Τρία ερωτήματα για τη συγκυρία

Ερώτημα Α. Είμαστε εμείς που βλέπουμε το ποτήρι μισοάδειο ή όντως είναι;

 Διαβάζοντας την ενημέρωση στο site του Συλλόγου για τη συνάντηση με τον Υπουργό ανακουφιστήκαμε και χαλαρώσαμε επιτέλους λιγάκι μετά την ένταση των ημερών. Όχι για πολύ. Γρήγορα αναρωτηθήκαμε εάν έγινε δεύτερη συνάντηση ή αναφέρονται στην ίδια συνάντηση όπου είμασταν κι εμείς.

Μάλλον αναφέρονται στην ίδια.

Πράγματι, αν διαβάσει κανείς πιο προσεκτικά τις απαντήσεις στα ερωτήματα που τέθηκαν, εκτός ίσως από την ένταξη των γιατρών στο ειδικό μισθολόγιο όπου ο υφυπουργός ήταν λίγο πιο θερμός, σε όλα τα άλλα η απάντηση είναι “Δεν αφορά το Νόμο, αλλά θα το δούμε/ θα ρωτήσουμε/ θα περιμένουμε”

Λείπει όμως (όχι τυχαία) το γενικότερο κλίμα της συνάντησης: η εντυπωσιακή άνεση με την οποία ο υφυπουργός υποτιμούσε συστηματικά, για παράδειγμα, τους εργαζόμενους στους άλλους φορείς – με λόγια που, πραγματικά, ντρεπόμαστε να αναπαράγουμε. Βέβαια, αντίστοιχα υποτίμησε κι εμάς μιλώντας με τους άλλους – να μην έχουμε παράπονο.(Στοιχειώδες: και τα μικρά παιδάκια καταλαβαίνουν πως αν ο Γιωργάκης “θάβει” όταν είσαστε οι δυό σας το φίλο σας τον Κωστάκη δεν είναι φίλος σου -  τα ίδια θα λέει και στον Κωστάκη για σένα.).

Λείπει και η  γλώσσα: ο υφυπουργός τα είπε “χύμα και τσουβαλάτα”. “Μπουρδέλο η κατάσταση”, κι έρχεται να βάλει τάξη.

“Μπουρδέλο”. Σαφέστατος.

Σαφέστατος ήταν και σε ότι αφορά το προσχέδιο που κυκλοφορεί. “Αυτό είναι, αλλά μέχρι να φτάσει να ψηφιστεί θ'άλλάξει πέντε φορές”. “Γιατί δε σας ρώτησα προηγουμένως; Τι να ρωτήσω; Αυτά είναι πολιτικές αποφάσεις. Ορίστε, σας ρωτάω τώρα. Πείτε μου”

Εμείς όμως δεν του λέμε. Περιμένουμε να δούμε, λέμε, το τελικό κείμενο γιατί “ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες “ λέει ο Πρόεδρός μας.

Β. Ερώτημα Β. Τελικά, τι λέει αυτό το νομοσχέδιο; κρύβεται καλά ο διάβολος στις λεπτομέρειες;

Είναι καλό για μας;

Αν “εμείς” είμαστε η διοίκηση του ΟΚΑΝΑ και οι στενοί της φίλοι, μάλλον είναι μια χαρά (τουλάχιστον για όσο στους στενούς φίλους περιλαμβάνεται και ο υφυπουργός υγείας). Εάν “εμείς” είμαστε οι εργαζόμενοι στον ΟΚΑΝΑ και στους άλλους φορείς ή οι εξαρτημένοι, δε χρειάζεται να περιμένουμε τις λεπτομέρειες. Αρκεί η μεγάλη εικόνα για να καταλάβουμε:

 Β1. Τα πάντα όλα – από τον Εθνικό Συντονισμό μέχρι τις μικρές περιφερειακές δομές – εντάσσονται σ' ένα ενιαίο τεράστιο γραφειοκρατικό οργανισμό όπου τα πάντα όλα περνάνε από το χέρι του Προέδρου (διορισμένου, πάντα, από το υπουργείο). Υπάρχουν δύο Αντιπρόεδροι, ένα ΔΣ και ένα Επιστημονικό Συμβούλιο αλλά όλοι αυτοί ορίζονται μετά από εισήγηση του Προέδρου, συζητούν πάνω στα θέματα που εισηγείται ο Πρόεδρος και αποφασίζουν μαζί με τον Πρόεδρο (με διπλή ψήφο για τον Πρόεδρο, σε περίπτωση ισοψηφίας). Γενικός Διευθυντής δεν προβλέπεται καν. Ούτε Εθνικός Συντονιστής υπάρχει. Για να μη μπερδευόμαστε, χρέη Εθνικού Συντονιστή ασκεί ο Πρόεδρος.

Και, προφανώς, το πρόβλημα δεν είναι ποιος θα είναι αυτός ο superman. Το πρόβλημα είναι η συγκέντρωση υπερεξουσιών με “απευθείας ανάθεση” σ' έναν μόνο άνθρωπο – που θ' αλλάζει κιόλας  κάθε φορά που αλλάζει η κυβέρνηση. Χωρίς να ελέγχεται από κανέναν, μια που τώρα δεν θα υπάρχει και καμιά άλλη προϊσταμένη αρχή / πρόγραμμα/ κάτι άλλο.

(Να θυμίσουμε εδώ ότι πάγια θέση του συλλόγου δεν είναι το ότι “είμαστε με τον ενιαίο φορέα” όπως διατυμπανίζει ο Πρόεδρός μας αλλά ότι “απαιτούμε να σταματήσει το καθεστώς διορισμού του ΔΣ και του Προέδρου του ΟΚΑΝΑ από το Υπουργείο” ή θα φανούμε πιο γραφικοί κι από τη Σαντορίνη;)

Β2. Όσον αφορά στις δομές θεραπείας, ο διάβολος δεν κρύβεται καθόλου: Πουθενά δεν γράφεται ότι εξασφαλίζεται η συνέχιση λειτουργίας των διαφορετικών δομών και υπηρεσιών, ο θεραπευτικός πλουραλισμός που αποτελούσε ως τώρα μια χρήσιμη και θεραπευτική “ανορθογραφία” του ελληνικού παραδείγματος, οι ξεχωριστές δράσεις.  Ούτε η πολυμορφία των διαφόρων προγραμμάτων, ούτε η ύπαρξη διαφόρων δομών ανά νομό και υγειονομική περιφέρεια, ούτε η επαρκής χρηματοδότηση και στελέχωσή τους. Ποιος θα τα ρυθμίζει αυτά; μα το ΔΣ (δηλαδή ο Πρόεδρος)

-        χάριν συντομίας, όπου θα έπρεπε να υπάρχει κάποια διαδικασία στρατηγικού σχεδιασμού, αξιολόγησης, δημιουργίας ή κλεισίματος δομών, ελέγχου κοκ δε θα γράφουμε ποιος το κάνει. Θα συμπληρώνετε νοερά “ο Πρόεδρος” -

Οι καλοπροαίρετοι μπορεί να σκεφτούν πως και τώρα το ίδιο γίνεται. Κακώς – και πάντα επιτρέπεται να ζητάμε από ένα νέο νόμο να είναι καλύτερος από ότι συνέβαινε πριν. Επίσης, η απουσία οποιασδήποτε δικλείδας ασφαλείας κι ελέγχου αναμένεται να πολλαπλασιάσει γεωμετρικά τα προβλήματα, την αυθαιρεσία και την “ό,τι του φανεί του Λωλοστεφανή” στρατηγική μας.

Επίσης οι ίδιοι καλοπροαίρετοι θα αντιτάξουν πως ένας νόμος – πλαίσιο δε μπαίνει σε λεπτομέρειες. Τα επί μέρους θέματα θα αναδυθούν και θα επιλυθούν στην πορεία. Όμως εδώ πρόκειται για ένα “νοικοκύρεμα” (ο Θεός να το κάνει!) μετά από τριανταπέντε χρόνια λειτουργίας των πρώτων δομών. Δεν μπορεί να ξεκινά από το μηδέν αγνοώντας, με την αλαζονεία του νέου (ή του ηλιθίου), όλη τη συσσωρευμένη εμπειρία.

 Επειδή σ' εμάς ο υφυπουργός δεν είπε πολλά πράγματα για τους “άλλους” (εκτός από το ότι, ως γνωστόν, δε δουλεύουν...) να δούμε τι είπε για την υποκατάσταση για να πάρουμε μια ιδέα:

·         “εσείς θα συνεχίσετε να κάνετε τη δουλειά σας. Δε με νοιάζει”

·         “Η σωματική αποτοξίνωση από την ηρωίνη; το πιο εύκολο πράγμα. Τον κλειδώνεις σ' ένα δωμάτιο και τον αφήνεις μόνο του. Μετά  είναι το θέμα”

·         “ Θα πάμε στο γερμανικό μοντέλο. Θα πάρω την ηρωίνη από τις κατασχέσεις και θα τη δίνουμε” - Ξέρετε, αυτό το μοντέλο δεν πολυλειτουργεί, ωστόσο - “Ε, καλά. Ούτως ή άλλως, σε λίγα χρόνια η ηρωίνη θα είναι extinct”

·         “Έχετε ξεχάσει ποιός είναι ο ρόλος του ΟΚΑΝΑ. Δεν είναι να έχει προγράμματα αλλά να εποπτεύει”

 Τι είπε για το σκοπό του νέου νόμου;

“Γίνεται για τη σωματική αποτοξίνωση. Θα πάρουμε κρεβάτια στις πανεπιστημιακές κλινικές, από 4-5, και θα γίνονται οι αποτοξινώσεις. Μετά ο συντονιστής θα βλέπει που υπάρχει κρεβάτι για τον ξηρό απεθισμό και θα κάνει άμεσα την παραπομπή”.

Δηλαδή το πρώτο σχέδιο που είχε ειπωθεί (με 3 κρεβάτια ανά νομαρχιακό νοσοκομείο) εγκαταλείφθηκε – πολύ σοφά μια που στα μισά νομαρχιακά νοσοκομεία ακυρώνονται χειρουργεία γιατί δεν υπάρχουν αναισθησιολόγοι και το σύνολο των νοσοκομείων της χώρας (πλην των πανεπιστημιακών) βρίσκεται στο τέλος της εφημερίας γεμάτο ράντζα. Οπότε 3 κρεβάτια με παθολόγο και αναισθησιολόγο ανά νοσοκομείο μάλλον κρίθηκαν υπερβολή, και η “μεγάλη ιδέα” προσγειώθηκε σε μερικές δεκάδες κρεβάτια. Στον επόμενο τόνο, αν μπουν στον κόπο να ρωτήσουν για τα αποτελέσματα των προγραμμάτων σωματικής αποτοξίνωσης (τα οποία σαφώς και πρέπει να επεκταθούν, αλλά αυτό δε γίνεται μ'΄ενα άρθρο αλλά με προσλήψεις) και για τις λίστες (μικρής ως πολύ μικρής) αναμονής θα αντιληφθούν ότι η μεγάλη ιδέα δεν θα πολυεφαρμοστεί και, ούτως ή άλλως, πλέον προσπαθούμε να βελτιώσουμε τη συγκράτηση κι όχι να μειώσουμε τις αναμονές.

Τι είπε για τα τρέχοντα προβλήματα πχ την τεράστια άνοδο της χρήσης αμφεταμινών, την αύξηση των θανάτων, τη νέα επιδημία HIV ;

Τίποτα.

Β3. Για τους ιδιώτες: Το “άνοιγμα” σε “φυσικά ή νομικά πρόσωπα” που θέλουν να παρέμβουν στο χώρο ενισχύεται με την αντικατάσταση του άρθρου 58 του προηγούμενου νόμου από το άρθρο 55 όπου, ενώ προηγουμένως οριζόταν κάπως πιο σαφώς ότι οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να είναι δήμοι, εκκλησίες, ΑΕΙ τώρα αυτό αφήνεται πιο φιλελεύθερο και χαλαρό – υποθέτουμε σκοπίμως κι όχι εκ παραδρομής.

 Β4. Για τα Κέντρα Πρόληψης: με μεγαλύτερη σαφήνεια απ' ότι για όλους τους υπόλοιπους, ο υφυπουργός ξεκαθάρισε πως  (με τα δεδομένα εκείνης της ημέρας, δηλ πριν από τη συνάντηση με την ΚΕΔΚΕ) οι μεν εργαζόμενοι περνούν αυτόματα στο νέο φορέα με τη σύμβαση που έχει ο καθένας, όμως καμία από τις δράσεις, από το περιεχόμενο της εργασίας των συναδέλφων, δεν είναι βέβαιο ότι θα συνεχιστεί.

 Συνοψίζοντας, μάλλον δεν πρόκειται για ποτήρι μισογεμάτο ή μισοάδειο αλλά για οδοστρωτήρα που έρχεται κατά πάνω μας ενώ εμείς παραμένουμε κολλημένοι στη λάσπη (που δημιουργείται από την ανάμιξη του σκόνης με τα σάλια).

 Ερώτημα Γ. Συμφωνούμε, μετά από όλα αυτά με τον Πρόεδρό μας που λέει σε όλους τους τόνους και πριν καν κάποιος ενδιαφερθεί να ρωτήσει ότι “εμείς, το 70% των εργαζομένων, είμαστε υπέρ”;

 Και αν δε συμφωνούμε, τι πρέπει να κάνουμε;

Στο τελευταίο ΔΣ (24/11/23) όπου συζητήθηκαν τα παραπάνω, επειδή θεωρούμε ότι η περίοδος είναι πραγματικά κρίσιμη κι ο καθένας οφείλει να τοποθετηθεί ή στη μεριά της διοίκησης και του υπουργείου ή στο πλάι των εργαζομένων, των εξαρτημένων και των οικογενειών τους και, κάποια στιγμή, να κριθεί για τις επιλογές του, κι επειδή εμείς δε διστάζουμε ούτε να διαλέξουμε πλευρά ούτε να το πούμε δημόσια, ζητήσαμε:

1.    οι συνεδριάσεις του ΔΣ από δω και πέρα να είναι ανοιχτές σε όλους και η συνεδρίαση (γίνεται μέσω zoom) να καταγράφεται ώστε να μπορούν να τις βλέπουν οι υπόλοιποι εργαζόμενοι. Στις ενημερώσεις για τις αποφάσεις του ΔΣ να αναγράφεται εάν η απόφαση ήταν ομόφωνη ή κατά πλειοψηφία. Να γίνει άμεσα συζήτηση με τους τοπικούς συμβούλους. Να γίνουν άμεσα γενικές συνελεύσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

           Η πλειοψηφία συμφώνησε στην καταγραφή...

2.    Ο σύλλογος να προσφύγει στον ΟΜΕΔ ώστε να ελεγχθεί εάν οι αποφάσεις για πολλές μετακινήσεις συναδέλφων συνιστούν κακόπιστη και καταχρηστική ερμηνεία της σύμβασής μας. Η πλειοψηφία συμφώνησε να ερωτηθεί ο νομικός σύμβουλος του σωματείου.

3.    Ο σύλλογος να συμμετέχει ως συνδιοργανωτής στο επιστημονικό συνέδριο όπου θα συμμετέχουν όλοι οι υπόλοιποι εργαζόμενοι στο πεδίο για να συζητήσουν το περιεχόμενο της δουλειάς μας, τη δικτύωση και τις καλές πρακτικές. (Όντως, κρίμα που δεν το κάναμε νωρίτερα αλλά ποτέ δεν είναι αργά, έτσι δεν είναι;). Η πλειοψηφία επιφυλάχθηκε...

ΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥ ΤΗΣ ΑΡΣΥ ΣΤΟ ΔΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ –

 

Αναγκαία διόρθωση: Η γραπτή ενημέρωση από τον Πρόεδρο του Συλλόγου προς το Τοπικό συμβούλιο δεν αναφέρει ομόφωνη απόφαση του ΔΣ, (φυσικά δεν αναφέρει και τις διαφοροποιήσεις που υπήρξαν και οι οποίες ήταν σημαντικές και για αυτό θα έπρεπε να αποτελούν κομμάτι της ενημέρωσης). Θέλουμε να πιστεύουμε πως και η προφορική ενημέρωση ήταν το ίδιο ασαφής και δεν υπονόησε ότι όλοι συμφωνούμε στην απόφαση τους. Λυπούμαστε που δεν είχαμε το χρόνο να διασταυρώσουμε προηγουμένως τουλάχιστον το τι γράφτηκε. Λυπούμαστε ακόμα περισσότερο που σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή, ακριβώς τώρα που χρειαζόμαστε ένα σύλλογο να μας οργανώσει και να μας εμπνεύσει, υπάρχει μια τόσο διάχυτη και τόσο δικαιολογημένη καχυποψία για το ΔΣ του Συλλόγου.

ΟΡΘΗ ΕΠΑΝΑΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ της ΔΗΛΩΣΗΣ

Επειδή μας μεταφέρθηκε από συναδέλφους πως ο πρόεδρος του Συλλόγου τους ενημέρωσε για την δήθεν «ΟΜΟΦΩΝΗ»  απόφαση του ΔΣ που αφορά τη στάση εργασίας, παραθέτουμε τα γεγονότα ακριβώς όπως συνέβησαν:

Στη Γενική Συνέλευση στη Θεσσαλονίκη την Πέμπτη 9/11 συζητήθηκε σειρά περιστατικών εργασιακού εκφοβισμού και αποφασίστηκε να γίνει στάση εργασίας ώστε να δοθεί με σαφήνεια το μήνυμα της συλλογικής αντίθεσης των εργαζομένων σε κάθε εκφοβισμό.

Στο ΔΣ του Συλλόγου στις 14/11 έθεσα το ζήτημα υλοποίησης της απόφασης, και ο Πρόεδρος του ΔΣ απάντησε πως, αφού θα γίνει νέα συνέλευση στην Αθήνα  μέσα στο επόμενο δεκαήμερο, το θέμα θα τεθεί και στην Αθήνα ώστε να γίνει πανελλαδική στάση.

Στο ΔΣ στις 17/11, και αφού ήταν σαφές πως δεν προλαβαίνει να γίνει νέα συνέλευση  άμεσα λόγω των νέων επειγόντων προβλημάτων της επικαιρότητας (νόμος), έθεσα ξανά το ζήτημα. Ζήτησα να πάρει απόφαση το ΔΣ για πανελλαδική στάση εργασίας με θέμα τον εργασιακό εκφοβισμό μέσα στις επόμενες λίγες μέρες. Πανελλαδική γιατί το θέμα μας αφορά όλους (άλλωστε και στην Αθήνα αναφέρθηκαν περιστατικά  κατάχρησης του διευθυντικού δικαιώματος, μεροληψίας και απειλών, και στην περιφέρεια υπάρχουν αντίστοιχες καταγγελίες). Άμεση γιατί ακριβώς όταν αλλάζουν τα δεδομένα  (με το νέο φορέα) πρέπει να αναδειχθούν οι παθογένειες και να απαιτήσουμε να γίνουν τα πράγματα αλλιώς. Η «ομερτά» όχι μόνον δε βοηθά αλλά μπορεί, σε ένα γιγαντιαίο φορέα, να  γιγαντώσει αντίστοιχα τα φαινόμενα αυταρχισμού.

Υπέρ της πρότασης της πανελλαδικής στάσης  επιχειρηματολόγησαν η Ε. Σταθακοπούλου (Ενωτική Συνεργασία) και ο Θ. Σταυρόπουλος (Ανεξάρτητη Φωνή) – μάλιστα ο Θ. Σταυρόπουλος πρότεινε η πανελλαδική στάση εργασίας να γίνει συμβολικά την ώρα της συνάντησης του Συλλόγου με τον Υπουργό (όπου ήδη άλλα σωματεία έχουν αποφασίσει παράσταση). Τονίστηκε δε πως η τοπική κινητοποίηση αντί να ενοποιεί τα αιτήματα και να προστατεύσει τους συναδέλφους κινδυνεύει να τους στοχοποιήσει περισσότερο, ως να είναι αυτοί οι «περίεργοι» που αντιλαμβάνονται τα πράγματα διαφορετικά από την πλειοψηφία των εργαζομένων.

Κατά τοποθετήθηκε ο πρόεδρος του Συλλόγου και κάποια μέλη της πλειοψηφίας – οπότε προκρίθηκε (από την πλειοψηφία, παρά τις σαφείς και εκφρασμένες αντιρρήσεις τριών μελών του ΔΣ)  η πρόταση να υποστηρίξει το ΔΣ τοπική στάση εργασίας στη Θεσσαλονίκη για τον εργασιακό εκφοβισμό όταν και όπως αυτή οργανωθεί από το τοπικό συμβούλιο της Θεσσαλονίκης.

Οι καιροί είναι πραγματικά κρίσιμοι – ίσως περισσότερο από κάθε άλλη φορά στην ιστορία του Οργανισμού. Οπότε θα επαναλάβω γραπτώς το ερώτημα που έθεσαν εργαζόμενοι στη συνέλευση της Θεσσαλονίκης: «Μέχρι πότε ο Σύλλογος σκοπεύει να  είναι το δεκανίκι της Διοίκησης;»

Έμμυ Κουτσοπούλου, μέλος του ΔΣ για την ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΟΚΑΝΑ

 

ΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥ ΤΗΣ ΑΡΣΥ ΣΤΟ ΔΣ ΤΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

Επειδή μας μεταφέρθηκε από συναδέλφους πως ο πρόεδρος του Συλλόγου τους ενημέρωσε για την δήθεν "ΟΜΟΦΩΝΗ" απόφαση του ΔΣ που αφορά τη στάση εργασίας, παραθέτουμε τα γεγονότα ακριβώς όπως συνέβησαν:

Στη Γενική Συνέλευση στη Θεσσαλονίκη την Πέμπτη 9/11 συζητήθηκε σειρά περιστατικών εργασιακού εκφοβισμού και αποφασίστηκε να γίνει στάση εργασίας ώστε να δοθεί με σαφήνεια το μήνυμα της συλλογικής αντίθεσης των εργαζομένων σε κάθε εκφοβισμό.

Στο ΔΣ του Συλλόγου στις 14/11 έθεσα το ζήτημα υλοποίησης της απόφασης, και ο Πρόεδρος του ΔΣ απάντησε πως, αφού θα γίνει νέα συνέλευση στην Αθήνα  μέσα στο επόμενο δεκαήμερο, το θέμα θα τεθεί και στην Αθήνα ώστε να γίνει πανελλαδική στάση.

Στο ΔΣ στις 17/11, και αφού ήταν σαφές πως δεν προλαβαίνει να γίνει νέα συνέλευση  άμεσα λόγω των νέων επειγόντων προβλημάτων της επικαιρότητας (νόμος), έθεσα ξανά το ζήτημα. Ζήτησα να πάρει απόφαση το ΔΣ για πανελλαδική στάση εργασίας με θέμα τον εργασιακό εκφοβισμό μέσα στις επόμενες λίγες μέρες. Πανελλαδική γιατί το θέμα μας αφορά όλους (άλλωστε και στην Αθήνα αναφέρθηκαν περιστατικά  κατάχρησης του διευθυντικού δικαιώματος, μεροληψίας και απειλών, και στην περιφέρεια υπάρχουν αντίστοιχες καταγγελίες). Άμεση γιατί ακριβώς όταν αλλάζουν τα δεδομένα  (με το νέο φορέα) πρέπει να αναδειχθούν οι παθογένειες και να απαιτήσουμε να γίνουν τα πράγματα αλλιώς. Η «ομερτά» όχι μόνον δε βοηθά αλλά μπορεί, σε ένα γιγαντιαίο φορέα, να  γιγαντώσει αντίστοιχα τα φαινόμενα αυταρχισμού.

Υπέρ της πρότασης της πανελλαδικής στάσης  επιχειρηματολόγησαν η Ε. Σταθακοπούλου (Ενωτική Συνεργασία) και ο Θ. Σταυρόπουλος (Ανεξάρτητη Φωνή) – μάλιστα ο Θ. Σταυρόπουλος πρότεινε η πανελλαδική στάση εργασίας να γίνει συμβολικά την ώρα της συνάντησης του Συλλόγου με τον Υπουργό (όπου ήδη άλλα σωματεία έχουν αποφασίσει παράσταση). Τονίστηκε δε πως η τοπική κινητοποίηση αντί να ενοποιεί τα αιτήματα και να προστατεύσει τους συναδέλφους κινδυνεύει να τους στοχοποιήσει περισσότερο, ως να είναι αυτοί οι «περίεργοι» που αντιλαμβάνονται τα πράγματα διαφορετικά από την πλειοψηφία των εργαζομένων.

Κατά τοποθετήθηκε ο πρόεδρος του συλλόγου και κάποια μέλη της πλειοψηφίας – οπότε προκρίθηκε (από την πλειοψηφία, παρά τις σαφείς και εκφρασμένες αντιρρήσεις τριών μελών του ΔΣ)  η πρόταση να υποστηρίξει το ΔΣ τοπική στάση εργασίας στη Θεσσαλονίκη για τον εργασιακό εκφοβισμό όταν και όπως αυτή οργανωθεί από το τοπικό συμβούλιο της Θεσσαλονίκης.

Οι καιροί είναι πραγματικά κρίσιμοι – ίσως περισσότερο από κάθε άλλη φορά στην ιστορία του Οργανισμού. Οπότε θα επαναλάβω γραπτώς το ερώτημα που έθεσαν εργαζόμενοι στη συνέλευση της Θεσσαλονίκης: «Μέχρι πότε ο Σύλλογος σκοπεύει να  είναι το δεκανίκι της Διοίκησης;»

Έμμυ Κουτσοπούλου, 

Μέλος ΔΣ Συλλόγου Εργαζομένων ΟΚΑΝΑ, 

για την ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

Τι έγινε στις Συνελεύσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, τι πρέπει να κάνουμε για το νομοσχέδιο που ετοιμάζεται για μας χωρίς εμάς και την κατάσταση στον Οργανισμό

Εν όψει της σύστασης με fast track διαδικασίες του Εθνικού (Υπερ)Οργανισμού Πρόληψης και Αντιμετώπισης Εξαρτήσεων που με χαρά και παρρησία ανακοίνωσε το Υπουργείο Υγείας, έγιναν την Τρίτη 7 και την Πέμπτη 9/11 οι Γενικές Συνελεύσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη (μετά από πάρα πολύ καιρό).

1. Η Γενική Συνέλευση του Συλλόγου μας την Τρίτη στην Αθήνα ήταν η μαζικότερη των τελευταίων χρόνων με τους συμμετέχοντες και τις συμμετέχουσες να επιδεικνύουν μεγάλο ενδιαφέρον για τα τελευταία τεκταινόμενα στον ΟΚΑΝΑ (ο οποίος βέβαια πνέει τα λοίσθια) τις διεργασίες και τον πολιτικό διάλογο.

Διεργασίες και πολιτικός διάλογος που καταδεικνύουν ότι ο Σύλλογος μένει αδρανής όλο αυτόν τον καιρό (που μεταθέτονται συναδέλφισσες εν μια νυκτί, διαλύονται ολόκληρες μονάδες, εκφοβίζονται συνάδελφοι) με ευθύνη όχι του ίδιου του Συλλόγου, αλλά του Δ.Σ. μας, του οποίου Δ.Σ. την πλειοψηφία μονοπωλεί τα τελευταία, πέτρινα χρόνια της αφάνειας μια συγκεκριμένη παράταξη.

Πριν τη Γενική Συνέλευση, το Δ.Σ. είχε συναντηθεί με τον Πρόεδρο (του Οργανισμού, όχι τον δικό μας) και ενημερώθηκε για τις λεπτομέρειες του νομοσχεδίου που το Υπουργείο ετοιμάζει και θα φέρει στη Βουλή προς ψήφιση μέχρι το τέλος του χρόνου, έτσι ώστε από 1 Ιανουαρίου ο νέος Υπερ-Οργανισμός να λειτουργεί ήδη. Στη Γ.Σ. λοιπόν, ο Πρόεδρος (ο δικός μας, όχι του Οργανισμού) περιορίστηκε σε ανακοίνωση των ενημερώσεων του Προέδρου (του άλλου Προέδρου) και στη διαβεβαίωση πως δε θα υπάρξει διασάλευση των σχέσεων εργασίας και του μισθολογίου μας (τουλάχιστον τυπική), ενώ εξήγγειλε και τη διευθέτηση κάποιων επί μέρους διεκδικήσεων του Συλλόγου μας με τον νέο φορέα (που σε γενικές γραμμές θα έπρεπε ήδη να είχαν επιλυθεί και μαζεύουν σκόνη στα συρτάρια της Διεύθυνσης).

Εμείς, ως Αριστερή Συσπείρωση Εργαζομένων, θέσαμε το θέμα της μη διαβούλευσης της δημιουργίας του νέου φορέα καταρχάς με τις εργαζόμενες και τους εργαζόμενους των (υπό συγχώνευση) φορέων οι οποίοι κατεξοχήν κατέχουν την επιστημονική και εργασιακή γνώση του αντικειμένου στο οποίο εργάζονται, φορείς με μεγάλη θεραπευτική επίδραση στο ανοικτό κοινωνικό ζήτημα των εξαρτήσεων (θεραπευτική επίδραση που θα ήταν ακόμη μεγαλύτερη εάν στηριζόμασταν περισσότερο από το κράτος). Επισημάναμε επίσης την ξεχωριστή υπόσχεση που δίνει καθώς φαίνεται ο υφυπουργός σε όλους τους φορείς ότι δε θα αλλάξει τίποτα για αυτούς και αυτοί που θα επηρεαστούν είναι οι άλλοι Οργανισμοί.

Στη συνέλευση της Αθήνας η ΑρΣυ πρότεινε να γίνει ψηφοφορία πάνω στην πρόταση της, το Προεδρείο της Συνέλευσης αποτελούμενο από το Προεδρείο του ΔΣ (πρωτότυπο!) δεν συμφώνησε να γίνει ψηφοφορία. Καθώς είπαν δε χρειάζεται γιατί «όλοι συμφωνούμε». Διατηρούμε τις επιφυλάξεις μας αν πράγματι συμφωνούν ή απλά δεν ήθελαν να γίνει ψηφοφορία για να μην αναγκαστούν να ψηφίσουν οι ίδιοι κάτι με το οποίο ουσιαστικά διαφωνούν, αλλά ντρέπονται να το ομολογήσουν. 

Πάντως η δική μας πρόταση ήταν:

• Για μεν το περιεχόμενο του Νομοσχεδίου επιφυλασσόμαστε να τοποθετηθούμε μέχρι να δούμε το κείμενο, ωστόσο
• Καταγγέλλουμε τη διαδικασία σύνταξής του «εν κρυπτώ», χωρίς καμία συζήτηση, ούτε καν ενημέρωση, των εργαζομένων στο πεδίο και των εξυπηρετούμενων.
• Ενάντια στην τακτική της διάσπασης και της επιλεκτικής ενημέρωσης, κινητοποιούμαστε μαζί με τα υπόλοιπα σωματεία και πρωτοβουλίες του χώρου της πρόληψης και θεραπείας των εξαρτήσεων, αρχής γενομένης από την υπογραφή κοινού δελτίου τύπου και αιτήματος κοινής συνάντησης με το υπουργείο.
• Απαιτούμε σε οποιαδήποτε αλλαγή της υπάρχουσας κατάστασης να εξασφαλιστεί ο δημόσιος και δωρεάν χαρακτήρας των υπηρεσιών, η υψηλή ποιότητα και η πολυμορφία τους. Απαιτούμε στο νέο προϋπολογισμό να εξασφαλιστεί η χρηματοδότηση όλων των επιμέρους δράσεων.
• Απαιτούμε άμεση μονιμοποίηση όλων των εργαζομένων ανεξάρτητα από την ισχύουσα σχέση εργασίας τους (εργολαβικοί, επικουρικοί, ΕΣΠΑ, ΔΠΥ…).
• Απαιτούμε να εξομαλυνθούν οι όποιες μισθολογικές ανισότητες μεταξύ εργαζομένων και φορέων με εξίσωση όλων των μισθών προς τα πάνω και να δοθούν αυξήσεις που να υπερκαλύπτουν τη συνεχή αύξηση του κόστους ζωής

1. Η συνέλευση της Θεσσαλονίκης επικύρωσε τα παραπάνω και, επιπλέον, αποφάσισε (με ψηφοφορία) Στάση Εργασίας για να διαμαρτυρηθούμε για τα κλεισίματα μονάδων, τις επιλεκτικές μετακινήσεις, το bullying και τα προβλήματα στην ασφάλεια ασθενών και εργαζομένων.

Και στις δύο συνελεύσεις τέθηκαν πολλά προβλήματα που αφορούν την λειτουργία νέων και παλιών δομών. Ενδεικτικά:

• Το αιφνιδιαστικό κλείσιμο μονάδων χωρίς επαρκή ή έστω λογικοφανή εξήγηση με ότι αυτό σημαίνει για την καθημερινότητα των θεραπευόμενων και των εργαζόμενων
• Η μετακίνηση του προσωπικού ανεξαρτήτως όχι μόνο των υποκειμενικών επιθυμιών τους αλλά και των αντικειμενικών αναγκών των μονάδων (διευκρίνιση: η μετακίνηση μέσα στον ίδιο νομό είναι αναμφίβολα νόμιμη και με αυτή την έννοια αποτελεί «διευθυντικό δικαίωμα». Ο τρόπος όμως που εξασκείται το εν λόγω «διευθυντικό δικαίωμα» αφορά τα εργασιακά μας δικαιώματα και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να παραβαίνει την ισχύουσα εργατική νομοθεσία, το ισχύον εθιμικό δίκαιο αλλά και την κοινή λογική και το περί δικαίου αίσθημα. Με άλλα λόγια το «νόμιμο» για την εκάστοτε διοίκηση και τους κολλητούς της δεν είναι απαραίτητα και νόμιμο για τους εργαζόμενους, πολύ δε περισσότερο δεν είναι και ηθικό.  Έτσι οι επιλεκτικές μετακινήσεις, τα «ντόμινο» ώστε κάποιοι να εξυπηρετηθούν και κάποιοι να ταλαιπωρηθούν, οι απειλές πως «αν δε σ’ αρέσει εκεί, υπάρχει και το υπνωτήριο να κάνεις νύχτες», η χρησιμοποίηση των δομών άμεσης πρόσβασης ως φόβητρο – όλα αυτά, είναι εργασιακή κακοποίηση (κοινώς bullying για τους πιο εκλεπτυσμένους), οι δε μετακινήσεις σε πολλές περιπτώσεις στοιχειοθετούν «βλαπτικές μεταβολές» ή «εκδικητικές μεταθέσεις», θα αρκούσε ένα σοβαρό σωματείο για να βοηθήσει τους εργαζόμενους που τα έχουν υποστεί να διεκδικήσουν το δίκιο τους…
• Οι επιλεκτικοί έλεγχοι για την τήρηση του ωραρίου, των φακέλων και εγγράφων κοκ (Νέα διευκρίνιση: οι προϊστάμενοι δικαιούνται, φυσικά, να ελέγχουν όλα τα παραπάνω. Όμως η στοιχειώδης ευγένεια απαιτεί να εξηγείς με ποια δικαιοδοσία ελέγχεις τι, να μην εξευτελίζεις συναδέλφους απαιτώντας να σου δώσουν δείγμα υπογραφής για να φανεί αν όντως υπέγραψαν αυτό που λένε ότι υπέγραψαν, να μη χαρακτηρίζεις κάποιον «άχρηστο» ή «τεμπελχανά» πολύ περισσότερο όταν δε μπορεί λόγω ιεραρχίας να σου απαντήσει στον ίδιο τόνο, να μη χαρακτηρίζεις όποια δομή «γαμοδομή» κοκ.)
• Η λειτουργία των δομών Μείωσης της Βλάβης χωρίς σαφές πλαίσιο, χωρίς σαφές καθηκοντολόγιο, χωρίς συνεχή εκπαίδευση και εποπτεία – κάποιες φορές χωρίς ούτε πυρασφάλεια (Χωρίς διευκρίνιση: όταν κινδυνεύουν εργαζόμενοι και ωφελούμενοι, η Βλάβη αυξάνεται, δεν  μειώνεται).

Επιπρόσθετα αυτό που χαρακτήρισε τις συνελεύσεις και στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη ήταν η σαφής, πλειοψηφική αποδοκιμασία της στάσης του Προεδρείου του Συλλόγου απέναντι στη Διοίκηση του Οργανισμού. 

• «Μέχρι πότε θα είστε δεκανίκι του Προέδρου;» «Γιατί δε διαμαρτύρεστε γι’ αυτή τη διοίκηση, ενώ στην προηγούμενη βγάζατε ανακοινώσεις για ψύλλου πήδημα;» «Τι έκανε (ο πρόεδρος του Συλλόγου) σωστό ενώ οι άλλοι κάνουν λάθος κι έγινε υπεύθυνος;/ και δεν έχει μετακινηθεί παρά ελάχιστα;». «Γιατί δε γίνονται συνελεύσεις/ γιατί δε λειτουργούν τα τοπικά συμβούλια/ η ΕΠΕΣΥ/ η επιτροπή Υγιεινής και Ασφάλειας;»

Ο Πρόεδρος του Συλλόγου πιέστηκε να τοποθετηθεί και υποχρεώθηκε να πει (με «εδεσσαϊκό» τρόπο είναι αλήθεια) πως η τοποθέτηση του σε θέση ευθύνης είναι (και αυτή) νόμιμη γιατί και άλλοι εργαζόμενοι έχουν γίνει υπεύθυνοι χωρίς να είναι γιατροί και μόνο οι νοσηλευτές δεν μπορούσαν να γίνουν, αλλά ο Κοκκώλης (τον οποίο είχανε αναγάγει σε υπ΄ αριθμόν ένα εχθρό τα προηγούμενα χρόνια) είχε γράψει στην εισήγηση του ότι θα μπορούσαν να γίνουν και οι νοσηλευτές, αλλά ο Καφετζόπουλος το έβγαλε και τώρα ο κ. Θεοχάρης κάπου βρήκε αυτή την εισήγηση και παρατήρησε ότι δεν περιλαμβάνονται οι νοσηλευτές και διόρθωσε το λάθος και έτσι ο Πρόεδρος του σωματείου έγινε ο πρώτος υπεύθυνος νοσηλευτής σε μονάδα υποκατάστασης (!!!). Και δεν ντράπηκε κανένας…(Αλλά μάλλον «αυτοί είναι»). Και για να δικαιολογήσει τα λιβάνια ένθεν κακείθεν ο Πρόεδρος του Σωματείου είπε πως αυτή η διοίκηση «έχει κάνει πολλά καλά – μας έδωσε το burn out και τις επιταγές για τα δώρα των παιδιών μας». Όσο για όλα όσα ακούστηκαν, «το ΔΣ δεν ήξερε τίποτα» (και ούτε πρόκειται να μάθει ποτέ γιατί δεν θέλει. Η προσθήκη δική μας)

Εν κατακλείδι: Οι καιροί είναι κρίσιμοι. Για μας είναι ξεκάθαρο πως οι εργαζόμενοι, ακόμα κι αν έχουν πλέον μειωμένες ψυχικές αντοχές ώστε να ανέχονται οτιδήποτε, έχουν πάντα  διάθεση για δουλειά που να τους κάνει υπερήφανους και να τους επιτρέπει να ζουν με αξιοπρέπεια – έχουν όμως και κριτική ικανότητα. Θα πρέπει και το προεδρείο του Συλλόγου να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να οργανώσει τον αγώνα – ή να παραμερίσει και να μη βάζει τρικλοποδιές σε όσους και όσες θέλουν να αγωνιστούν. Έτσι, εμείς οι υπόλοιποι ίσως μπορέσουμε να κάνουμε το Σύλλογο να δουλέψει όπως πρέπει κι όπως χρειαζόμαστε. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ε

 

ΜΙΑ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ ΚΙ ΕΝΑ ΕΡΩΤΗΜΑ για τη συγκυρία εντός ΟΚΑΝΑ

Ανακοινώθηκε ότι με απόφαση του ΔΣ του ΟΚΑΝΑ από τις 26/10 ο πρόεδρος του Συλλόγου μας γίνεται υπεύθυνος της Μονάδας όπου εργάζεται.

ΝΤΡΟΠΗ!

Θα έπρεπε να ντρέπονται αυτοί που αποφασίζουν χωρίς να τηρούν τον ισχύοντα εσωτερικό κανονισμό (που λέει ότι σε μονάδα υποκατάστασης ο υπεύθυνος πρέπει να είναι γιατρός), ούτε καν τον επόμενο, που θέλουν να τον αντικαταστήσει (που λέει ότι γίνεται προκήρυξη των θέσεων ευθύνης – να μη μιλήσουμε καθόλου για τις διατυπωμένες αντιρρήσεις των γιατρών που κάποιοι καλόπιστοι πίστευαν ότι  θα συζητιούνταν). Που αποφασίζουν χωρίς, φυσικά, να υπάρχει καμία έκτακτη περίσταση (το προφορικό επιχείρημα που κυκλοφόρησε ότι η μονάδα δεν έχει κάθε μέρα γιατρό είναι, φυσικά, σαθρό – πολλές μονάδες δυστυχώς δεν έχουν γιατρό αλλά κανείς δε σκέφτηκε ότι αυτό που κυρίως τους λείπει είναι ο υπεύθυνος). Θα έπρεπε να ντρέπονται κι αυτοί που δέχονται μια ειλημμένη απόφαση που κατάφωρα παραβιάζει ό,τι ισχύει χωρίς να τολμήσουν να διατυπώσουν, (έτσι, για τα μάτια του κόσμου!) μία μικρούλα, διακριτική αντίρρηση.

Θα έπρεπε να ντρέπεται, βέβαια, κι αυτός που (επιδίωξε και) αποδέχθηκε τη συνδιαλλαγή. Όχι για τον εαυτό του – ο καθένας μας πράττει σύμφωνα με τις αξίες του και κρίνεται για τις πράξεις του. Όμως μας εκπροσωπεί – και τη θέση αυτή δεν την πήρε για τις ικανότητες ή τα τυπικά του προσόντα. Την πήρε (υποθέτουμε) χάρις στην τοποθέτηση του Συλλόγου “στη σωστή πλευρά της ιστορίας”. Για το νέο εσωτερικό κανονισμό που μεθοδεύθηκε η σύνταξή του ερήμην των εργαζομένων. Για τα Δελτία τύπου του συλλόγου που είναι πιο διαφημιστικά της διοίκησης κι απ' αυτά που συνάσσονται από την ίδια τη διοίκηση. Για το ότι “ο σύλλογος” λειτουργεί έτσι ώστε να απορροφά τους κραδασμούς και να μην ακούγεται παραέξω η κριτική για την “ό,τι του φανεί του λολοΣτεφανή” στρατηγική, για τις απευθείας αναθέσεις. Να μη “βγαίνει”  η δυσαρέσκεια για το κλείσιμο των μονάδων, για τις μετακινήσεις, για τους πίνακες των προσλήψεων που αλλάζουν. Να μην ακούγονται παραέξω τα επεισόδια βίας, το burn out του προσωπικού. Κι έτσι, αυτή η πράξη μας λερώνει όλους. Λερώνει όσους εργάζονται στον ΟΚΑΝΑ και προσπαθούν να έχουν άποψη για τη δουλειά τους, όσους είναι μέλη του συλλόγου, όσους συμμετέχουν στα κοινά για “τα κοινά” και όχι για την πάρτη τους.

Το ερώτημα δεν είναι αν ντρέπονται ή όχι. Προφανώς όχι.

Το ερώτημα είναι αν θα το ανεχτούμε. Αν μπορούμε να έχουμε, αυτή την κρίσιμη στιγμή για τον ΟΚΑΝΑ (δηλαδή για τις θέσεις εργασίας μας, το μισθό μας, τις συνθήκες εργασίας, το Δημόσιο και Δωρεάν χαρακτήρα, την ποιότητα των προγραμμάτων) έναν ισχυρό σύλλογο ικανό να εμπνεύσει, να οργανώσει  και να διεκδικήσει με αξιώσεις το καλύτερο. Ή αν, αντίθετα,  ο καθένας μόνος θα μετρήσει τι αντέχει και αντίστοιχα θα πράξει: θα προσπαθήσει να γίνει πιο φίλος του προέδρου (του ¨δικού μας”, δε χρειάζεται του άλλου) και να βολευτεί, θα  κρυφτεί ελπίζοντας ότι θα περάσει απαρατήρητος, ή θα παραιτηθεί.

Την Τρίτη έχουμε συνέλευση στην Αθήνα. Θα είμαστε όλοι και όλες εκεί.

 

Για την Γάζα: Σαν να μη πέρασε μια μέρα…

Κείμενο του Εδουάρδο Γκαλεάνο. 

Γραμμένο πριν 15 χρόνια.

"Για να δικαιολογήσει τον εαυτό της η τρομοκρατία του Κράτους, κατασκευάζει τρομοκράτες:  σπέρνει μίσος για να θερίσει άλλοθι. Όλα δείχνουν ότι το μακελειό στη Γάζα, το οποίο οι δράστες του ισχυρίζονται ότι αποσκοπεί να βάλει τέλος στους τρομοκράτες, θα καταφέρει να τους πολλαπλασιάσει.

Από το 1984, οι παλαιστίνιοι ζουν καταδικασμένοι σε συνεχή ταπείνωση. Δεν μπορούν ούτε να αναπνεύσουν χωρίς άδεια. Έχουν χάσει την πατρίδα τους, τη γη τους, τα νερά τους, την ελευθερία τους, τα πάντα. Ούτε καν να επιλέξουν τους κυβερνήτες τους δεν έχουν δικαίωμα. Όταν ψηφίζουν εκείνον που δεν πρέπει, τιμωρούνται. Η Γάζα τιμωρείται. Έχει μετατραπεί σε μια παγίδα χωρίς διέξοδο, από τότε που η Χαμάς κέρδισε καθαρά τις εκλογές το 2006. Κάτι παρόμοιο είχε συμβεί το 1932, όταν το Κομμουνιστικό Κόμμα θριάμβευσε στις εκλογές του Ελ Σαλβαδόρ. Για να εξιλεωθούν ο σαλβαδορένιοι για το παράπτωμά τους, ζουν από τότε βουτηγμένοι στο αίμα κάτω  από στρατιωτικές δικτατορίες. Η δημοκρατία είναι μια πολυτέλεια που δεν την αξίζουν όλοι.

Είναι παιδιά της ανημποριάς οι αυτοσχέδιες ρουκέτες που εκτοξεύουν οι πολιορκημένοι της Γάζας μαχητές της Χαμάς στα εδάφη που κάποτε ήταν παλαιστινιακά και που η ισραηλινή κατοχή τα σφετερίστηκε. Και η απόγνωση, στα όρια της αυτοκτονικής τρέλας, είναι η μητέρα των παράτολμων πράξεων που αρνείται το δικαίωμα της ύπαρξης του Ισραήλ. Κραυγές χωρίς αποτελεσματικότητα, ενώ ο εξαιρετικά αποτελεσματικός πόλεμος εξόντωσης που διεξάγει το Ισραήλ, αρνείται εδώ και χρόνια το δικαίωμα της Παλαιστίνης να υπάρχει. Πια μόνο  λίγη Παλαιστίνη απομένει. Λίγο λίγο το Ισραήλ τη σβήνει από το χάρτη.

Οι έποικοι εισβάλλουν και πίσω από αυτούς οι στρατιώτες διορθώνουν τα σύνορα. Οι σφαίρες μετονομάζουν την υφαρπαγή, σε νόμιμη αυτοάμυνα. Δεν υπάρχει επιθετικός πόλεμος που να μην αυτοαποκαλείται αμυντικός πόλεμος. Ο Χίτλερ εισέβαλε στην Πολωνία για να αποφύγει να εισβάλλει η Πολωνία στη Γερμανία. Ο Μπους εισέβαλλε στο Ιράκ για να αποτρέψει το Ιράκ να εισβάλλει στον κόσμο. Σε κάθε έναν από τους αμυντικούς του πολέμους, το Ισραήλ καταβροχθίζει κι άλλο κομμάτι της Παλαιστίνης και τα γεύματα συνεχίζονται. Η καταβρόχθιση δικαιολογείται με τίτλους ιδιοκτησίας, παραχωρημένους από τη Βίβλο και από τα δύο χιλιάδες χρόνια διωγμών που υπέφερε ο εβραϊκός λαός…

Το Ισραήλ είναι η χώρα που δε συμμορφώνεται ποτέ με τις συστάσεις και τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών και τις αποφάσεις των διεθνών δικαστηρίων, είναι η χώρα που περιφρονεί το διεθνές δίκαιο και είναι επίσης η μοναδική χώρα που έχει νομιμοποιήσει τα βασανιστήρια. Ποιος της έδωσε το δικαίωμα να αρνείται όλα τα δικαιώματα; Από που έρχεται η ατιμωρησία με την  οποία το Ισραήλ εκτελεί τη σφαγή στη Γάζα; Η ισπανική κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να βομβαρδίσει ατιμώρητα τη Χώρα των Βάσκων για να εξαλείψει την ΕΤΑ, κι ούτε η βρετανική κυβέρνηση θα μπορούσε να ισοπεδώσει την Ιρλανδία για να εξαφανίσει τον ΙΡΑ. Μήπως και η τραγωδία του Ολοκαυτώματος συνεπάγεται μια πολιτική αιώνιας ατιμωρησίας; Ή μήπως αυτό το πράσινο φως πηγάζει από την άνευ όρων εξουσία που παραχωρούν στο Ισραήλ οι υπήκοοί του;

Ο ισραηλινός στρατός, ο πιο σύγχρονος και περισσότερο εξοπλισμένος στον κόσμο γνωρίζει καλά ποιον σφαγιάζει. Δε σκοτώνει από λάθος. Σκοτώνει από φρίκη. Τα θύματα άμαχοι ονοματίζονται παράπλευρες απώλειες, σύμφωνα με το λεξιλόγιο άλλων ιμπεριαλιστικών πολέμων. Στη Γάζα, στις δέκα παράπλευρες απώλειες οι τρεις είναι παιδιά. Και έπειτα υπάρχουν χιλιάδες ακρωτηριασμένοι, θύματα μιας τεχνολογίας του ανθρώπινου διαμελισμού, που η στρατιωτική βιομηχανία δοκιμάζει με επιτυχία σε αυτήν την επιχείρηση εθνοκάθαρσης.  Κι όπως πάντα, πάντα το ίδιο: στη Γάζα εκατό προς ένα. Για κάθε εκατό νεκρούς παλαιστίνιους ένας ισραηλινός.

«Επικίνδυνοι άνθρωποι», προειδοποιεί ο άλλος βομβαρδισμός, υπό την ευθύνη των μαζικών μέσων χειραγώγησης, που μας προσκαλούν να πιστέψουμε ότι μια ζωή ισραηλινή αξίζει όσο εκατό παλαιστινιακές ζωές. Και αυτά τα ίδια μέσα μας προσκαλούν επίσης να πιστέψουμε ότι είναι ανθρωπιστικές οι διακόσιες ατομικές βόμβες του Ισραήλ, και ότι μία πυρηνική δύναμη που ονομάζεται Ιράν είναι αυτή που εξαφάνισε από το χάρτη τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. Η επονομαζόμενη διεθνής κοινότητα υπάρχει; Είναι κάτι περισσότερο από ένα κλαμπ εμπόρων, τραπεζιτών και πολεμοχαρών; Είναι κάτι παραπάνω από το καλλιτεχνικό όνομα που δίνουν οι ΗΠΑ στον εαυτό τους όταν παίζουν θέατρο?

Μπροστά στην τραγωδία της Γάζας η διεθνής υποκρισία λάμπει μια ακόμα φορά. , Όπως πάντα, η αδιαφορία, οι κούφιες δηλώσεις, οι κενοί περιεχομένου λόγοι, οι υπερφίαλες διακηρύξεις, οι διφορούμενες θέσεις αποδίδουν φόρο τιμής στην ιερή ατιμωρησία. Μπροστά στην τραγωδία της Γάζας οι αραβικές χώρες νίπτουν τας χείρας. Όπως πάντα. Και όπως πάντα, οι ευρωπαϊκές χώρες τρίβουν τα χέρια τους. Η παλιά Ευρώπη, τόσο ικανή για ομορφιά και διαστροφή, χύνει ένα δυο δάκρυα ενώ κρυφά γιορτάζει αυτό το αριστουργηματικό παιχνίδι. Γιατί το κυνήγι των εβραίων ήταν πάντα  μια ευρωπαϊκή συνήθεια. Αλλά εδώ και μισό αιώνα αυτό το ιστορικό χρέος το πληρώνουν οι παλαιστίνιοι, που είναι κι αυτοί σημίτες και που ποτέ δεν ήταν και δεν είναι αντισημίτες. Αυτοί πληρώνουν, με διαρκές και ηχηρό αίμα, ένα ξένο χρέος."

ΔΕΛΤΙΟ ΘΥΕΛΛΗΣ

ΤΩΝ ΟΙΚΙΩΝ ΥΜΩΝ ΕΜΠΙΠΡΑΜΕΝΩΝ, ΑΥΤΟΙ ΑΔΕΤΕ (;)

(ΕΝΩ ΚΑΙΓΟΝΤΑΙ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΣΑΣ, ΕΣΕΙΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑΤΕ; )

Μεγάλο και πένθιμο πολύ αυτό το καλοκαίρι. Μας κόστισε η απουσία μας από το blog – ακόμα κι αν  δε λείψαμε σε όλους....Θα προσπαθήσουμε λοιπόν να κάνουμε κάποια σχόλια, κάποιες επισημάνσεις και να ξαναπιάσουμε το νήμα – κάνοντας μια προσπάθεια να δούμε πρώτα τη μεγάλη εικόνα, όσο κι αν μας πονάει.

Ανατρέχοντας στην ειδησεογραφία του καλοκαιριού : η επιτομή του αδιανόητου – ή η κανονικοποίηση του παράλογου.

Εξακόσιοι ενενήντα έξι νεκροί. Μακάρι να ξέραμε τα ονόματά τους και τα πρόσωπά όλων για να μπορέσουμε να τους πενθήσουμε

14/06/23: 650 μετανάστες – πνιγμένοι στην Πύλο

08/07/23: Σύριος πρόσφυγας – από τη σφαίρα μπάτσου

10/07/23: Άννα Ιβάνκοβα – τρανς-γυναικοκτονία, από το χέρι άντρα

07/08/23: Μιχάλης Κατσουρής – από εγχώριους ή ξένους χουλιγκάνους

20/08/23: Γιώργος Φλώρος – παρασυρμένος από αμάξι, ενώ κυκλοφορούσε με αμαξίδιο

19/08/23-05/09/23: 20 μετανάστες – απανθρακωμένοι στη Δαδιά

01/09/23: Κώστας Μανιουδάκης – κατά τη διάρκεια ξυλοδαρμού από αστυνομικούς

05/09/23: Αντώνης Καρυώτης – πνίγηκε επειδή τον έριξαν στη θάλασσα μέλη του πληρώματος της Blue Horizon

05/09/23-σήμερα: 17 άτομα– πνίγηκαν στις πλημμύρες (τον τελικό αριθμό θα τον ξέρουμε όταν αποτραβηχτούν τα νερά)

12/09/23: 42χρονη γυναίκα – γυναικοκτονία, από το χέρι του μπάτσου πρώην άντρα της.

(Η λίστα από τον Χάρη Καλαϊτζίδη στη lifo (https://www.lifo.gr/stiles/optiki-gonia/kalokairi-me-toys-696-nekroys)

Η Ρόδος, ο Έβρος, ό,τι είχε απομείνει στην Εύβοια, ό,τι άντεχε στην Αττική γίνονται στάχτη. (η Αττική τα τελευταία λίγα χρόνια έχει χάσει το 30% των δασών της)

Ο Θεσσαλικός κάμπος, ο Βόλος, η Καρδίτσα, τα Τρίκαλα γίνονται λίμνη. Δύο φορές, Μέσα σε είκοσι μέρες.

Το αυγό του φιδιού έσκασε: Το Λιμενικό ελέγχεται και καταγγέλλεται (από το διεθνή τύπο και τη Frontex, όχι από μας) για το ναυάγιο στην Πύλο. Με απλά λόγια: το ελληνικό Λιμενικό καταγγέλλεται ότι ΕΠΝΙΞΕ 650 ανθρώπους έξω από την Πύλο. 

Κονβόι Κροατών ναζί διασχίζει τα Βαλκάνια, φτάνει ανενόχλητο μέχρι το ΟΑΚΑ, παίρνει το μετρό και φτάνει στη Νέα Φιλαδέλφεια για να δείρει, να σπάσει, να κάψει – και να σκοτώσει. 

"Άνθρωποι" ρίχνουν άλλο άνθρωπο στη θάλασσα να πνιγεί ώστε το πλοίο να φύγει. 

Κυνηγοί κεφαλών στον Έβρο επικηρύσσουν άλλους ανθρώπους και αναρτούν υπερήφανοι video με τρομοκρατημένα “θηράματα”. Πολίτες φέρονται να έχουν πειστεί ότι τις φωτιές έβαλαν άνθρωποι για να αυτοπυρποληθούν(!) και ότι οι φωτιές δε σβήνουν διότι άνθρωποι πετάνε πέτρες στα πυροσβεστικά αεροπλάνα και τα εμποδίζουν να πλησιάσουν.

Και, εν τω μεταξύ, τα εβδομαδιαία ψώνια στο Super Market αντιστοιχούν σε όλο και μεγαλύτερο μέρος του μισθού – ευτυχώς (!) που επιτρέπεται πια να δουλεύει κανείς μέχρι 16 ώρες στις 24 οπότε «Έχει ο Θεός!»

Αν περίμενε κανείς όλα αυτά να συζητούνται στις αυτοδιοικητικές εκλογές, πλανάται. Τα θέματα της ειδησεογραφίας είναι: ο Μπέος που τραμπουκίζει πολίτες, ο Χαρδαλιάς που δήλωσε ότι έκανε μπάνιο γυμνός στο Μαραθώνα, ο Μπακογιάννης που καλύπτει με τσιμεντάκι το μεγάλο περίδρομο και ο Κασελάκης που κάνει επίδειξη παρκούρ δείχνοντας πως εκτός από πιο νέος, πιο ωραίος και πιο αγγλομαθής είναι και πιο γυμνασμένος από το Μητσοτάκη.

Οπότε; Έχει πραγματικά νόημα να προσπαθούμε;

Πάντα έχει. Και όχι από κεκτημένη ταχύτητα.

Κατ’ αρχήν, είναι βαθιά πολιτικό να εμπεδώσουμε πως δεν είμαστε εμείς οι τρελοί που εξακολουθούμε να βρίσκουμε όλα τα παραπάνω αδιανόητα. 

Όχι, δεν είμαστε. Αυτοί μας «πουλάνε τρέλα». Όχι, μια χαρά καταλαβαίνουμε. Όχι, δε ζούμε σε άλλη χώρα απ’ αυτή που δείχνει η τηλεόραση. Και είτε έχουμε επιλέξει να μείνουμε σ' αυτή τη χώρα, είτε δε μπορούμε να φύγουμε (μια που για κάποιους από μας, ακόμη, η μετανάστευση είναι επιλογή κι όχι μονόδρομος). 

Άρα; άρα, κάτι πρέπει να κάνουμε.

Κατ΄ αρχάς, οφείλουμε να κατανοήσουμε την πραγματικότητα. Να καταλάβουμε ότι ο κοινός παρονομαστής που συνδέει τις καταστροφές σε όλα τα επίπεδα δεν είναι η ανικανότητα ή ανυπαρξία του κράτους. Το κράτος μια χαρά υπάρχει και λειτουργεί. Όμως, δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα της τάξης μας αλλά του κεφαλαίου. Το κράτος είναι που διαλύει τις δημόσιες υπηρεσίες πρόληψης και πολιτικής προστασίας (τα νοσοκομεία, τα δασαρχεία, την πυροσβεστική – εσχάτως ακόμα και τη μετεωρολογική υπηρεσία). Το κράτος που ενώ απαξιώνει τις δημόσιες υπηρεσίες, εκχωρεί όλο και περισσότερες αρμοδιότητες στους ιδιώτες και διευκολύνει με κάθε τρόπο το κεφάλαιο να κερδοσκοπεί. 

Όλα αυτά δεν είναι “υψηλή θεωρία κομμουνιστικού τύπου”. 

Είναι η απάντηση στο γιατί ενώ καίγονται κάθε χρόνο τόσα δάση εξακολουθούν να μην προσλαμβάνουν πυροσβέστες, γιατί έχασαν τις αρμοδιότητές τους τα δασαρχεία, πώς γίνεται μετά η διαχείριση των καμένων εκτάσεων, ποια έργα επιλέγονται και με τι κριτήρια, πού πήγαν τα λεφτά που δόθηκαν μετά τις προηγούμενες πλημμύρες και πού θα πάνε αυτά που θα δοθούν τώρα.

Είναι η απάντηση στο γιατί η παρουσία του κράτους που βλέπουν οι πολίτες εξαντλείται στην ατομική ευθύνη του 112 (“Εκκενώστε!”, “Αποφύγετε τις μετακινήσεις!”, “ξανα-εκκενώστε!” - όπως πάει το επόμενο μήνυμα θα είναι του τύπου “Πού πας βρε Καραμήτρο;”) και στα ΜΑΤ που ψεκάζουν και δέρνουν ανηλεώς πυρόπληκτους, πλημμυροπαθείς, αλληλέγγυους – ό,τι κινείται εκτός από ακροδεξιούς κυνηγούς κεφαλών στον Έβρο, ναζί εκδρομείς στη Νέα Φιλαδέλφεια, Τούρκους μαφιόζους στη Λούτσα, επίορκους αστυνομικούς-μαστροπούς, άντρες που δολοφονούν γυναίκες κοκ

Και μπορούμε ν' αντιδράσουμε, και πρέπει, και έχει νόημα. Μπορούμε ν' αλλάξουμε αυτή την πραγματικότητα. Γιατί ο δρόμος της ανάπτυξής ΤΟΥΣ οδηγεί στη ΔΙΚΗ ΜΑΣ καταστροφή.

Δεν αρκεί η απογοήτευση, ο θυμός, η αγανάκτηση. Ούτε μόνη η φαντασία αρκεί. Χρειαζόμαστε μαζικούς, μακρούς, ανατρεπτικούς αγώνες και όραμα. Το όραμα μιας άλλης κοινωνίας και μιας ζωής δίκαιης και “γεμάτης” που μπορούμε να κατακτήσουμε!

Και σ' αυτό το μακρύ δρόμο υπάρχουν και τα ενδιάμεσα βήματα, πριν φτάσουμε στο τέλος. Η βελτίωση των όρων ζωής, η ισότητα, η δικαιοσύνη, η υγεία για όλα τα έμβια όντα και για το φυσικό περιβάλλον, η ομορφιά...Φτάνει στο επίκεντρο να είναι ο άνθρωπος – η ζωή “των πολλών” κι όχι το κέρδος των λίγων.

Κι ο αγώνας, όχι μόνο το κέρδος, είναι “των πολλών”, είναι η μαζική διεκδίκηση. Δεν υπάρχει “ατομική διέξοδος” σε μια κοινωνία – ακόμα λιγότερο κι από την “ατομική ευθύνη”. Όταν το σπίτι σου καίγεται μαζί με τον αέρα που αναπνέεις, όταν όλος σου ο κόσμος πνίγεται, όταν η ζωή του ενός από τους γείτονές σου δε θεωρείται εξίσου σημαντική με τη ζωή του άλλου – ε, τότε δεν υπάρχει προς πουθενά η δυνατότητα να “εκκενώσεις”. Πουθενά.

Κι είναι οι πολλές μικρές και μεγάλες λάμψεις της αλληλεγγύης, της διεκδίκησης, των ονείρων που ανάβουν παντού τους τελευταίους μήνες και διώχνουν το σκοτάδι. 

Οι αλυσίδες αλληλεγγύης στις φωτιές, στη βοήθεια στους πλημμυροπαθείς, στην καταγγελία και στις αλληλέγγυες προσφορές για την απελευθέρωση των βασανισμένων μεταναστών στον Έβρο. 

Η τεράστια συμμετοχή στον αντιφασιστικό Σεπτέμβρη στο Κερατσίνι. 

Η μαζική απεργία πριν από δυο βδομάδες. 

Η συμμετοχή τόσο πολλών νέων στις εκλογές τώρα – όχι αυτών που φτιάχνουν CV , των άλλων που θέλουν ν' αλλάξουν τη γειτονιά τους.

Κι αν ξεχωρίζαμε ένα πράγμα απ' όσα μάθαμε τόσα χρόνια είναι πως η οργάνωση, η αντίσταση, η αλληλεγγύη

• είναι χρέος μας (απέναντι στον εαυτό και την αξιοπρέπειά μας, στους ανθρώπους που αγαπάμε, στη σημερινή κοινωνία και στις γενιές “που μέλλονται για να' ρθουν”
• στο ατομικό επίπεδο είναι σωτήριο για την ψυχή μας – να πάψουμε να είμαστε θεατές της ζωής μας και ν' απαιτήσουμε το ρόλο του πρωταγωνιστή
• ενώ στη μεγάλη εικόνα είναι και αποτελεσματικές. Μπορούμε να κερδίσουμε. Άμεσα τα “μικρά”, μακροπρόθεσμα τα “μεγάλα”

Έχοντας ξεκαθαρίσει κατά το δυνατόν τα παραπάνω, ας ξαναπιάσουμε το νήμα της καθημερινότητας στον ΟΚΑΝΑ

Ι. Εργασιακά (ήτοι ασφάλεια, ικανοποίηση από την εργασία, επιβράβευση σε υλικό και άυλο επίπεδο)

Για θέματα περιεχόμενου της εργασίας και ασφάλειας πήγαινε στο ΙΙ

Για τα μισθολογικά: Ουδέν νεότερο για κανονικές προσλήψεις, συλλογική σύμβαση, μισθολόγιο γιατρών, επέκταση του ανθυγιεινού σε όλους. Περιμέναμε(;) τις εκλογές, την τοποθέτηση των παραγόντων στο Υπουργείο, την ενημέρωσή τους, τις δημοτικές εκλογές. Μετά, άγνωστο τι θα περιμένουμε (ίσως το μετρό της Θεσσαλονίκης). Εδώ και μήνες. πάντως, έχουμε αποφασίσει (;) ότι θα προχωρήσουμε σε κινητοποιήσεις. Η πλειοψηφία του Συλλόγου Εργαζομένων έχει πλέον τελειοποιήσει την μέθοδο «στρίβειν δια του αρραβώνος». Αποφασίζει ότι θα κάνει κινητοποιήσεις (για να βουλώσουν τα στόματα) αλλά δεν τις κάνει…

ΙΙ. Περιεχόμενο της εργασίας (προσανατολισμός του Οργανισμού, θέματα ασφάλειας, ικανοποίηση από την εργασία, “άυλη” επιβράβευση των εργαζομένων ) άλλως πως “Μείωση της βλάβης”

Μεγάλη κουβέντα η Μείωση της Βλάβης. Μια κουβέντα που τα προηγούμενα χρόνια γινόταν πολλές φορές σε λάθος βάση, ενώ τώρα δε γίνεται καθόλου. Μια κουβέντα που δεν θα έπρεπε να είναι τόσο δύσκολη – στο κάτω κάτω δε μιλάμε για την ανακάλυψη του τροχού αλλά για δέσμη στρατηγικών και μέτρων που ξεκινούν από τη δεκαετία του '80. Από τότε υπάρχουν αλλαγές και στην κοινωνία και στα χαρακτηριστικά του πληθυσμού των χρηστών και της χρήσης, και υπάρχει και εμπειρία. Άρα η συζήτηση θα έπρεπε να είναι πώς το κάνουμε καλύτερα, τι κάνουμε λάθος κοκ. Αντ' αυτού γενικά εξαντλείται στο αν τη θέλουμε ή δεν τη θέλουμε και στο ποιος ξέρει καλύτερα τι είναι.

Έστω ότι δεν ξέρουμε. Δεν προλαβαίνουμε, δα, να παρακολουθούμε όλα τα συνέδρια. Έχουμε όμως κάποια ιδέα για το τι ΔΕΝ είναι μείωση της βλάβης.

Σίγουρα δεν είναι μείωση της βλάβης:

• Το να αποδεχόμαστε ότι το μέλος του ΟΚΑΝΑ είναι de facto ο “καμένος”, ανίκανος να συμπεριφέρεται σαν κανονικός άνθρωπος και ικανός μόνον να πίνει, να απειλεί, να κλαίγεται και να ζητιανεύει γιατί “είναι στη φύση του”. Το να θεωρούμε πως οι εξαρτημένοι είναι ούτως ή άλλως καμένα χαρτιά οπότε δεν πρέπει να τους ζητάμε να συμπεριφέρονται με σεβασμό στους άλλους ανθρώπους και στη δομή που τους εξυπηρετεί επειδή δεν μπορούν να το κάνουν (και επειδή τείνει να χαθεί η κοινή λογική, εμείς δε θεωρούμε ένδειξη σεβασμού να μας μιλάει κάποιος στον πληθυντικό ή να έχει πλούσιο λεξιλόγιο. Όμως, το να βρίζει, να απειλεί ή να χειροδικεί κάποιος δεν μπορεί να επιτρέπεται). Οι περισσότεροι άνθρωποι που έρχονται στον ΟΚΑΝΑ δίνουν αγώνα για να σταθούν στα πόδια τους και να επανενταχθούν. Δε γίνεται να μην απαιτούμε από τους λίγους υπόλοιπους να μη μετατρέπουν την είσοδο των μονάδων σε πιάτσα – να μη δυσκολεύουν τη ζωή όχι τόσο των εργαζομένων αλλά -κυρίως- των υπολοίπων μελών.
• Αλλά βολεύει να θεωρούνται οι εξαρτημένοι “καμένοι”, και γιατί δε χρειάζεται να ζητήσουμε τη γνώμη τους. Αν τη ζητούσαμε, η μονάδα της Νίκαιας δεν θα άνοιγε και έκλεινε τακτικά (τρίτη αλλαγή μέσα σε 12 χρόνια), η μόνη μονάδα μεθαδόνης που εξυπηρετεί τον Πειραιά, τα νησιά και το Νότιο Τομέα της Αττικής. Ούτε θα έκλειναν άρον άρον οι μονάδες που φιλοξενούσαν 500 ανθρώπους μέσα στο καλοκαίρι (και αν αληθεύουν τα δημοσιεύματα που δεν διαψεύστηκαν, η «φασαρία» έγινε για μερικές χιλιάδες ευρώ – δηλαδή για πολύ λιγότερο απ' αυτά που κοστίζει κάθε χρόνο το νταβατζιλίκι στην εταιρεία καθαριότητας – ή σ' αυτή της φύλαξης – ή στη συντήρηση των μηχανημάτων για τις ουροληψίες).

Αυτό που είναι ίσως το πιο τρομακτικό από όλα είναι η απροσμέτρητη ασχετοσύνη της διοίκησης και των «βοηθητικών» της, όπως καταγράφεται από 

- την προχειρότητα των δομών που οι ίδιοι ονομάζουν «μείωση της βλάβης» και οι οποίες έχουν ανοίξει χωρίς όρια και πλαίσιο,

- τη συνέχιση της επιδημίας του HIV σε Βόλο και Θεσσαλονίκη χωρίς καμία κίνηση από τη μεριά της Διοίκησης με αποτέλεσμα να αφήνονται οι εξαρτημένοι στην τύχη τους, 

- την αυξημένη θνητότητα των εξαρτημένων της Αθήνας όπως έχει καταγραφεί από ερευνητές εκτός ΟΚΑΝΑ, 

- τη μείωση των ατόμων που λαμβάνουν θεραπεία υποκατάστασης, γεγονός το οποίο αντί να απασχολήσει τη Διοίκηση ώστε να δούμε που πήγαν αυτοί οι άνθρωποι, οδήγησε σε κλείσιμο μονάδων και μείωση των δομών υποκατάστασης. Προσφιλής τακτική των ανίδεων και αδιάφορων ανά τους αιώνες: «Πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι».

Αλλά ποιος αλήθεια θα μιλήσει για όλα αυτά; 

- Οι δήθεν «υπηρεσιακοί παράγοντες»; Δεν υπάρχουν Διευθυντές αλλά μόνο αναπληρωτές οι οποίοι καθώς είναι τοποθετημένοι με αδιαφανείς «διαδικασίες» είναι ευάλωτοι στον εκφοβισμό και την δουλικότητα. 

-  Η «Επιστημονική Επιτροπή»; Δεν υπάρχει με ευθύνη του ΔΣ του Συλλόγου. 

- Ο «Σύλλογος Εργαζομένων»; Δεν ασχολείται με οτιδήποτε πέραν των μικροεκδουλεύσεων προς συγκεκριμένους εργαζόμενους και μεγαλοεκδουλεύσεων στη διοίκηση (πχ, πως θα περάσει ο Εσωτερικός Κανονισμός Λειτουργία και το κλείσιμο των μονάδων χωρίς να ανοίξει μύτη και άλλα παρόμοια).

Η δουλειά σε δομές μείωσης της βλάβης είναι δύσκολη – κι αυτό αναγνωρίζεται διεθνώς. Όχι γιατί οι εργαζόμενοι πρέπει κάνουν τους δαμαστές σε θηριοτροφεία, αλλά γιατί, πέραν της επικινδυνότητας, υπάρχει διαρκής ματαίωση.

• Απαιτείται, λοιπόν, για να τα βγάζουμε πέρα, καλή εκπαίδευση και εποπτεία. Συνεχής εκπαίδευση και συνεχής εποπτεία από εξωτερικούς επόπτες. Και ένα ασφαλές πλαίσιο, όπου ο καθένας να μπορεί να καταθέσει τους προβληματισμούς, τους φόβους και τις ιδέες του κι αυτό να γίνεται αντιληπτό ως συμβολή στην καλύτερη οργάνωση της δουλειάς και στη θεραπεία και όχι ως κακόβουλη κριτική και αμφισβήτηση του υπευθύνου/του Τμήματος Εφαρμογής/του Προέδρου και των όποιων μελλοντικών επιδιώξεων του..
• Ασφαλές εργασιακό περιβάλλον είναι το μέρος εκείνο όπου πας και μπορείς να δουλέψεις, όχι το μέρος εκείνο όπου σε χρησιμοποιούν ως σάκο του μποξ (μεταφορικά και ενίοτε στην κυριολεξία, μιας και τα περιστατικά βίας πληθαίνουν). Απαιτείται επαρκές, καλά εκπαιδευμένο προσωπικό, λειτουργία της ομάδας και πρωτόκολλα ασφαλείας ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να εργάζονται χωρίς το φόβο ότι θα τους απειλήσουν, να τους φτύσουν, να τους σπρώξουν, να τους γρονθοκοπήσουν (συνέβη και πρόσφατα, στο Κέντρο Ημέρας της Αθήνας), να τους σημαδέψουν με όπλο (συνέβη και πρόσφατα, στο ΧΕΧ). Γιατί, καθρεφτίζοντας τη βία και την απόγνωση “εκεί έξω”, όταν δεν υπάρχουν παρεμβάσεις, η βία κλιμακώνεται. Όσοι το ξέχασαν, να θυμηθούν – και να ενημερώσουν και τους νεώτερους – για την υπόθεση ομηρείας στα Χανιά πριν από λίγα χρόνια
• Και φυσικά σίγουρα δεν βοηθά η στελέχωση των δομών άμεσης πρόσβασης με τη μέθοδο των δυσμενών μεταθέσεων 

Στη σχέση με την κοινωνία

Σχέση και συνεργασία με την κοινωνία των πολιτών δεν είναι η χρήση 2 -3 μελών προγραμμάτων ως “μαϊντανών” σε επιστημονικά συνέδρια. Είναι η καταγραφή των πραγματικών αναγκών, η συζήτηση με τους εκπαιδευτικούς και τους φορείς, οι κοινές δράσεις στις γειτονιές.

Η δημιουργία δομών μέσα στην κοινότητα δε γίνεται με “τσαμπουκά”, χωρίς συνεννόηση και στοιχειώδη συναίνεση της τοπικής κοινωνίας. Δε φταίνε μόνον οι “αγανακτισμένοι κάτοικοι” στα Μανιάτικα, ούτε μόνον η τωρινή διοίκηση του ΟΚΑΝΑ. Η κακή φήμη των προγραμμάτων στον Πειραιά ξεκίνησε από το Λοβέρδο, τον υπερήφανο υπουργό που έκλεισε τη μονάδα υποκατάστασης στον Πειραιά για να “καθαρίσει” (!) την πόλη. 

Αυτοί που σίγουρα δε φταίνε είναι οι εργαζόμενοι και οι ωφελούμενοι της δομής που είναι αναγκασμένοι να δουλεύουν μέσα στην “αντάρα” της συνεχιζόμενης διαμάχης του Δήμου με τον ΟΚΑΝΑ και τις συχνές παραστάσεις διαμαρτυρίας έξω από τη δομή. Τουλάχιστον η κοινωνία έχει προοδεύσει – να το αναγνωρίσουμε αυτό: οι διαμαρτυρίες είναι εξαιρετικά πολιτισμένες συγκρινόμενες με τις προ δωδεκαετίας – όταν αγανακτισμένοι πολίτες μας τραβούσαν φωτογραφίες «για να μη μπορούμε να βγούμε ποτέ βόλτα στην περιοχή» και μας πετούσαν πέτρες στο Νοσοκομείο της Νίκαιας. Και για να γίνει εντελώς κατανοητό ότι οι εργαζόμενοι είναι οι μόνοι που δεν ευθύνονται για όλα αυτά, να θυμίσουμε ότι τους ίδιους εργαζόμενους τους οποίους η τότε διοίκηση έστειλε ως σάκους του μποξ στην περιοχή της Νίκαιας, μια επόμενη διοίκηση τους κάλεσε σε απολογία (με τελευταίο ερώτημα “Θέλετε να συνεχίσετε να εργάζεστε στον Οργανισμό;”) επειδή τόλμησαν, με εσωτερικό έγγραφο, να διαφωνήσουν με το κλείσιμο της μονάδας μεθαδόνης που λειτουργούσε εκεί. Τώρα μια άλλη διοίκηση αποφασίζει να ξανανοίξει τη μονάδα μεθαδόνης στη Νίκαια, παίζοντας για άλλη μια φορά τις "κυρίες κουμπάρες" με τους θεραπευόμενους.

Ναι, θέλουμε να συνεχίσουμε να εργαζόμαστε στον ΟΚΑΝΑ. Όχι γιατί είμαστε απελπισμένοι αλλά γιατί θέλουμε να δουλεύουμε σε ένα δημόσιο οργανισμό που παρέχει υψηλής ποιότητας υπηρεσίες, σε ένα πληθυσμό που κανείς άλλος δε θέλει να ασχολείται μαζί του. Γι' αυτό οφείλουμε να προστατεύσουμε τους εαυτούς μας, τη δουλειά μας και τους ασθενείς μας. Να έχουμε άποψη, να κρίνουμε και να συμμετέχουμε στη λήψη και στην αξιολόγηση των αποφάσεων.

Και αυτό είναι μέρος της δουλειάς του Συλλόγου Εργαζομένων: όχι να βγάζει δελτία τύπου όπου υπερασπίζεται τη νομιμότητα της λειτουργίας του Κέντρου Ημέρας. Δουλειά του Συλλόγου είναι 

- να ελέγχει τις αποφάσεις της Διοίκησης, 

- να προστατεύει τους εργαζόμενους, 

- να διασφαλίζει στα μέλη των δομών ότι ο ΟΚΑΝΑ θα τους φέρεται όπως σε «κανονικούς» ανθρώπους (με τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους) και 

- να αποτελεί εγγύηση για την κοινωνία ότι όλες οι δομές του ΟΚΑΝΑ θα λειτουργούν όπως πρέπει ώστε να βοηθάνε τους ασθενείς και τη γειτονιά.

Από τη μεριά μας έχουμε πολλάκις καταθέσει τις αμφιβολίες μας για τη θέληση της πλειοψηφίας του Συλλόγου να υπηρετήσει αυτό τον ρόλο. 

Δεν έχουμε όμως ποτέ καταθέσει τα όπλα και συνεχίζουμε τον αγώνα. Και για να μην επιβεβαιωθεί η γνωστή ρήση «Ο καθένας έχει το σύλλογο και τη συνδικαλιστική εκπροσώπηση που του ταιριάζει» είναι σίγουρο ότι δεν (πρέπει να) είμαστε μόνοι και μόνες σε αυτό τον αγώνα.