ΑΠΕΡΓΙΑ 18 ΦΛΕΒΑΡΗ

 ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΙΣ 12 ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ (Σταδίου 29, στην Κλαυθμώνος)

Για τους συναδέλφους μας που εργάζονται με τα προγράμματα ΔΥΠΑ (πρώην ΟΑΕΔ).

Για τους συναδέλφους μας με ελαστικές σχέσεις εργασίας (πάνω από το 1/3 των εργαζομένων στον ΕΟΠΑΕ).

Για μας τους υπόλοιπους που, προφανώς, μας αφορούν οι συνθήκες εργασίας και η αμοιβή των διπλανών μας (και όχι μόνον από αισθήματα αλληλεγγύης και δικαιοσύνης - που φτάνει και περισσεύει ως λόγος, αν μας ρωτάτε- αλλά και επειδή διαμορφώνουν το πλαίσιο των συνθηκών εργασίας και των αμοιβών και των υπολοίπων)

Για το επίπεδο υπηρεσιών που παλεύουν να προσφέρουν άνθρωποι κακοπληρωμένοι και σε καθεστώς ομηρίας.

Για τη Δημόσια Υγεία.

ΔΕΛΤΙΟ ΘΥΕΛΛΗΣ 28.01.25

Πανηγυρική η ανακοίνωση της πλειοψηφίας (του Δ.Σ.) του Συλλόγου για τα αποτελέσματα της αντικαταστατικής «διαδικασίας». Το ανυπόστατο ερώτημα «θέλετε διάλυση του Συλλόγου ή όχι» σε συνθήκες εκφοβισμού, καταστολής της σύζητησης, ονομαστικής ψηφοφορίας, με συμμετοχή αποχωρησάντων/ αδειούχων/συνταξιούχων, με τηλεφωνικές ψήφους, χωρίς κανένα διακύβευμα και χωρίς εφορευτική επιτροπή κατόρθωσε να συγκεντρώσει συμμετοχή ούτε 60%. Δε θα το ‘λεγες και μεγάλη επιτυχία. Παρόλ’ αυτά, πανηγυρική η ανακοίνωση της πλειοψηφίας (του Δ.Σ.) του Συλλόγου. Μάλλον θέλουνε να μάς πείσουν (ή να θέλουνε να πείσουνε τους εαυτούς τους;) πως η «διαδικασία» και η μη συμμετοχή των μελών μας σε αυτή είναι ενθαρρυντική για την κατάσταση και το μέλλον του Συλλόγου. Ο φόβος αλλάζει πλευρά.

Τραγελαφικά πράγματα μάθαμε ότι συνέβησαν κατά την «ψηφοφορία». Χαρτιά με υπογραφές σε κοινή θέα, υπεύθυνοι μονάδων να ζητούν από εργαζόμενους να ψηφίσουν, υποσχέσεις και πιέσεις, εργοδοτική ανάμειξη. Και, παρόλ’ αυτά τα μέλη μας μαζικά αρνηθήκαν να συμμετέχουν στην «ημινόμιμη» όπως την έχουν χαρακτηρίσει οι ίδιοι «διαδικασία».

Καταγγέλουμε τη «διαδικασία» ως αντικαταστατική. Καταγγέλουμε την πλειοψηφία του (Δ.Σ.) για την ανεπανόρθωτη έκθεση των μελών μας και του ίδιου του Συλλόγου μας.

Ζητάμε εκ νέου Γενική Συνέλευση για να συζητήσουμε και συναποφασίσουμε πάνω στο πραγματικό διακύβευμα (το οποίο ποτέ δεν τέθηκε σαν ερώτημα στη «διαδικασία») της συνδικαλιστικής μας λειτουργίας στον νέο Οργανισμό.

Παράλληλα, με οργή διαβάζουμε και την απόπειρα απαξίωσης της Τοπικής Συνέλευσης Θεσσαλονίκης, η οποία συγκλήθηκε καταστατικά, συζήτησε και συναποφάσισε για το σοβαρότατο αυτό θέμα.

Ο Σύλλογος μας, στην από 23/1 επιστολή του, ξεκινά προσφωνώντας «αγαπητούς» τους συναδέλφους που, όπως δικαιούνταν, προχώρησαν σε Τοπική Συνέλευση και, αντί να ασχοληθεί με την ουσία των προβληματισμών τους και των αποφάσεων τους και να τους επιδοκιμάσει που προχωράνε στη συλλογική τους έκφραση στο δημοκρατικό πλαίσιο του Συλλόγου μας, τους εμπαίζει αποκαλώντας αντικαταστατική (!!!) τη διαδικασία τους με το επιχείρημα ότι η Συνέλευση δεν είχε απαρτία!

(Αλήθεια, η «διαδικασία» που με τόση ζέση διεξαγάγατε μόνοι σας προβλέπεται κάπου στο καταστατικό;)

Αγαπητοί κύριοι και κυρίες της πλειοψηφίας (του Δ.Σ.), το καταστατικό μας ΔΕΝ προβλέπει απαρτία για τις Τοπικές Συνελεύσεις. Κάτι που ασφαλώς και γνωρίζετε, αλλά προτιμάτε να κουρελιάζετε τις καταστατικές μας λειτουργίες και να γράφετε παπάτζες, ώστε να θολώνετε το πεδίο της συζήτησης και την έκφραση των μελών μας. Η συνέλευση της Θεσσαλονίκης ήταν τόσο νόμιμη όσο κι αυτή της Αθήνας προ μηνών – και, σε αντίθεση με την Αθήνα που δεν είχε τη δικαιοδοσία να αλλάξει το καταστατικό όπως και έκανε (κάνατε), έπραξε ως όφειλε: συζήτησε τα ερωτήματα που έπρεπε να συζητηθούν

Σταματήστε να παίζετε με το καταστατικό μας και να απαξιώνετε τις δημοκρατικές μας αρχές και λειτουργίες για μικροσυνδικαλιστικά μικροκέρδη. Η επιστολή πέρασε από Δ.Σ.; Ήταν έστω ενήμερα τα μέλη του Δ.Σ.;

Και καταλήγει λοιπόν το εν λόγω κείμενο συνδικαλιστικού σουρεαλισμού που είχε την αμετροέπεια να συγγράψει η πλειοψηφία (του Δ.Σ.) μας, με το λεκτικό πυροτέχνημα ότι κανένα μέλος του Δ.Σ., κατά την τελευταία του συνεδρίαση, δεν έφερε αντίθεση στον τρόπο της «ψηφοφορίας» (!!!) Να καταγγέλλουμε ως αντικαταστατική τη διαδικασία που προτείνατε και στην οποία μόνοι σας προχωρήσατε, εσείς το καταγράφετε ως συμφωνία μας δηλαδή; Παπάτζες.

Στηρίζουμε την Τοπική Συνέλευση Θεσσαλονίκης και τη συγχαίρουμε για την δημοκρατική, καταστατική της λειτουργία. Εκφράζουμε τη συμφωνία μας και με τα πέντε σημεία που θέτει στη συνέλευσή της στις 23/1 (περί παράτυπης και διάτρητης «διαδικασίας», την πρότασή της προς το Δ.Σ. για άμεση ακύρωσή της, την πρότασή της για Γενική Συνέλευση με ερώτημα τη Δημιουργία Ενιαίου Σωματείου Εργαζομένων στον ΕΟΠΑΕ, την αποχή της από τη «ψηφοφορία» και την προσβολή της «διαδικασίας» ανεξαρτήτως αποτελέσματος), και στηρίζουμε την Τοπική Συνέλευση στην εφαρμογή τους.

Για κατακλείδα, ΔΕΝ ΕΧΩ ΟΞΥΓΟΝΟ.

Είμαστε βαθιά συγκινημένοι και συγκλονισμένοι από τις συγκεντρώσεις της Κυριακής για το έγκλημα των Τεμπών.

ΥΓ Παρότι προσπαθούμε (όχι πάντα με επιτυχία) να κρατάμε ανοιχτό ένα χώρο διαλόγου, οπότε και δημοσιεύουμε τη συντριπτική πλειοψηφία των σχολίων (ακόμα κι αν πολλά είναι εναντίον μας – κάποιες φορές πολύ άδικα) – δεν δημοσιεύουμε τα πάντα. Όποιος νομίζει ότι μπορεί να κάνει χιουμορ ή να πετά λάσπες πάνω στα νεκρά παιδιά των Τεμπών, ας το ξανασκεφτεί. Κι αν επιμένει, ας το κάνει επώνυμα όπου το δέχονται. Αλλά όχι στο blog μας

ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΗΝ “ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ” - ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΠΑΝΤΟΥ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ

 

Α

Καταγγέλουμε και απονομιμοποιούμε με τη αποχή μας την αντικαταστατική ψηφοφορία που προτάθηκε από την πλειοψηφία του Δ.Σ. για την Παρασκευή 24 και τη Δευτέρα, 27/1. Δεν ψηφίζουμε σε μια διαδικασία παράτυπη, η οποία δεν προβλέπεται από πουθενά. Ζητάμε να γίνουν Τοπικές Συνελεύσεις παντού και στη συνέχεια Γενική Συνέλευση, ώστε να προετοιμαστούμε για τις μεγάλες αλλαγές που έρχονται, να συζητήσουμε και να συναποφασίσουμε για το πραγματικό ερώτημα, που είναι: "Με ποιο τρόπο θα μπορεσει ο σύλλογος, στις νέες συνθήκες, να ενισχυθεί και να προάσπισει με τον καλύτερο τρόπο τα συμφέροντα των εργαζομένων και το περιεχόμενο της δουλειάς μας;"

Στο παρά πέντε της συγχώνευσης του ΟΚΑΝΑ, του ΚΕΘΕΑ και των υπολοίπων οργανισμών κατά των εξαρτήσεων στον ολοκαίνουριο, μεγάλο, φορέα (όπου εξίσου μεγάλα θα είναι και τα προβλήματα για τους εργαζομένους, για τα μέλη των θεραπευτικών προγραμμάτων και για την κοινωνία) -προβλήματα, διεκδικήσεις και προκλήσεις που μόνο συλλογικά θα μπορέσουμε να αντιπαλέψουμε- η πλειοψηφία του Δ.Σ. του Συλλόγου μας, σε πλήρη αναντιστοιχία με τις ανάγκες μας και με τις καταστατικές μας λειτουργίες, προχωρά στη διενέργεια εκβιαστικής, αντικαταστικής διαδικασίας με πρόταγμα την κατάργηση ή όχι του Συλλόγου μας. Ένα ερώτημα που δεν προκύπτει από πουθενά, αλλά που η ίδια η πλειοψηφία του Δ.Σ. επιχειρεί να επιβάλει ως δίλημμα ώστε να αποφύγει να συζητήσουμε ουσιαστικά και σε βάθος το ζήτημα Ενιαίος Σύλλογος Εργαζομένων ΕΟΠΑΕ ή γραφειοκρατική Ομοσπονδία.

Η αντιπρόταση που υπήρξε, τόσο από τη Συνέλευση της Αθήνας, όσο και από τις άλλες παρατάξεις είναι η δημιουργία Ενιαίου Συλλόγου Εργαζομένων ΕΟΠΑΕ, που θα προκύψει με τη συγχώνευση των ήδη υπαρχόντων Συλλογών και με τη συμμετοχή των ανένταχτων πια συναδέλφων μας που έρχονται από άλλες δομές.

Για το μεγάλο αυτό ζητημα, το καταστατικό μας ορίζει ότι μόνο η Γενική Συνέλευση των μελών μας μπορεί να αποφασίσει. Ενώ ο Σύλλογος μας προβλέπει τη λειτουργία των Τοπικών Συνελεύσεων, για να διαβουλευτούμε σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο εύρος την τόσο σημαντική αυτή απόφαση που θα πάρουμε.

Η ίδια η διαδικασία που έχει προταθεί είναι αντικαταστατική, εκβιαστική, διάτρητη και δεν προστατεύει τα μέλη μας. Η ονομαστική ψηφοφορία δεν προβλέπεται πουθενά και για κανέναν λόγο από το καταστατικό μας και δεν έχει κανένα πραγματικό διακύβευμα, καθώς δεν αποτελεί συλλογική διαδικασία.

Με την αποχή μας και με την καταγγελία μας, προστατεύουμε τα μέλη του Συλλόγου μας και τον ίδιο τον Σύλλογο μας. Δεσμευόμαστε ότι, με κάθε νόμιμο μέσο, θα υπερασπιστούμε τις καταστατικές συλλογικές διαδικασίες και τη λειτουργία του Συλλόγου.

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΟΚΑΝΑ

ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΡΣΥ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΜΑΣ ΔΡΑΣΗ ΣΤΟ ΝΕΟ ΦΟΡΕΑ, ΣΤΗ ΒΑΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΜΑΣ ΚΑΙ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΜΑΣ

Ι. Θεωρούμε ότι είναι ανάγκη να συγκροτηθεί άμεσα ένας ενιαίος και ισχυρός σύλλογος με τη συμμετοχή όλων των εργαζομένων στο νέο φορέα, που θα μπορέσει να διεκδικήσει με αξιώσεις αξιοπρεπή δουλειά για μας και αξιοπρεπή θεραπεία για τους εξαρτημένους. Η διατήρηση πολλών μικρότερων συλλόγων (που προτείνεται μόνον από το δικό μας ΔΣ) ενισχύει την εκάστοτε διοίκηση στη λογική του “Διαίρει και Βασίλευε”, ενώ ανοίγει τον ασκό του Αιόλου για τη δημιουργία σειράς μικρότερων σωματείων ανά κλάδο/ ειδικότητα/ πόλη κοκ που κινδυνεύουν να μας αποδυναμώσουν περαιτέρω. Το δε επιχείρημα ότι 2500 άνθρωποι καθιστούν δυσλειτουργικό το Σωματείο είναι τουλάχιστον προβληματικό: δεκάδες σωματεία εργαζομένων (όπως οι νοσοκομειακοί γιατροί της Αθήνας, οι εργαζόμενοι στην Εθνική Τράπεζα, οι δάσκαλοι στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση κοκ) έχουν πολύ περισσότερα μέλη και λειτουργούν εδώ και δεκαετίες με τοπικά συμβούλια.

ΙΙ. Κάνουμε μια ακόμα έκκληση στην πλειοψηφία του συλλόγου να μην ευτελίζει τις συλλογικές διαδικασίες και το καταστατικό “επειδή (νομίζει ότι) μπορεί”. Θα το βρούμε “μπροστά μας” στο μέλλον όλοι οι εργαζόμενοι – και όχι μόνον αυτοί που το αποφάσισαν (με τι ανταλλάγματα άραγε;). Δεν επιτρέπεται μια τόσο σοβαρή απόφαση (ίσως τη σημαντικότερη απόφαση των τελευταίων χρόνων) να την περιορίζει – χωρίς καμία συζήτηση, καμία ανταλλαγή απόψεων, καμία δυνατότητα έκφρασης προβληματισμού, στο ερώτημα “Θέλετε να διαλυθεί ο Σύλλογος;” (ερώτημα διαστροφής της πραγματικότητας αντίστοιχο με το να χρησιμοποιήσει κάποιος το ερώτημα “Θέλετε να πληρώνεστε;” για να εξάγει το συμπέρασμα ότι δεν χρειάζονται αυξήσεις). Γιατί φοβούνται τόσο πολύ τις Γενικές Συνελεύσεις;

ΙΙΙ. Παραθέτουμε την πρότασή μας προς το ΔΣ (την οποία, φυσικά, δεν έκαναν δεκτή). Όπου έχει bold οι προτάσεις μας - αντί των διεγραμμένων πρότασεων του κειμένου της πλειοψηφίας:

“Η αλλαγή που επέρχεται με την ίδρυση του ΕΟΠΑΕ και την ενσωμάτωση του ΟΚΑΝΑ σε αυτόν μαζί με τους υπόλοιπους φορείς που ασχολούνται με τις εξαρτήσεις επηρεάζει αναμφίβολα και την λειτουργία των σωματείων αυτών των φορέων.

Μετά τη δημιουργία του ΕΟΠΑΕ θα χρειαστεί οργανωτική αλλαγή στα σωματεία που αυτή τη στιγμή λειτουργούν. Η αλλαγή αυτή πρέπει να ανταποκρίνεται στη νέα πραγματικότητα, να δίνει απαντήσεις σε καίρια οργανωτικά, πολιτικά και συνδικαλιστικά θέματα, ώστε αυτή η αλλαγή να μην καταστεί τροχοπέδη για το συνδικαλιστικό κίνημα στο χώρο των εξαρτήσεων.

Με τον νέο Οργανισμό ο αριθμός των εργαζόμενων στον ΕΟΠΑΕ θα αγγίζει τους 2500 χιλιάδες εργαζόμενους σε διάφορα σημεία της επικράτειας. Αυτή η πανελλαδική διασπορά δημιουργεί ήδη και στο δικό μας σύλλογο πολλά προβλήματα λειτουργικά εδώ και χρόνια και δυστυχώς η τροποποίηση του καταστατικού που έγινε πριν δέκα χρόνια για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα με τη δημιουργία των τοπικών συμβούλων δεν έδωσε ολιστική λύση στο πρόβλημα. δεν υποστηρίχθηκε από τα οργανωτικά όργανα του συλλόγου, ώστε όλα τα μέλη μας να έχουν ενημέρωση, φωνή και γνώμη στην καθημερινότητα του Συλλόγου.

Στο Δ.Σ. του Συλλόγου που συνεδρίασε παρουσιάστηκαν δύο προτάσεις. Η μία που υποστηρίχτηκε από την πλειοψηφία των μελών του Δ.Σ. και αφορά την παραμονή ως έχει των πρωτοβάθμιων σωματείων (όπως είναι ο δικός μας ο Σύλλογος Εργαζομένων ΟΚΑΝΑ) και τη δημιουργία δευτεροβάθμιου Συνδικαλιστικού Οργάνου δηλαδή Ομοσπονδίας, όπου από κάτω θα λειτουργούν τα πρωτοβάθμια σωματεία που υφίσταται ή θα δημιουργηθούν στο μέλλον και θα εκπροσωπούν εργαζόμενους στον ΕΟΠΑΕ και τα οποία αναλογικά με τα εγγεγραμμένα μέλη τους θα εκπροσωπούνται με αντιπροσώπους στην Ομοσπονδία που θα δημιουργηθεί και θα εκπροσωπεί (σαν ομπρέλα) όλους τους εργαζόμενους στον ΕΟΠΑΕ. (βλέπε ΠΟΕΔΗΝ, ΟΜΕ-ΟΤΕ, Ομοσπονδία ΕΥΔΑΠ, Ομοσπονδία ΕΛΤΑ, ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ κτλ.) Η άλλη άποψη που υποστηρίζεται την μειοψηφία των μελών του Δ.Σ. του Συλλόγου υποστηρίζει τη διάλυση των υφιστάμενων σωματείων και τη δημιουργία ενός νέου πρωτοβάθμιου σωματείου για όλο τον ΕΟΠΑΕ. Η δεύτερη λύση απαιτεί όμως πρώτα τη διάλυση του Συλλόγου Εργαζομένων ΟΚΑΝΑ. Η άλλη άποψη, που υποστηρίζεται από τη μειοψηφία των μελών του Δ.Σ. του Συλλόγου, υποστηρίζει την οργάνωσή μας σε έναν Ενιαίο Σύλλογο Εργαζομένων ΕΟΠΑΕ, του οποίου τη μαγιά θα αποτελέσουνε οι ήδη υφιστάμενοι Σύλλογοι Εργαζομένων ΟΚΑΝΑ και ΚΕΘΕΑ, ενώ θα μπορούν να ενταχθούν και οι συνάδελφοί μας που θα έχουνε απομείνει συνδικαλιστικά ακάλυπτοι. Αύριο, που θα εργαζόμαστε σε διπλανά γραφεία, θα έχουμε ανάγκη έναν ισχυρό Ενιαίο Σύλλογο Εργαζομένων που θα διασφαλίζει και θα διεκδικεί ενωτικά τα δικαιώματά όλων μας και όχι ένα γραφειοκρατικό όργανο που θα συνεδριάζει πίσω από κλειστές πόρτες και που ελάχιστη πραγματική δύναμη θα έχει. Ο Ενιαίος Σύλλογος Εργαζομένων ΕΟΠΑΕ θα πρόελθει από τη συγκροτημένη συγχώνευση των Συλλογών μας όπως άλλωστε συγχωνεύονται και οι Οργανισμοί στους οποίους μέχρι σήμερα εργαζόμαστε. Δεν έχουμε ιδέα ποιος έχει προτείνει τη διάλυση του Συλλόγου μας.

Για αυτό το λόγο τα μέλη του Δ.Σ., αφού συμβουλεύτηκαν και τους νομικούς συμβούλους του Συλλόγου αποφάσισαν λογω της σοβαρότητας του θέματος να τεθεί το θέμα στο σύνολο των μελών του Συλλόγου και να καταβληθεί κάθε προσπάθεια ώστε να συμμετέχουν στη διαδικασία όσο το δυνατόν περισσότερα μέλη του Συλλόγου ανά τις περιοχές της χώρας. Σύμφωνα με το καταστατικό του Συλλόγου στο άρθρο 23 για να διαλυθεί ο Σύλλογος θα πρέπει σε Γενική Συνέλευση να ψηφίσουν με φανερή ψηφοφορία δια ανατάσεως της χειρός υπέρ της διάλυσης του Συλλόγου τα ¾ των ψηφισάντων με απαραίτητη τη συμμετοχή τουλάχιστον του 50% των εγγεγραμμένων μελών του Συλλόγου. Το ερώτημα επειδή αφορά τη διάλυση του Συλλόγου χρειάζεται όχι απλή αλλά ενισχυμένη πλειοψηφία και πρέπει το ερώτημα να είναι συγκεκριμένο και να αφορά αποκλειστικά τη διάλυση ή μη του Συλλόγου Εργαζομένων ΟΚΑΝΑ.Ο Σύλλογος θα προχωρήσει σε Γενική Συνέλευση, όπου θα συμμετέχουν διαδικτυακά για πρώτη φορά και τα μέλη του που εργάζονται στην επαρχία και δικαίως αισθάνονται μακριά από τις αποφάσεις, ώστε να ενημερωθούμε, να συζητήσουμε και να συναποφασίσουμε με τρόπο όσο το δυνατόν πιο ευρύ και συμπεριληπτικό μπορούμε για το εάν στον ενιαίο νέο φορέα θέλουμε να εκπροσωπούμαστε συνδικαλιστικά από μια Ομοσπονδία ή από έναν Ενίαιο Σύλλογο.

Το 60% και πλέον των μελών του Συλλόγου βρίσκεται εκτός Αττικής και για αυτό το λόγο δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί σε ένα χώρο Γενική Συνέλευση. ας αξιοποιήσουμε τις οργανωτικές μας δυνατότητες των τοπικών συνελεύσεων για να προετοιμαστούμε με ενημέρωση και συζήτηση των μελών μας και τις δυνατότητες της τεχνολογίας για να πραγματοποιήσουμε τη Γενική μας Συνέλευση η οποία, όπως προβλέπει και το καταστατικό μας, είναι και το μόνο σώμα του Συλλόγου μας που δύναται να πάρει τόσο σοβαρές αποφάσεις. Για να δοθεί η δυνατότητα σε κάθε μέλος του Συλλόγου να δηλώσει την άποψή του για ένα τόσο σοβαρό θέμα και στα πλαίσια της άμεσης δημοκρατίας και συμμετοχικότητας θα πραγματοποιηθεί ψηφοφορία την ίδια ώρα και ημέρα σε όλες τις δομές του ΟΚΑΝΑ και τα δελτία ψηφοφορίας θα αποσταλούν μετά την ολοκλήρωση της ψηφοφορίας μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στο mail του Συλλόγου, όπου θα προσμετρηθούν συνολικά όλοι οι ψήφοι την ίδια ημέρα διεξαγωγής της διαδικασίας. θα επικοινωνήσουμε με κάθε μέλος μας, να μάθουμε τις ανάγκες, τις αγωνίες μας και τα πεδία διεκδίκησης των δικαιωμάτων μας στον νέο Οργανισμό και θα πραγματοποιήσουμε μια ενωτική και αγωνιστική Γενική Συνέλευση, η οποία θα συζητήσει και θα συναποφασίσει πάνω στα σοβαρά επίδικα που πραγματικά μας αφορούν.

Για αυτό το λόγο από το Δ.Σ. θα αποσταλούν σε όλες τις Μονάδες ψηφοδέλτια που θα αναγράφουν τις δύο προτάσεις και το κάθε μέλος θα ψηφίζει υπέρ της μίας ή της άλλης πρότασης ονομαστικά. θα ξεκινήσει η διαβούλευση και η συζήτηση με τα μέλη μας σε όλες τις Μονάδες και, με τη διασφάλιση της προστασίας μας, θα ζητηθεί η γνώμη μας για το πώς θα λειτουργούμε με συλλογικό τρόπο στον νέο φορέα, αξιοποιώντας και τις ως τώρα πολύτιμες συνδικαλιστικές μας εμπειρίες.

Η ημερομηνία διεξαγωγής της ψηφοφορίας Γενικής Συνέλευσης ορίζεται η Δευτέρα 27 Ιανουαρίου και συντονιστές της όλης διαδικασίας θα είναι τα μέλη του Δ.Σ. και, αξιοποιώντας για πρώτη φορά την ισχυρή οργανωτική μας δομή, οι τοπικοί σύμβουλοι του Συλλόγου. Θα χρειαστεί οπωσδήποτε και η βοήθεια όλων των συναδέλφων διοικητικών των δομών για την ομαλή διεξαγωγή της διαδικασίας. Συνέλευσης μας. ”

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

ΜΕ ΧΑΡΑ, ΑΓΩΝΕΣ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ  και ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ!

Και να ευχηθούμε - όχι να ευχηθούμε, να παλέψουμε ώστε αυτός ο υπέροχος άνθρωπος, ο Dr Hussam  Abu Safiya, ο γιατρός που αρνήθηκε να εγκαταλείψει το νοσοκομείο και το χρέος του και βαδίζει με περισσή αξιοπρέπεια και αφάνταστη δύναμη μόνος απέναντι στο ισραηλινό τανκ, να είναι ο τελευταίος που βαδίζει μόνος απέναντι στο Τέρας. Στον επόμενο να σταθoύν δίπλα όλοι όσοι θέλουν να λέγονται άνθρωποι.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών, 30.12.24
https://www.efsyn.gr/kosmos/mesi-anatoli/458240_ampoy-safigia-o-giatros-tis-gazas-poy-enohlei-israil

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ή ΟΙ ΓΙΟΡΤΕΣ ΤΟΥ ΑΠΛΗΡΩΤΟΥ

UP DATE Εχθές αργά το απόγευμα πληρωθήκαμε. Όσον αφορά το ερώτημα του συναδέλφου (παρακάτω, στα σχόλια) για το αν "ζούμε σε άλλο κόσμο", φαίνεται πως ναι. Ζούμε στον κόσμο που για να προγραμματίσει δώρα, γιορτές και ταξίδια θα ήθελε να ξέρει αν θα πληρωθεί και πότε - δηλαδή στον κόσμο που δουλεύει για να ζήσει κι όχι από χόμπυ. Και θα θέλαμε να ζούμε στον κόσμο όπου, για να πληρωθείς, αρκεί να δουλέψεις - δε χρειάζεται να διαμαρτυρηθείς.

 Το φάντασμα των επόμενων Χριστουγέννων πλανιέται πάνω απ’ τις μονάδες του ΟΚΑΝΑ, καθώς οι γιορτές πλησιάζουν και τα απλήρωτα ενοίκια, οι απλήρωτοι λογαριασμοί ΔΕΗ, νερού, τηλεφώνου, ίντερνετ, τα μηνιαία πάγια και οι δόσεις δανείων και καρτών στοιβάζονται επάνω στο τραπέζι δίπλα στο δέντρο με τ’ αναμμένα λαμπάκια (της ελπίδας ότι δε θα ηλεκτρίσουν πολύ τον επόμενο λογαριασμό) που άδειο από δώρα απομένει, ενώ το γιορτινό τραπέζι μάλλον δε θα ‘ναι και τόσο γιορτινό. Εκτός κι αν, όπως κάποιος σοφιστής μαθητής έγραψε κάποτε, εγώ ελπίζω να τη βολέψω (σε κάποιον φίλο ή συγγενή).

Η απόφαση της Διοίκησης να αργοπορήσει (απροειδοποίητα μάλιστα) την καταβολή των μισθών μας, δείχνει για μια ακόμη φορά την αναλγησία της και την αδιαφορία της. (Κάνει πως) ξεχνάει βεβαίως ότι οι μισθοί μας δεν είναι κάποιο καπρίτσιο αλλά ζωτική ανάγκη για την οποία έχουμε εργαστεί (και μάλιστα σε ένα εργασιακό περιβάλλον που πολύ απέχει από το ικανοποιητικό και το ασφαλές). Η απόφαση της Διοίκησης δεν έρχεται σε κάποιο κοινωνικό κενό. Η ακρίβεια, το ασφυκτικό κι εντατικοποιημένο κοινωνικό πλαίσιο, οι πολλαπλοί κι εντεινόμενοι αποκλεισμοί που βιώνουμε καταδεικνύουν την απόφαση αυτή ως μια ακόμη πτυχή της πολιτικής που εφαρμόζεται στα σώματά μας και στην ψυχική μας ηρεμία. Δε θα ζήσουμε καν (κάπως πιο) ξέγνοιαστες γιορτές, να επισκεφτούμε με (σχετική) ηρεμία τους συγγενείς μας, να αγοράσουμε για τα παιδιά μας τα δώρα που θα θέλαμε.

Τα νεότερα άτομα από εμάς -όλα εργαζόμενα με ελαστικές και επισφαλείς σχέσεις εργασίας- δε γνώρισαν καν εποχές συλλογικών συμβάσεων, δεκάτου τρίτου μισθού και «κανονικότητας». Αλλά έχουμε άραγε ξεχάσει συλλογικά ότι κάποτε ο μισθός μας έφτανε τουλάχιστον μέχρι και το τέλος του μήνα;

ΔΕΛΤΙΟ ΘΥΕΛΛΗΣ 19/12/24. LE ROI EST MORT, VIVE LE ROI!

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ των τελευταίων ημερών - καθώς οδεύουμε προς την τελική ευθεία της συγχώνευσης μας στο νέο υπερ-οργανισμό, τον πολλά υποσχόμενο ΕΟΠΑΕ:

Ο πρόεδρος του Συλλόγου μας συγκάλεσε επειγόντως ΔΣ την προηγούμενη Τετάρτη διότι, ενώ «όλα έβαιναν καλώς», αίφνης απεκαλύφθη (αλήθεια!) ότι δεν έχει γίνει καμιά διαδικασία για την (κάπως) ομαλή μετάβαση στον νέο υπερ-φορέα. Η επιτροπή του Υπουργείου που έχει αναλάβει την ομαλή μετάβαση δεν έχει συνεδριάσει ποτέ. Η Διοίκηση τηρεί σιγή ιχθύος. Για το Γενάρη μάλλον δε θα πληρωθούμε, το ποιος θα υπογράψει για τις ανανεώσεις των συμβάσεων των ελαστικά εργαζομένων από εμάς είναι στον αέρα, φαρμακευτική υποκατάσταση θα υπάρχει μέχρι τις 10 Γενάρη, το κύμα φυγής των εργαζομένων (και των θεραπευομένων) από τον ΟΚΑΝΑ και τους άλλους υπό συγχώνευση οργανισμούς είναι μεγαλύτερο από ποτέ. Συγκλονισμένη η πλειοψηφία του Συλλόγου μας πρότεινε στάση εργασίας, κινητοποίηση στο Υπουργείο Υγείας, γιατί όχι και συνέντευξη τύπου.

Την ίδια ώρα, στο Υπουργείο Υγείας (απ’ ότι δήλωσε στη συνέχεια ο πολυαγαπημένος μας Υπουργός) «υπέγραψα το διορισμό του κ. Θεοχάρη στον ΕΟΠΑΕ, μετά αυτός παραιτήθηκε για δικούς του προσωπικούς λόγους, εμείς βάλαμε έναν άλλο και μετά από δυο μέρες το μετάνιωσε και είπε ότι θέλει να γυρίσει και τον ξανακάναμε πρόεδρο»

Κι έτσι (;) δεν κάναμε στάση εργασίας, ούτε συνέντευξη τύπου, ούτε πήγαμε στο υπουργείο.

Και όλα βαίνουν καλώς, εκ νέου: χτυπάμε προσοχή πρωί και μεσημέρι, κολλάμε αυτοκολλητάκια σε χαλασμένα ή ανενεργά μηχανήματα και βρισκόμαστε σε ετοιμότητα για την επόμενη άσκηση – να καταμετρήσουμε πόσα γαντζάκια υπάρχουν στα συρραπτικά; πόσοι συνδετήρες σε κάθε γραφείο; - σε φύλλο excel και οπωσδήποτε μέχρι τις 12 το μεσημέρι…

ΟΙ ΑΠΟΡΙΕΣ ΜΑΣ

Δεν είμαστε τόσο περίεργοι – ευχόμαστε τα "προσωπικά θέματα" και του παραλίγο προέδρου να επιλύθηκαν ομαλώς όπως αυτά του πρώην και νυν

Και, πραγματικά, αναρωτιόμαστε – αλλά δε ρωτάμε - αν αντιλήφθηκε η διοίκηση του ΟΚΑΝΑ πως η είδηση της αλλαγής έγινε δεκτή με ανακούφιση από τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων (εξαιρουμένων των μεγαλοστελεχών της και της πλειοψηφίας του ΔΣ του συλλόγου μας). Παρότι η μακρά εμπειρία μας (οι περισσότεροι έχουμε δει τουλάχιστον 5-6 προέδρους) λέει πως πάντα η επόμενη διοίκηση μας εκπλήσσει δυσάρεστα.

Ρωτάμε μόνο τους «δικούς μας», λοιπόν:

Τελικά θα πληρωθούμε τον Γενάρη; έχουμε κάποια επίσημη διαβεβαίωση για αυτό; Τα επισφαλώς εργαζόμενα άτομα θα συνεχίσουνε να εργάζονται από 1η Γενάρη; Φαρμακευτική αγωγή θα υπάρχει; Ποιο θα είναι το εργασιακό και θεραπευτικό πλαίσιο στον νέο υπερ-φορέα;

Τι συζητήσεις έχουνε γίνει με το Σωματείο του ΚΕΘΕΑ, τα εργαζόμενα άτομα του 18άνω και των άλλων εργαζομένων που θα βρεθούμε ξαφνικά συνάδελφοι σε λίγες μέρες; Γιατί δεν έχουμε καμιά ενημέρωση για το αν προχωράνε αυτές οι συζητήσεις και για το αν από 1η Γενάρη θα μπορούμε στοιχειωδώς να διεκδικήσουμε το οτιδήποτε μέσω του συνδικαλιστικού μας φορέα;

Κι αν (όπως φημολογείται) υπάρξει παράταση τι θα αλλάξει; τι θα γίνει το Γενάρη που δεν έγινε εδώ κι έξι μήνες;

Οι μισθοί, οι ανανεώσεις μας κι η θεραπεία των θεραπευομένων μας γίνανε άσσος στο μανίκι στην καμαρίλα Διοίκησης-Υπουργείου-Μαξίμου; Με τη συμφωνία και του Σωματείου μας;

Πώς θα εξαργυρωθεί η ενθουσιώδης στήριξη της διοίκησής μας από το σύλλογό μας; Άξιζε τον «κόπο»;

Εν κατακλείδι (και όσο τα ερωτήματα μένουν αναπάντητα):

Η πραγματικότητα στον ΕΟΠΑΕ (την 1^η Ιανουαρίου ή την 1^η Μαρτίου) βεβαίως και θ' αποτελέσει τη φυσική εξέλιξη της λειτουργίας του ΟΚΑΝΑ. Κανένα στοιχειωδώς αποδεκτό εργασιακό και θεραπευτικό πλαίσιο. Συγχωνεύσεις μονάδων, μετακινήσεις εργαζομένων με αδιευκρίνιστα κριτήρια, τρομοκράτηση εργαζομένων, νέες μονάδες χωρίς σαφή θεραπευτικό ρόλο και πλαίσιο λειτουργίας, υποτίμηση θεραπευτικών διαδικασιών-θεραπευτών και θεραπευόμενων, ατελείωτα καψώνια. Καμιά διεκδίκηση ώστε ο ενιαίος πλέον υπερ-φορέας απεξάρτησης να σταθεί δίπλα στους θεραπευόμενους του, στους εργαζόμενους του, στις ανάγκες της κοινωνίας. Όλα ολοένα και πιο γκρίζα, ολοένα και πιο άραχλα.

Μέχρι τη μέρα που θα σταματήσουμε να ελπίζουμε στους φωτισμένους προέδρους (οργανισμών και σωματείων) και θα αναλάβουμε δράση.

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΕΤΑΡΤΗ 20 ΝΟΕΜΒΡΗ. ΤΙΜΑΜΕ ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ

Η γενιά του Πολυτεχνείου δεν πέθανε.

Η γενιά του Πολυτεχνείου ζει.

Όσα νεκρολόγια και να της γράψουν,
η γενιά του Πολυτεχνείου δεν πέθανε,
καθώς η γενιά του Πολυτεχνείου δεν είναι μια γενιά ηλικιακή.
Η γενιά του Πολυτεχνείου είναι μια γενιά αγωνιστική.

Όσο αγωνιζόμαστε, η γενιά του Πολυτεχνείου ζει.

Συμμετέχουμε στη Γενική Απεργία την Τετάρτη, 20/11, με αίτημα ανθρώπινες και αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και ζωής.

17 Νοέμβρη 2024, φωτ. Μάριος Λώλος

ΔΕΛΤΙΟ ΘΥΕΛΛΗΣ 16.11.24: ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΣΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ, ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ Η ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΚΑΙ ΤΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑΜΕ ΕΜΕΙΣ

Καθώς η, εν ειδεί συγχώνευσης, διάλυση του ΟΚΑΝΑ -όπως και του συνόλου των προγραμμάτων θεραπείας των εξαρτήσεων- πλησιάζει, οι συνέπειες σε εργαζόμενες, σε θεραπευόμενους, στην κοινωνία την ίδια προδιαγράφονται ως μια προαναγγελθείσα τραγωδία.

Τη μαγική εκείνη ημέρα της συγχώνευσης, ΟΚΑΝΑ δε θα υπάρχει. Θα είμαστε πια ΕΟΠΑΕ. Τη δεύτερη μέρα της συγχώνευσης τίποτα δε θα έχει αλλάξει. Ο ήλιος θ΄ ανατείλει, θα πάμε στις εργασίες μας, στις μονάδες μας με τα γνωστά προβλήματά τους, που τα ‘χουμε συνηθίσει πια σε βαθμό να τα θεωρούμε και κανονικότητα. Θα σιχτιρίσουμε λιγάκι, θα κοιταχτούμε μ’ ένα βλέμμα αλληλοκατανόησης με τους συναδέλφους μας, θα μετρηθούμε μεταξύ μας, θα βρούμε ότι μπορεί να λείπουν και δυο-τρία επισφαλώς εργαζόμενα άτομα που «λήξαν οι συμβάσεις τους», θα κάνουμε σωστά τη δουλειά μας παρά την πενιχρή υποστήριξη που μας προσφέρεται και το μεσημεράκι θα κλείσουμε με ανακούφιση την πόρτα πίσω μας…

Σε λίγους μήνες θα έχουνε αλλάξει όλα. Εργαζόμενοι προερχόμενοι από πολύ διαφορετικά θεραπευτικά προγράμματα -το καθένα με το δικό του αποτύπωμα στη μεγάλη μάχη για ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια- θα βρεθούν από τη μια μέρα στην άλλη σε μονάδες θεραπείας με υποκατάσταση, χωρίς υποκατάσταση, σε ΧΕΧ, σε κινητές μονάδες, σε υπνωτήρια, σε μονάδες άμεσης πρόσβασης, σε πολυδύναμα κέντρα, σε συνδυαστικές μονάδες. Αντίο σχέσεις θεραπευτικές, αντίο συνθήκες εργασίας ανθρώπινες, αντίο συναδέλφισσες.

Η λειτουργία του ΕΟΠΑΕ έχει φανερωθεί ήδη. Μείωση του κόστους -εεε της βλάβης-, απεξάρτηση (απ’ τον κρατικό προϋπολογισμό), νέες δομές (με ευρωπαϊκά κονδύλια), εξορθολογισμός (καθώς δε μπορούμε να υποστηρίξουμε ταυτόχρονα τις παλιές, δοκιμασμένες λειτουργίες των θεραπευτικών μας προγραμμάτων -με τα γνωστά τους προβλήματα υποστελέχωσης, υποχρηματοδότησης, υποβάθμισης- και τις νέες -αμφιβόλου θεραπευτικού αποτυπώματος- δομές). Συνεχής εντατικοποίηση, επίφαση θεραπείας, άνοιγμα στον ιδιωτικό τομέα θα σημάνει η λειτουργία του ΕΟΠΑΕ.

Το ελάχιστο που χρειαζόμαστε για να αντιμετωπίσουμε τη λαίλαπα που έρχεται είναι ένας Σύλλογος Εργαζομένων Ενιαίος. Αν ο συνάδελφος στο δίπλα γραφείο και εγώ συμμετέχουμε σε σωματεία διαφορετικά, τα οποία συνδιαλέγονται ξέχωρα με τη Διοίκηση και μεταξύ τους δε μιλιούνται, μόνο διχασμό και σχέσεις συνδιαλλαγής θα μας προσφέρει.

Σχέσεις συνδιαλλαγής με τη νέα Διοίκηση μάς πουλάει και η πλειοψηφία του Δ.Σ. του Συλλόγου μας. Εμείς, που θα προερχόμαστε από τον ΟΚΑΝΑ θα είμαστε και οι εκλεκτοί του ΕΟΠΑΕ (το πόσο εκλεκτοί είμαστε βέβαια το έχουμε διαπιστώσει καλά όλα αυτά τα χρόνια). Οι άλλοι να πάνε να πνιγούν (ή να έρθουν σ’ εμάς, αλλά και τότε -μην ανησυχείτε καθόλου- εκείνους δε θα τους παίζουμε, εμείς θα είμαστε οι εκλεκτοι).

Για να διατηρηθεί η επίφαση της δημοκρατικότητας λοιπόν θα έπρεπε να ψηφιστεί αλλαγή στο καταστατικό του Συλλόγου μας, αλλαγή η οποία μπορεί να ψηφιστεί μόνο από Γενική Συνέλευση του Συλλόγου. Οπότε και η πλειοψηφία του Δ.Σ. το ‘ριξε (με ιδιαίτερη ομολογουμένως επιτυχία) στο θέατρο του παραλόγου.

Αντί για Γενική Συνέλευση λοιπόν, καλέστηκε Συνέλευση Αθήνας για την Πέμπτη, 14/11, η οποία και μετατράπηκε αυτόκλητα σε Γενική Συνέλευση, ψήφισε χωρίς καν συζήτηση και τοποθετήσεις των εργαζομένων τη «διαδικαστική» αλλαγή του καταστατικού, συνεχίστηκε με την αποσάθρωση κάθε έννοιας τής λογικής και λύθηκε με μια αποστροφή του προέδρου του Συλλόγου μας που αποχώρησε μαζί με την πλειοψηφία του Δ.Σ. με φωνές και αλαλαγμούς, όταν διαπιστώθηκε πως -παρόλα αυτά!- το ψήφισμα που είχε κατατεθεί για Ενιαίο Σύλλογο Εργαζομένων ήταν φανερά πλειοψηφικό στην αίθουσα!

Όλα αυτά επειδή υπόσχονται ότι θα συνεχίσουν τις αγαστές τους σχέσεις με τη Διοίκηση για (λίγους και) εκλεκτούς, που έχουμε διαπιστώσει καλά το πόσο πολύ μάς έχουνε “ωφελήσει” όλες και όλους. Έχουμε καλά διαπιστώσει το πόσο πολύ συμβάλλουν στις “εξαιρετικές συνθήκες” στις οποίες εργαζόμαστε.

Συμβάλλουν στην αύξηση των μισθών μας και στην απάλειψη των ολοένα και ελαστικότερων μορφών εργασίας; Συμβάλλουν στη διασφάλιση του πλαισίου με το οποίο εργαζόμαστε; Συμβάλλουν στην υποστήριξη μας από τη Διοίκηση και στη διασφάλιση του επιστημονικού και θεραπευτικού μας έργου; Συμβάλλουν στη βασική ανάγκη να επιστρέφουμε σπίτι μας μετά τη βάρδια μας και να μην έχουμε βρεθεί σε κάποιο νοσοκομείο; Συμβάλλουν στο να μη διώχνει η εταιρεία φύλαξης το προσωπικό ασφαλείας των μονάδων με το μην το πληρώνει ή με το να μη του δίνει άδειες; Συμβάλλουν στο να παραμένουμε στον Οργανισμό, στο να μην παραιτούμαστε, στο να μην εμφανίζουμε σημάδια Burn Out, στο να μην αρρωσταίνουμε, στο να μην πεθαίνουμε; Συμβάλλουν στις ανθρώπινες και αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας;

Η ανακοίνωση του σωματείου θα μιλήσει για μεγάλη συμμετοχή των εργαζομένων στη Συνέλευση, πλούσια ανταλλαγή προβληματισμών, αναγκαία διαδικαστική ψηφοφορία για “κάτι γραφειοκρατικά” των δικηγόρων και – φυσικά- για το ότι όλοι, εργαζόμενοι και διοίκηση, στεκόμαστε στο πλευρό των συναδέλφων των ΕΣΠΑ που πρέπει να παραμείνουν στον Οργανισμό. Δεν θα πούνε κουβέντα γι'αυτά που συζητιώνται καθημερινά στις δομές ούτε καν γι'αυτά που συζητήθηκαν στη συνέλευση: τα συνεχή προβλήματα σε όλα τα πεδία, τα ατελείωτα καψώνια, το πώς το κλίμα φόβου και η προσπάθεια να περνάμε όλοι απαρατήρητοι ενισχύεται και εμπεδώνεται από την ανυπαρξία του σωματείου στην υπεράσπιση των εργαζομένων, το Burn out που αλλού “παλεύεται” κι αλλού κραυγάζει. Δεν θα κάνουν σαφές ότι η τύχη των εργαζόμενων στο ΕΣΠΑ, όπως κι αυτή των υπόλοιπων ελαστικά εργαζόμενων, όπως και η συνέχιση των στεγνών προγραμμάτων, όπως και το μισθολόγιο των γιατρών, το ανθυγιεινό επίδομα στους υπόλοιπυς εργαζόμενους και τόσα άλλα ανήκουν στην ίδια κατηγορία: “το ακούω”, “είναι δίκαιο”, “θα το προσπαθήσουμε” και εν τέλει, όπως είπε με διακριτικότητα και γλυκύτητα ο αρμόδιος υφυπουργός “Γ@μησέ μας! Μου το κόψανε,” Δεν θα απολογηθούν, φυσικά, για το πως (ούτε καν κατά περίπτωση πια αλλά ανά δεκάλεπτο) μια συνέλευση είναι τοπική ή γενική, έχει αποφασιστικό χαρακτήρα ή όχι, είναι συνέλευση γιατί έχει απαρτία ή συζήτηση που όποια στιγμή βαρεθείς τη σταματάς. (Αλήθεια πιστεύουν ότι δεν θα ελεγχθούν ποτέ, από κανέναν; Αλήθεια νομίζουν ότι με τραμπουκισμούς, σφυρίγματα και φωνές μπορούν να επιβληθούν; Αλήθεια πιστεύουν ότι οι άνθρωποι που, με καλή πίστη, τους εμπιστεύθηκαν και τους ψήφισαν, είναι ηλίθιοι;)

Δεν θα τους αφήσουμε. Δεν μπορούμε να τους αφήσουμε.

Οι ανάγκες των εργαζομένων είναι και οι ανάγκες τις κοινωνίας. Χρειαζόμαστε ανθρώπινες και αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας, ώστε να επιτελούμε το βαρύ και δύσκολο έργο της θεραπείας των εξαρτήσεων.

Αυτοί μιλάνε για κέρδη και ζημιές, εμείς μιλάμε γι’ ανθρώπινες ζωές – για τις δικές μας και για των εξαρτημένων και των οικογενειών τους.

ΔΕΛΤΙΟ ΘΥΕΛΛΗΣ 03.11.24

1. ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΔΣ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΟΥ ΟΚΑΝΑ

Να ο αρχηγός μας ήρθε εδώ για να μας πείσει
ντυμένος τη σκληρή νωχέλεια της οίησης…

Καταπώς ενημερωθήκαμε στη σημερινή συνάντηση του Δ.Σ. του πολυτίμητου και αγωνιστικού μας Συλλόγου με τη Διοίκηση του Οργανισμού, όσον αφορά τα εργαζόμενα άτομα μέσω προγραμμάτων ΕΣΠΑ, η Διοίκηση έχει αποταθεί ήδη στα Υπουργεία Υγείας και Οικονομικών, ώστε να παραταθούν οι συμβάσεις τους. ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΤΕ! Και χωρίς εργασία να μείνετε χριστουγεννιάτικα, το κοινωνικό κράτος θα σας καλύψει. Κανείς καλός δε χάνεται. Ενοίκια, ρεύμα και γεύματα θα καλυφθούν με τρόπο μαγικό.

Στην περίπτωση, δε, που το αίτημα της Διοίκησης από τα Υπουργεία δεν γίνει δεκτό, θα προκηρυχτούν άμεσα θέσεις με μπλοκάκι για την κάλυψη των αναγκών. Ο κ. πρόεδρος μάλιστα έσπευσε στο σημείο αυτό να υπερθεματίσει υπέρ των μπλοκακίων, τα οποία εξάλλου πληρώνονται και καλύτερα. Μάλλον όλα τα εργαζόμενα άτομα, ΕΣΠΑτζήδες, επικουρικοί, ΟΑΕΔίσσες να ζητήσουμε να γίνουμε μπλοκάκια. Κι οι αορίστου χρόνου μη σου πω τώρα που καταργείται και το τέλος επιτηδεύματος. Άδειες, δικαιώματα, η εργασιακή μας σχέση με τον Οργανισμό μας δεν έχουν σημασία. Το μόνο που έχει σημασία είναι να παίρνεις το υπέρογκο πόσο των 1.200€ τον μήνα (αν και μάλλον θα χρειαστεί να επιστρέψεις το μεγάλο σου κέρδος μετά στην εφορία).

ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΤΕ! Τα προγράμματα θα συνεχίσουνε να λειτουργούνε και με την έλευση του ΕΟΠΑΕ από 1η Γενάρη. Θα υπάρξουν βεβαίως κάποιοι εξορθολογισμοί, θα κουμπώσουν κάποιες υπηρεσίες. Ίσως η Θεσσαλονίκη να μη χρειάζεται τρία Κέντρα Ημέρας, ας τα κάνουμε δύο, θα ‘ναι και καλύτερα στελεχωμένα. 

Ο νόμος είναι ΝΟΜΟΣ. Η απόφαση του δικαστηρίου σχετικά με το μισθολόγιο της α’ ομάδας θα εφαρμοστεί άμεσα. Και μάλιστα από τη μισθοδοσία του Νοεμβρίου. Θα ζητηθούν και οι διαφορές στη μισθοδοσία από την απόφαση του δικαστηρίου και μετά, στις 27/3/’23. Ο κ. πρόεδρος επισήμανε πως το κόστος για τον Οργανισμό ανέρχεται περί των εννιάμισι εκατομμύρια ευρώ. Κανείς δεν επισήμανε βέβαια ότι οι μειώσεις στους μισθούς μετά το 2012 και η παγίωση τους στα μισθολόγια των νέων συναδέλφων που εισήλθαν στον Οργανισμό μετά τα χρόνια των μνημονίων παραμένουν άδικες.

Σε εκείνο το σημείο τέθηκε το θέμα της Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Θα συνεχίσουμε τη συζήτηση προ ΕΟΠΑΕ ή μετά ΕΟΠΑΕ ρωτήσαμε. Εμείς ερωτηθήκαμε: θα προτιμούσατε τα εννιάμισι εκατομμύρια ή Συλλογική Σύμβαση; (Σαν να έχει σχέση το ένα με το άλλο. Σαν τα εννιάμισι εκατομμύρια να μας τα έκανε δώρο από την τσέπη του – αντί να μας κάνει το δώρο που έκρυβε στο άλλο χέρι, τη Συλλογική Σύμβαση.)Τα εννιάμισι εκατομμύρια απάντησε ο πρόεδρος του Σωματείου μας, βάζοντας ταφόπλακα στη διεκδίκηση μιας Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας η οποία έχει ανοίξει στον Σύλλογο μας εδώ και πολλούς μήνες. Μιας Συλλογικής Σύμβασης με την οποία θα μπορούσαμε να διασφαλίσουμε τα εργασιακά μας δικαιώματα ενόψει του θαυμαστού καινούριου κόσμου του ΕΟΠΑΕ. Και θα το πουλήσει και για εκδούλευση. (Να δούμε ποιός θ'”αγοράσει”, βέβαια...)

Δεν υφίστανται βλαπτικές μετακινήσεις. ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΤΕ! Δεν υπάρχει καμιά καταστρατήγηση των (ατομικών μας) συμβάσεων. Οι μετακινήσεις συμβαίνουν λόγω των αναγκών της Υπηρεσίας, πάντοτε εντός νομού. Και τέλος πάντων, ας μη μειώνουμε τις υπόλοιπες δομές… οι ΜΟΘΕ έχουνε 150, 200 ωφελούμενους. Ξέρετε πόσους μοναδικούς ωφελούμενους έχει ο ΧΕΧ; Δυοχιλιάδεςκάτι. Ο Οργανισμός έχει αλλάξει. Θα πρέπει να πΡοΣαρΜοσΤΟύμΕ με αυτά που γίνονται διεθνώς. Θα πρέπει να μπει η λογική σε όλους μας πως θα χρειαστεί να περάσουμε κι από την άμεση πρόσβαση κάποια χρόνια. Υπάρχει μια κάποια αΝτίΣτΑΣη από τους εργαζομένους.

Προαναγγέλθηκαν κινητές μονάδες στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, συζήτηση για δεύτερο ΧΕΧ, κινητός ΧΕΧ. Στα πλαίσια της μείωσης της βλάβης όμως, όχι της θεραπείας. Ίσως θα πρέπει και η θεραπεία η ίδια να χωριστεί σε δύο φάσεις. Μια φάση μείωσης βλάβης και μια φάση θεραπείας. Επίσης, συνδυαστικές μονάδες στην επαρχία (οι οποίες θα αποτελούν πολυδύναμα κέντρα) και σε αυτές θα γίνεται αντιμετώπιση των εξαρτήσεων, του αλκοόλ και συμπεριφορών.

Αλλά ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΤΕ. Εμείς από 1η Γενάρη σκοπεύουμε να μετονομάσουμε τον Σύλλογο μας σε Σύλλογο Εργαζομένων ΕΟΠΑΕ και θα προσκαλέσουμε τα καημένα τα άστεγα συναδελφάκια από τους υπολοίπους καταργηθέντες Οργανισμούς να συμμετάσχουν. Και θα συνεχίσουμε να έχουμε αγαστές σχέσεις με τη Διοίκηση, οι οποίες όπως έχουμε πολύ καλά διαπιστώσει, μας συμφέρουν όλους και όλες.

2. ΚΙ ΕΜΕΙΣ; ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ;

Οι τελευταίοι αξιοπρεπείς μισθοί “αορίστου χρ'ονου” έπαψαν να είναι αξιοπρεπείς. Η πλειοψηφία του ΔΣ πανηγυρίζει για το ότι χάρις στις άοκνες προσπάθειες της διοίκησης και στην αγαστή συνεργασία της με τους εργαζόμενους (με αυτούς, δηλαδή) οι συνάδελφοι της πρώτης ομάδας δεν θα πρέπει να πουλήσουν σπίρτα τις γιορτές για να ξεχρεώσουν τον ΟΚΑΝΑ.

Τα σημάδια Burn Out κραυγάζουν: πολλές παραιτήσεις, πολλές άδειες άνευ αποδοχών, πολλές σοβαρές αρρώστιες σε ανθρώπους 40-50 ετών. Μονάδες “πρώτης γραμμής” αλλάζουν συνεχώς προσωπικό γιατί οι άνθρωποι ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΥΝ. (Όχι – δε “βρίσκουν καλύτερα” όπως, ούτε λίγο ούτε πολύ, ακούστηκε σε συνεδρίαση του ΔΣ. Προτιμούν την ανεργία ή την επισφάλεια από τη δουλειά στον ΟΚΑΝΑ).

Ούτε οι ασθενείς πάνε καλά: πολλοί θάνατοι, πολύ μεγάλη αύξηση της νοσηρότητας, πολλά επεισόδια παραβατικότητας. Όχι, δε φταίει μόνον η “γήρανση του πληθυσμού”. (Μήπως, εδώ που τα λέμε, να πούμε ότι “τα ναρκωτικά σκοτώνουν” και να σταματήσουμε τη γκρίνια μια και καλή;)

Δε χρειάζεται να είναι κανείς “βαρύς” επιστήμονας για να δει πόσο αλληλένδετα είναι αυτά και να ξεχωρίσει κάποιες αιτίες που αφορούν τη λειτουργία του ΟΚΑΝΑ και θα έπρεπε να είναι θέματα συνδικαλιστικής διεκδίκησης: Πέρα από την επισφάλεια και τους κακούς μισθούς, υπάρχει και η έλλειψη ενός επικαιροποιημένου και σεβαστού πλαισίου από τις ΜΟΘΕ, η ανισοβαρής κατανομή (προσωπικού, κονδυλίων, ενδιαφέροντος – που δεν είναι πάντα καλό) προς όφελος των νέων δομών και σε βάρος της υποκατάστασης, οι συνεχείς μετακινήσεις (που, εκτός από “καψώνι” για το προσωπικό, ταλαιπωρούν και τους εξαρτημένους και δεν αφήνουν να γίνει θεραπευτική δουλειά), οι συχνές παρεμβάσεις της διοίκησης σε θεραπευτικά θέματα (με τουλάχιστον ασαφή κριτήρια), η έλλειψη ασφάλειας (όπου εκτός του “πλαισίου” και των εξωγενών “παρεμβάσεων” προστίθεται και η εταιρεία φύλαξης η οποία διώχνει, αμέσως ή σύντομα, μη πληρώνοντας και μη δίνοντας άδειες, όποιον “κανονικό άνθρωπο” έρχεται να εργαστεί – ελπίζουμε να αντέξουν λίγο ακόμα οι λίγοι που δεν το έχουν πάρει απόφαση να φύγουν – μέχρι να πάρει απόφαση ο Σύλλογός μας ότι οφείλει να τους υπερασπιστεί).

Ο νέος Οργανισμός μπορεί όντως να είναι μια ευκαιρία. Δεν τον ψηφίσανε γι'αυτό – αλλά για να μειώσουν το κόστος, να στραγγαλίσουν κάποιες υπηρεσίες και δομές και να αφήσουν κενό χώρο για τους ιδιώτες (μαζί με το κίνητρο, μια που, όποιος μπορεί, θα ψάχνει λύση εκτός του υποβαθμισμένου δημόσιου συστήματος). Όμως, αν πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας, μπορεί να γίνει μια ευκαιρία ανατροπής: με επιτροπές, με ομάδες εργαζομένων, μέσα σ' ένα νέο σωματείο, που θα καταφέρει να εμπνεύσει και να οργανώσει τον αγώνα.

Γιατί αυτά που ζητάμε, δεν πρόκειται να μας τα χαρίσει κανείς.

Και είναι αυτά που κάθε εργαζόμενος δικαιούται: Μια δουλειά αξιοπρεπή, από την οποία να μπορεί να ζει χωρίς δανεικά και εκπτώσεις, από την οποία να φεύγει στο τέλος της βάρδιας ήρεμος γιατί έκανε κάτι χρήσιμο και πήρε ικανοποίηση απ' αυτό.

Δε θα “ρίξουμε τον κλήρο να δούμε ποιός θα φαγωθεί” (η πρώτη ή η δεύτερη ομάδα; η υποκατάσταση ή η άμεση πρόσβαση; ο ΟΚΑΝΑ ή το ΚΕΘΕΑ; οι εργαζόμενοι ή οι εξαρτημένοι;). Το συμφέρον μας είναι κοινό: ένας δημόσιος Οργανισμός που θα παρέχει καλές συνθήκες εργασίας και καλής ποιότητας θεραπευτικές επιλογές για όλους.

Κι όταν το καταλάβουμε, τα πράγματα θ' αρχίσουν ν'αλλάζουν.