Πήραν το πρώτο αεροπλάνο που βρήκαν μπροστά τους και έφτασαν στην Καλαμάτα για να βρουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Οι Αρχές δεν είχαν δημιουργήσει λίστες αγνοουμένων ούτε υπήρχε κάποιο οργανωμένο σχέδιο καταγραφής αυτών. Υπήρχουν λίστες για τις υπόλοιπες κατηγορίες μόνο. Η Ομάδα Αναγνώρισης Θυμάτων Καταστροφών (Ο.Α.ΘΥ.Κ.) της ΕΛ.ΑΣ, στα πλαίσια της προανακριτικής διαδικασίας, συνέλεγε πληροφορίες από τους διασωθέντες σχετικά με τους υπόλοιπους επιβάτες. Σήμερα, 16/06, το Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου ανακοίνωσε ότι η Ο.Α.ΘΥ.Κ. θα εδρεύει στο κτήριο «Κεράνης» (Λεωφόρος Θηβών 196-198, Άγιος Ιωάννης Ρέντη-Νίκαιας Αττικής, ΤΚ 18233) «προκειμένου να υπάρχει περαιτέρω αρωγή στην προσπάθεια αναγνώρισης των θυμάτων του ναυαγίου σε διεθνή ύδατα, 47 ν.μ. ανοιχτά της Πύλου», ενώ ανακοίνωσαν και τη λειτουργία τηλεφωνικού κέντρου.

Στην Καλαμάτα όμως συνέβαινε το απίστευτο: οι συγγενείς των κατατρεγμένων με μία φωτογραφία στο χέρι περίμεναν πότε κάποιος από τους πρόσφυγες που βρίσκονται μέσα στην αποθήκη θα αποφασίσει να πάει στην τουαλέτα, έτσι ώστε να τον φωνάξουν από τα κοντινά κάγκελα, να του δείξουν τη φωτογραφία και να τους ρωτήσουν αν είναι ο αγαπημένος τους εκεί ή όχι. Όλα αυτά φυσικά πρέπει να γίνουν γρήγορα, πριν γίνουν αντιληπτοί από το Λιμενικό και την ΕΛ.ΑΣ. Πριν τους ζητήσουν οι Αρχές να απομακρυνθούν. Ο άλλος τρόπος αναζήτησης των δικών τους ανθρώπων, είναι με τη βοήθεια κάποιου που μιλά αγγλικά να γράψουν σε μία κόλλα χαρτί τα ονόματα και τις ηλικίες των ανθρώπων που ψάχνουν και να ρωτήσουν στο Λιμενικό. Σε περίπτωση που οι άνθρωποί τους δεν είναι στη λίστα των όσων επιβίωσαν, δεν υπάρχει πλάνο. Δεν υπάρχει απάντηση. Δεν υπάρχει λίστα νεκρών, ούτε λίστα αγνοουμένων. Δεν υπάρχουν απαντήσεις.
Ανοιχτή πληγή

Μία ψυχολόγος που μας μίλησε στην κάμερα περιέγραφε πώς ένας από τους επιζώντες εξακολουθεί να έχει ναυτία και να μιλάει σαν να βρίσκεται ακόμη στο καράβι. Δεν έχουμε ιδέα τι μπορεί να είναι αυτό και βεβαίως δεν έχουμε καμία επιστημονική ειδίκευση για να καταλάβουμε, αλλά μπορούμε μόνο να καταλάβουμε πώς είναι να νιώθεις ότι αυτό δεν τελείωσε και δεν τελειώνει.

Όπως μας είπαν οι ψυχολόγοι, οι πρόσφυγες βρίσκονται ακόμη σε κατάσταση σοκ. Περιέγραψαν συνθήκες φρίκης, ο ένας να προσπαθεί να κρατηθεί από το κορμί του άλλου. Προσπαθούσαν να γδυθούν, ώστε να γλιτώσουν όσο περισσότερο βάρος γίνεται από τα ρούχα. Όλα αυτά πολύ γρήγορα, σε μία κατάσταση πανικού και σοκ. «Εκείνη την ώρα σκέφτονταν πώς θα καταφέρω να πηδήξω για να σωθώ. Νομίζω ότι αυτό που θα μου μείνει είναι ένα παιδί 20 χρονών που μας έλεγε κλαίγοντας – διότι ακόμη αναβιώνει ότι ζαλίζεται, ότι αισθάνεται ότι θα πεθάνει, διότι δε νιώθει ότι πατάει ακόμη στη γη – ότι θέλει να βρει έναν τρόπο να πάρει τηλέφωνο τη μητέρα του ώστε να της πει “αν πεθάνω θέλω να ξέρω ότι με έχεις ακούσε”. Ο συγκεκριμένος δεν μπορούσε να δώσει απαντήσεις σε ερωτήσεις περιγραφής. Απαντούσε στις ερωτήσεις σαν να είναι ακόμη εκεί, σαν να είναι ακόμη στο καράβι», αναφέρει η ψυχολόγος. Οι άνθρωποι είναι μέσα στην αποθήκη απομονωμένοι. Όπως περιγράφουν οι ψυχολόγοι έχουν βλέμματα απόγνωσης και σοκ. Δεν μπορούν να αλληλοεπιδράσουν ούτε με το βλέμμα. «Ανησυχούμε για το πώς θα εξελιχθεί αυτό…», μας λένε.

Η διασώστρια της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης του παραρτήματος της Μεσσηνίας Μάρα Τριάντου, εξήγησε στο TPP ότι ο λόγος για τον οποίο στη συντριπτική πλειοψηφία τους οι διασωθέντες είναι άντρες είναι διότι τους τοποθέτησαν στο πάνω μέρος του πλοίου, ενώ στο αμπάρι βρίσκονταν γυναίκες και παιδιά, κάνοντάς μας να συνειδητοποιούμε το αδιανόητο: ένα κουφάρι πλοίου βρίσκεται στον πάτο της Μεσογείου παίρνοντας μαζί του εκατοντάδες αθώες ψυχές. Μητέρες, παιδιά και βρέφη. Οι επίσημοι αριθμοί που ανακοινώθηκαν από τις Αρχές αφορούν στα κορμιά που βρέθηκαν στη θάλασσα. Ζωντανά ή άψυχα.

Ακόμη, αναφέρει ότι η πληροφορία για 750 επιβαίνοντες δεν κυκλοφορεί μόνο πλέον από προσφυγικά χείλη. «Το ίδιο μας λένε και οι Αρχές που βρίσκονται εδώ», ανέφερε, δείχνοντας προς το μέρος της αποθήκης. Ωστόσο, ούτε η αστυνομία ούτε το λιμενικό έχουν προχωρήσει σε επίσημη ανακοίνωση – έστω κατά προσέγγιση -του συνόλου των επιβατών. Οι επίσημοι αριθμοί έχουν μείνει κολλημένοι από το μεσημέρι της ημέρας του ναυαγίου, με τη Μάρα Τριάντου να αναφέρει ότι οι έρευνες συνεχίζονται. 78 νεκροί, 104 διασωθέντες. Πώς να ξεστομίσουν ότι οι νεκροί ενδέχεται να ακουμπούν τους 650; Πώς να βρεθούν υπόλογοι για το πώς επέτρεψαν να συμβεί μια τέτοια κτηνωδία; Για το πώς έγιναν μάρτυρες στον αφανισμό ενός ολόκληρου προσφυγικού χωριού;
ITALY, ITALY! με κάθε κόστος

Τα αριθμητικά στοιχεία των θανάτων μεταναστών στις θάλασσες μας δεν συγκινούν κανέναν. Το τριήμερο πένθος είναι η τελετουργική επισφράγιση αυτής της παγιωμένης και παγερής αδιαφορίας με την οποία η ελληνική κοινωνία αντιμετωπίζει τους θανάτους προσφύγων.

Είναι πολλοί δύο θάνατοι; Εννιά; Εκατό; Τριακόσιοι; Χίλιοι; Δέκα χιλιάδες; Πόσοι θάνατοι είναι πολλοί; Και πόσοι θάνατοι είναι υπερβολικά πολλοί, τόσοι που να μας αλλάζουν; Η απάντηση σε αυτή την ερώτηση είναι ότι οι θάνατοι των προσφύγων στις θάλασσες μας μας έχουν αλλάξει όλους, αλλά προς το χειρότερο. Είμαστε αυτοί που συνηθίσαμε. Frontex, «έπος του Έβρου», υπερήφανη φωτογράφιση δίπλα στο φράχτη, όλα γυρίζουν πάντα σε μία και μόνο φράση: ότι ο ξένος πόνος είναι πάντα εντελώς αδιάφορος.

Ας προσπαθήσουμε να το σκεφτούμε από την πλευρά του λιμενικού. Έχετε δει άνθρωπο να πνίγεται μπροστά σας; Έχετε φανταστεί ποτέ ότι θα μπορούσατε να βλέπετε έναν εφιάλτη ότι υπάρχει κάποιος μπροστά σας που ζητάει βοήθεια εσείς δεν του τη δίνετε και αυτός χάνεται στον πάτο της θάλασσας; Πώς μπορεί να χωνέψει κάνεις στην ιδέα ότι βυθίστηκε ένα αμπάρι γεμάτο γυναικόπαιδα μπροστά στα μάτια των λιμενικών; Κι αν δεν είσαι ένας περαστικός αλλά έχεις την ευθύνη να σώσεις και δεν σώζεις, πόσο απέχουμε για να μπορούμε πια να το χαρακτηρίσουμε αυτό δολοφονία; Μάλλον όλα αυτά περιγράφουν μια κατάσταση όπου το θύμα δεν είναι άνθρωπος. Γιατί, αν ήταν άνθρωπος, δεν θα μπορούσε να συμβεί αυτή η διαδοχή γεγονότων, τόσης και τέτοιας αδιαφορίας για την ανθρώπινη ζωή, που κατέληξε στο να βυθιστεί πλοίο με εκατοντάδες ανθρώπους, μπροστά στα μάτια του λιμενικού.

Αυτή την ώρα έχουν συλληφθεί 9 άνθρωποι με την κατηγορία για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, που αφορά την παράνομη είσοδο μεταναστών, πρόκληση ναυαγίου και έκθεση ζωής σε κίνδυνο. Τη Δευτέρα θα εμφανιστούν ενώπιον του ανακριτή. Η ευκολία με την οποία οι προανακριτικές αρχές αποδίδουν κατηγορίες, είναι γνωστή. Η συζήτηση θα ήθελαν να στραφεί στο ότι οι ένοχοι τιμωρήθηκαν. Οι κακοί «διακινητές» σάπισαν. Η δικαιοσύνη αποδόθηκε. Γνωρίζουμε καλά ότι αυτοί οι 9 για να βρίσκονταν και οι ίδιοι μέσα στο πλοίο του θανάτου, σίγουρα δεν είναι διακινητές. Οι διακινητές απολαμβάνουν τα πλούτη, την ελευθερία τους και την ασφάλεια που τους παρέχουν τα κράτη τους στη στεριά. Δε βρέχουν τα χέρια τους. Ο νόμος 4251/ 2014 δε συγχωρεί. Ακούμπησες τιμόνι για να σώσεις τη ζωή σου ή επειδή απειλήθηκες; Θα σαπίσεις. Για να συνεχίσουν οι επόμενοι να διαλέγουν τον θάνατο, παρά να πατήσουν το πόδι τους σε ελληνικό χώμα. Για να συνεχίσουν να φωνάζουν «ΙTALY, ITALY», ακόμη και αν αυτό σημαίνει πνιγμός.